.
.

Παντιέρα, ιστότοπος αντικαπιταλιστικής ενημέρωσης

.


80 Χρόνια από τις δίκες της Μόσχας


zinovief

Ο Πρόεδρος της Κομμουνιστικής Διεθνούς Γκριγκόρι Ζινόβιεφ σε φωτογραφία από την αστυνομία του Στάλιν

του Λέανδρου Μπόλαρη

Στις 19 Αυγούστου του 1936 μια μεγάλη δίκη ξεκίνησε στη Μόσχα. Αυτοί που κάθονταν στο εδώλιο κατηγορούνταν για εντυπωσιακά εγκλήματα. Ότι τον Δεκέμβρη του 1934 είχαν οργανώσει τη δολοφονία του Σεργκέι Μ. Κίροφ, του γραμματέα της κομματικής οργάνωσης του Λένινγκραντ, δηλαδή του «αφεντικού» της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ρωσίας. Κι όχι μόνο αυτό αλλά σχεδίαζαν να δολοφονήσουν όλη την ανώτερη ηγεσία της χώρας και τον ίδιο τον Στάλιν. Όταν στις 24 Αυγούστου ο εισαγγελέας Βισίνσκι έκανε την αγόρευσή του ζήτησε «αυτά τα λυσσασμένα σκυλιά να τουφεκιστούν όλοι!»

Σε αυτά τα «σκυλιά» -οι κατηγορούμενοι ήταν συνολικά 16- συγκαταλέγονταν o Ζινόβιεφ, μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ) από το 1901 και των μπολσεβίκων από το 1903, μέλος της ΚΕ των μπολσεβίκων το 1917, και πρόεδρος της Κομμουνιστικής Διεθνούς μέχρι το 1926, ο Κάμενεφ, μέλος του κόμματος από το 1901, της ΚΕ των μπολσεβίκων και αναπληρωτής του Λένιν σαν πρόεδρος του συμβουλίου των λαϊκών επιτρόπων (πρωθυπουργός), ο Ιβάν Σμιρνόφ, εργάτης μέλος του ΣΔΕΚΡ από το 1899, μπολσεβίκος από το 1903, επικεφαλής των σοβιέτ και του κόκκινου στρατού που τσάκισε την αντεπανάσταση στα Ουράλια και την Σιβηρία το 1918-20.

Με άλλα λόγια, όλοι τους ανήκαν στην «παλιά φρουρά» των μπολσεβίκων. Από την άλλη, ο Βισίνσκι, ο αδυσώπητος εισαγγελέας, ήταν παλιός μενσεβίκος και τον Ιούλη του 1917 είχε υπογράψει το ένταλμα της σύλληψης που είχε εκδώσει η Προσωρινή Κυβέρνηση για τον Λένιν. Στη συνέχεια όμως κατάφερε να τρυπώσει στο μηχανισμό της νέας εξουσίας και να ανέρχεται τα σκαλοπάτια του όσο η γραφειοκρατία δυνάμωνε. Η παλιά γνωριμία με τον Στάλιν συνέβαλε στην ανέλιξή του.

Το κατηγορητήριο δεν περιλάμβανε το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο. Ούτε ένα έγγραφο, ούτε ένα σημείωμα, ούτε καν ένα γεγονός. Η μόνη «απόδειξη» ήταν οι ομολογίες των κατηγορουμένων. Ο Κάμενεφ, ο Ζινόβιεφ και άλλοι είχαν δικαστεί ξανά τον Γενάρη του 1935 και είχαν κριθεί ένοχοι για την ηθική αυτουργία της δολοφονίας του Κίροφ. Σε εκείνη τη δίκη οι δαιμόνιες διωκτικές αρχές δεν είχαν «ανακαλύψει» την πελώρια συνωμοσία που στόχο είχε την «παλινόρθωση του καπιταλισμού» και τη δολοφονία όλης της κομματικής ηγεσίας. Την ανακάλυψαν ενάμιση χρόνο μετά, αλλά στη δίκη του 1936 δεν υπήρξε καμιά αναφορά στην ετυμηγορία της προηγούμενης.

