Τρεις παρατηρήσεις σχετικά με πρόσφατη τοποθέτηση του Γιάνη Βαρουφάκη για το ΝΑΤΟ
Παναγιώτης Μαυροειδής
1. Ο συλλογισμός του Βαρουφάκη, εκκινεί από μια εντελώς λαθεμένη εκτίμηση:
«Το ΝΑΤΟ αποτελεί προκεχωρημένη βάση για πολέμους που η Ευρώπη δεν επέλεξε, εναντίον αντιπάλων που η Ευρώπη δεν έχει, στην υπηρεσία των παγκόσμιων φιλοδοξιών μιας υπερδύναμης που έρχεται όλο και περισσότερο σε αντίθεση με τα προφανή συμφέροντα και τις δεδηλωμένες αξίες της Ευρώπης».
Με λίγα λόγια, οι αστικές τάξεις της Ευρώπης, άγνωστο για ποιο λόγο, δεν γνωρίζουν τα δικά τους συμφέροντα, δεν έχουν δική τους βούληση και οφέλη, αλλά ως κουφιοκεφαλάκηδες συμμετέχουν στο ΝΑΤΟ. Μόνο αφελείς θα το πίστευαν στα σοβαρά αυτό. Ότι οι σχέσεις ΗΠΑ-ΕΕ στο πλαίσιο της Βορειο-ατλαντικής συμμαχίας είναι άνισες, είναι σωστό και αυτό ισχύει σε κάθε συμμαχία μεταξύ καπιταλιστικών κρατών εντός των οποίων δεν υπάρχει ποτέ κάποια φαντασιακή «ισοτιμία», αλλά πάντα μια σαφής ιεραρχία πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος. Ισχύει όμως ακόμη περισσότερο ότι η ενοποιητική βάση αυτών των συμμαχιών είναι η διαμόρφωση αφενός όρων ενίσχυσης των εσωτερικών όρων εκμετάλλευσης των εργατικών τάξεων στο εσωτερικό τους, όσο και η απόσπαση πρόσθετης ιμπεριαλιστικής υπεραξίας από ακόμη ασθενέστερες καπιταλιστικές οικονομίες, εκτός του πυρήνα του λεγόμενου Δυτικού κόσμου.
2. Ο Βαρουφάκης, αμφισβητεί την εφικτότητα αμυντικής απεξάρτησης της Ευρώπης από τις ΗΠΑ και διαμόρφωσης Ευρωπαϊκής Ένωσης, προβάλλοντας μια θέση πολύ αποκαλυπτική για την ουσία της πολιτικής στρατηγικής του ΜέΡΑ25:
«Υπεύθυνες απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να δοθούν ούτε στο πλαίσιο της σημερινής διακυβερνητικής συνομοσπονδίας, που είναι η ΕΕ, ούτε βέβαια στο πλαίσιο ενός αμερικανοκρατούμενου ΝΑΤΟ. Προϋπόθεση για την οικοδόμηση της όποιας αμυντικής ένωσης της Ευρώπης είναι η πολιτική ένωση που απέφυγαν σαν τα μεγάλα τους κρίματα οι αρχιτέκτονες του ευρώ το 1992, με την Συνθήκη του Μάαστριχτ».
Σαφής πρόταξη και θέση: Να προχωρήσει η Πολιτική Ένωση της Ευρώπης: Πιο «Ευρωπαίος» πεθαίνεις! Βεβαίως εδώ ξεχνιούνται δύο λεπτομέρειες:
Πρώτον, δεν υπάρχει κάποιος ευρωπαϊκός λαός και δεύτερον, υπάρχουν αστικές τάξεις στην Ευρώπη και πάλι εντός ενός συστήματος ιεραρχίας και διαφορετικής ισχύος, όπου το συμφέρον της μιας είναι η βλάβη της άλλης, ενώ το μόνο κοινό πεδίο που αφήνει χώρο σε όλες τις αστικές τάξεις της Ευρώπης είναι η οριζόντια καθίζηση των εργατικών τάξεων και η ένταση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
3. Στο τέλος του άρθρου του Βαρουφάκη έρχεται η πιο πρακτική πολιτική θέση:
«Γι’ αυτό η Ευρώπη πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ (…) επειδή μια συμμαχία που χρησιμεύει ως πλατφόρμα για τις ΗΠΑ να προβάλλουν τη δύναμή τους στη διεθνή σκηνή πάντα θα ωφελεί στο εσωτερικό της Ευρώπης πολιτικές δυνάμεις ταγμένες στην υπονόμευση της οποιασδήποτε κίνησης στοχεύει στην ευρωπαϊκή κυριαρχία».
Το πώς θα αποχωρήσει μια οντότητα που δεν υπάρχει είναι άξιο απορίας, διότι στο ίδιο άρθρο ο συγγραφέας έχει τονίσει ότι -δυστυχώς για αυτόν- δεν υπάρχει πολιτική ένωση της Ευρώπης. Συνεπώς η μπάλα όχι απλά πηγαίνει στα αποδυτήρια, αλλά μάλλον στο πάρκινγκ εκτός του γηπέδου
Συνοψίζοντας: Η δήλωση του τίτλου του άρθρου «Το ΝΑΤΟ πρέπει να πεθάνει», καθίσταται εντελώς χωρίς νόημα και προσχηματική στο πλαίσιο της ανάλυσης του Γ. Βαρουφάκη. Εν συντομία η θέση της Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να πεθάνει (άγνωστο πόσα χρόνια μετά), ούτε από φυσικά αίτια, ούτε από ασθένεια, εκτός και αν το σκοτώσει κάποιος. Και αυτή του η εξόντωση, δεν πρόκειται να είναι απόφαση κάποιας ενωμένης και φανταστικής Ευρώπης, αλλά μια πορεία ρήξης σε κάθε χώρα και αποχώρησής της από αυτή τη συμμαχία πολέμου, που θα συνδέεται με τη διεθνιστική δράση σε όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αν πράγματι θέλουμε τη διάλυση του ΝΑΤΟ, είναι η θέση της άμεσης αποχώρησης -εν προκειμένω- της Ελλάδας που συμβάλλει σε αυτό και αποτελεί μάχιμο στόχο του αντιπολεμικού και εργατικού κινήματος.