Έτσι κι αλλιώς το κατηγορητήριο αψηφούσε την ίδια τη λογική. Υποτίθεται ότι παλιοί μπολσεβίκοι που είχαν διαμορφωθεί πολιτικά και ιδεολογικά στην αντιπαράθεση με τα ρεύματα που επέλεγαν τη μέθοδο της ατομικής τρομοκρατίας, ξαφνικά το 1931-32 αποφασίζουν να υιοθετήσουν ακριβώς αυτή τη μέθοδο. Κι είναι τόσο ύπουλοι και αποτελεσματικοί που παρόλο ότι παρακολουθούνται στενά και μπαινοβγαίνουν στα απομονωτήρια και τις φυλακές, ούτε ένα στοιχείο της δράσης τους δεν αποκαλύπτεται.

Και ξαφνικά, τον Αύγουστο του 1936, αυτοί οι φοβεροί και τρομεροί συνωμότες όλοι, δίχως μια εξαίρεση,  ομολογούν «αυθορμήτως» και αυτομαστιγώνονται μπροστά στο δικαστήριο κατηγορώντας εαυτούς και αλλήλους για τα χειρότερα εγκλήματα. Οι «ομολογίες» τους είναι δυσδιάκριτες από τις αγορεύσεις του Βισίνσκι. Δεν είναι παράξενο, αφού και τα δυο γράφτηκαν από το ίδιο χέρι.

Ακόμα και έτσι, το «σενάριο» που έφτιαξε η μυστική αστυνομία κατ’ εντολή του Στάλιν είχε εμφανή λάθη. Για παράδειγμα, ένας από τους κατηγορούμενους, ο Χόλτζμαν, «ομολόγησε» ότι το καλοκαίρι του 1932 έκλεισε δωμάτιο στο ξενοδοχείο Μπρίστολ της Κοπεγχάγης και συναντήθηκε εκεί με τον Τρότσκι και τον γιό του τον Λ. Σεντόφ για να πάρει οδηγίες. Όμως, το ξενοδοχείο Μπρίστολ είχε κατεδαφιστεί το… 1917!

Οι ασυναρτησίες έφτασαν σε νέα ύψη στις επόμενες δίκες: την «δίκη των 17» τον Γενάρη του 1937, τη μυστική δίκη του στρατάρχη Τουχατσέφσκι κι άλλων στρατηγών τον ιούνη της ίδιας χρονιάς, και τη «δίκη των 21» τον Μάρτη του 1938.

Κατηγορούμενοι

Στην δίκη των 17, οι κατηγορούμενοι, πάλι παλιοί μπολσεβίκοι οι περισσότεροι (Πιατάκοφ, Ράντεκ, Σοκόλνικοφ, Σερεμπριάκοφ κ.α) εκτός από την συνεργασία με τους ναζί και τον…Μικάδο της Ιαπωνίας για να φέρουν τον καπιταλισμό με μια κυβέρνηση Τρότσκι-Ζινόβιεφ, «ομολόγησαν» ότι έκαναν και εκτεταμένο οικονομικό σαμποτάζ. Πώς μια χούφτα συνωμότες μπορούσαν μόνο το 1934 να οργανώσουν 1.400 εκτροχιασμούς τρένων έμεινε ανεξήγητο.

Στη δίκη των στρατηγών η ανώτατη στρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας στάλθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα ως συνωμότες. Στις εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν οι 3 από τους 5 στρατάρχες, οι 3 από τους 4 διοικητές στρατιών και οι δώδεκα υποδιοικητές τους, οι 60 από τους 97 διοικητές σωμάτων στρατού, οι 136 από τους 199 διοικητές μεραρχιών (και αντίστοιχα στο ναυτικό) εκτελέστηκαν ως πράκτορες της φασιστικής Γερμανίας.

Στη δίκη των 21, εξοντώθηκε ο Μπουχάριν, ο παλιός θεωρητικός των μπολσεβίκων που ο Λένιν στη πολιτική του διαθήκη αποκαλεί «το αγαπημένο παιδί του κόμματος». Σ’ αυτή τη δίκη «αποκαλύφτηκε» ότι ο Τρότσκι ήταν πράκτορας των γερμανικών υπηρεσιών από το…1921 με αμοιβή 250 χιλιάδες χρυσά μάρκα ετησίως. Δηλαδή ο Τρότσκι που ως ηγέτης του Κόκκινου Στρατού το 1921 βρισκόταν στον κολοφώνα της φήμης και της δύναμής του, αποφασίζει να γίνει πληρωμένος πράκτορας της διαλυμένης Γερμανίας έναντι ενός ευτελούς ποσού. Ίσως γι’ αυτό το 1926 αποφασίζει, πάντα σύμφωνα με τις «ομολογίες» να γίνει και πράκτορας των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών.

Όπως διαπιστώνουμε, ο σημαντικότερος κατηγορούμενος και ο «μεγάλος απών» των δικών ήταν βέβαια ο Λέον Τρότσκι. Ήταν ο πρώτος μπολσεβίκος που είχε σηκώσει το ανάστημα, ήδη από το 1923, ενάντια στο σταδιακό πνίξιμο της επανάστασης από την γραφειοκρατία, και είχε συγκρουστεί με τον Στάλιν για αυτό το λόγο.

Άνθρωποι σαν τον Κάμενεφ και τον Ζινόβιεφ (αργότερα ο Μπουχάριν) είχαν υπογράψει επανειλημμένα δηλώσεις μετανοίας για τις αντιπολιτευτικές τους θέσεις. Κάθε νέος συμβιβασμός έστρωνε το δρόμο για τον επόμενο εξευτελισμό τους. Όταν έφτασαν στο εδώλιο του κατηγορούμενου το 1936 περίμεναν κάτι ανάλογο. Ήταν σκιές του παλιού τους εαυτού. Αυτή τη φορά ο Στάλιν τους ξεγέλασε: μετά τον δημόσιο εξευτελισμό ήρθε το εκτελεστικό απόσπασμα.

Όμως, ο Τρότσκι είχε μείνει ακλόνητος στις αρχές του. Για τον Τρότσκι τα ιδανικά κι οι κατακτήσεις του Οκτώβρη του 1917 ήταν ασυμβίβαστα με την εξουσία της γραφειοκρατίας. Γι’ αυτό ο Στάλιν τον εξόρισε στην Κεντρική Ασία το 1928, και μετά τον απέλασε από την Ρωσία το 1929. Το 1936, όταν ξεκινούσε η πρώτη δίκη βρισκόταν στην Νορβηγία που του είχε δώσει προσωρινά άσυλο, αλλά χωρίς δικαίωμα να απαντάει στις συκοφαντίες που πλημμύριζαν το διεθνή τύπο.

Ο παραλογισμός των κατηγοριών των δικών της Μόσχας ήταν φανερός σε σύγχρονους σχολιαστές. Ο Βίκτορ Αντλερ, ο θεωρητικός της αυστριακής σοσιαλδημοκρατίας, τις παρομοίωσε με τις «δίκες των μαγισσών» στην Αμερική του 17ου αιώνα. Για τους φιλελεύθερους απολογητές του καπιταλισμού οι δίκες της Μόσχας ήταν και παραμένουν η απόδειξη ότι οι επαναστάσεις είναι σαν τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του: ολοκληρωτικές ιδεολογίες γεννάνε ολοκληρωτικά καθεστώτα που «τρώνε» τους εμπνευστές τους.

Χάσμα

Τέτοιες απόψεις αγνοούν το χάσμα που χωρίζει την επαναστατική περίοδο από τον Οκτώβρη του 1917 και μετά με τη δεκαετία του ’30. Αυτό που συνέβη από τις αρχές εκείνης της δεκαετίας ήταν ένας μονόπλευρος εμφύλιος πόλεμος της γραφειοκρατικής άρχουσας τάξης ενάντια στους εργάτες και τους αγρότες.

Το κράτος της δεκαετίας του ’30 δεν ήταν εργατικό, ήταν η ενσάρκωση του κρατικού καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αριθμός των ανθρώπων που εξορίζονταν και κρατούνταν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας έφτασε από 1.500.000 το 1930 στα 11.500.000 το 1938 στο αποκορύφωμα του Τρόμου.

Ο Τρόμος που εγκαινίασαν οι δίκες πήρε παράλογες διαστάσεις. Η μυστική αστυνομία έκανε τις συλλήψεις και τις εκκαθαρίσεις με βάση πλάνα που έπρεπε να «πιαστούν και να ξεπεραστούν» όπως όλα τα πλάνα που έβαζε το καθεστώς στην οικονομία. Όμως, η εξήγηση είναι ορθολογική.

Στις εκκαθαρίσεις εξοντώθηκε η παλιά φρουρά των μπολσεβίκων. Ο Τρότσκι δεν υπέρβαλλε όταν έγραφε ότι ένα ποτάμι αίματος χωρίζει τον μπολσεβικισμό από τον σταλινισμό. Με αυτό τον τρόπο ο Στάλιν εξάλειψε κάθε πιθανό σημείο συσπείρωσης για την κοινωνική δυσαρέσκεια που γεννούσε η πολιτική της γραφειοκρατίας.

Η απόδοση όλων των οικονομικών αποτυχιών, της σπατάλης, της κακοδιαχείρισης και της διαφθοράς που γεννούσε η κούρσα της ιλιγγιώδους εκβιομηχάνισης στη «σαμποταριστική δράση» μιας χούφτας συνωμοτών βόλευε την γραφειοκρατία και τον Στάλιν προσωπικά. Παρομοίως, η συκοφάντηση του Τρότσκι ως «φασίστα πράκτορα» ήταν το αντίδοτο στην αίγλη που εξακολουθούσε να είχε το όνομά του μέσα στην Ρωσία.

Τέλος, οι εκκαθαρίσεις που πυροδότησαν οι δίκες εξασφάλισαν την πειθαρχία της ίδιας της άρχουσας τάξης κάτω από την σιδερένια πυγμή του «μεγάλου ηγέτη». Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους 1.996 αντιπροσώπους στο 17ο συνέδριο του κόμματος το 1934, το επονομαζόμενο και «συνέδριο των νικητών», οι 1.108 εκτελέστηκαν τα επόμενα πέντε χρόνια όπως και τα 118 από τα 139 τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της ΚΕ που είχε εκλέξει.

Οι Δίκες της Μόσχας σηματοδότησαν την πλήρη, σε φυσικό επίπεδο, ρήξη του σταλινικού καθεστώτος με την γενιά του Οκτώβρη του 1917. Δεν υπάρχει καμιά φυσική συνέχεια ανάμεσα στον Λένιν και τον Στάλιν, στην επανάσταση και την αντεπανάσταση στην Ρωσία. Το πραγματικό λάβαρο της κοινωνικής απελευθέρωσης δεν κυμάτιζε στο Κρεμλίνο. Το κρατούσαν στα χέρια τους οι χιλιάδες πραγματικοί μπολσεβίκοι, οι «τροτσκιστές» που έμειναν ακλόνητοι στις αρχές τους και εκτελέστηκαν κατά εκατοντάδες στα στρατόπεδα εξορίας της Βορκούτα το Μάρτη του 1938.

Δημοσιεύθηκε στην Εργατική Αλληλεγγύη τ. 1237
ergatiki.gr



Κριτικές - Συζήτηση

Βαθμολογία Αναγνωστών: 61.33% ( 15
Συμμετοχές )

Αφήστε μια απάντηση

101 Σχόλια στο "80 Χρόνια από τις δίκες της Μόσχας"

Σ.Τ.
‘Εκείνη την εποχή αναρωτιόμουν: Είναι δυνατό η Σοβιετική Ένωση να βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, να έχει μείνει πίσω στα πλάνα και τις ανάγκες της, ν’ αυξάνεται η δυσαρέσκεια και οι παλιοί Μπολσεβίκοι να θυσιάζονται, να παίρνουν πάνω τους την ευθύνη, για να σώσουν το έργο του Οκτώβρη 1917 που κινδυνεύει; Κάτι τέτοιο πραγματικά δεν το θεωρούσα αδιανόητο… Δεν τολμούσα όμως να φτάσω στη σκέψη ότι ο Στάλιν ήταν ο υποκινητής αυτών των δικών, ο φονιάς του Κίροφ, ο ατιμαστής, διαφθορέας, εξοντωτής των παλιών Μπολσεβίκων, σχεδόν όλων των συντρόφων στον αγώνα του Λένιν. Για μένα ήταν απόλυτα αδιανόητο. Όμως γιατί ήμουν περισσότερο διατεθειμένος να δεχτώ το άλλο αδιανόητο, την προδοσία των παλιών Μπολσεβίκων, την εγκληματικότητά τους, τον αυτοεξευτελισμό τους, να τα δεχτώ σαν κάτι που είχε συμβεί πραγματικά;’ ‘Περισσότερο με παραπλάνησε όχι η σύμπνοια των ομολογιών, όχι οι αναλαμπές του Ράντεκ, όχι ο συγκινητικός Μουράλοφ11, αλλά ο Πιατάκοφ, η ισχυρότερη προσωπικότητα σ’ εκείνον το χορό του θανάτου, θαρραλέος, έξυπνος, χωρίς πάθος. Καθώς στεκόταν στο δικαστήριο με το κοκκινωπό μούσι του, μοιάζοντας περισσότερο με καθηγητή παρά με συνωμότη, και εξηγούσε με ήρεμη φωνή με ποιον τρόπο είχε οργανώσει το σαμποτάζ στη βιομηχανία που υπαγόταν σ’ αυτόν, σαν να μιλούσε για κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Σ.Τ.
‘- Μα κι ο ίδιος ξέρετε τι ανοησίες είναι όλα αυτά! – Αρνείστε λοιπόν; – Φυσικά! Φέρνουν μέσα τη γυναίκα του, τη συνοδεύουν δυο μπράβοι. Είναι οπλισμένοι με ατσάλινες βέργες. – Ξεσκίστε τα ρούχα του παλιοθήλυκου! Πρώτα την μπλούζα! Το πρόσωπό της είναι σα μάσκα. Αποστρέφει τα ικετευτικά της μάτια, τη δένουν, τη φιμώνουν. Το πανωκόρμι της είναι γυμνό. – Πριν την τσακίσουν στο ξύλο και τη βιάσουν μπροστά στα μάτια σας θα υπογράψετε; – Υπογράφω ό,τι θέλετε, δώστε μου, τι θέλετε; Ότι είμαι ο διάβολος, ότι έχω εντολή να οδηγήσω όλους τους ηγέτες του κόμματος στην κόλαση, να ρίξω ατομικές βόμβες πάνω στη Βουδαπέστη, τι άλλο…;! Έτσι υπέγραψε την ομολογία του. Η παλιά μου φίλη Μαρία Σβέρμοβα, καταδικάστηκε στη δίκη του Σλάνσκι. Ώρες ολόκληρες μου διηγιόταν, με σιγανή φωνή, αντικειμενικά, χωρίς πάθος, σχεδόν μονότονα, πώς τελικά κατέληξε να υπογράψει. – Τον Ν. Ν. εσείς τον φέρατε στο κόμμα, τον τοποθετήσατε στο μηχανισμό; – Ασφαλώς. – Ομολόγησε ότι είναι κατάσκοπος, εχθρός του κόμματος και του λαού. Διαβάστε την ομολογία του. – Αυτό είναι αδύνατο. – Διαβάστε! – Δεν το πιστεύω. – Τότε διαβάστε αυτήν την ομολογία! Άλλος ένας που τον ανεβάσατε εσείς. – Ντουζίνες τέτοιες ομολογίες. Αναπαραστάσεις. Επιβεβαιώσεις. Όλο σύντροφοι… Διαβάστε περισσότερα »
Σ.Τ.
Ο Δημητρόφ είχε καλέσει σε συγκέντρωση (της κομμ.διεθνους) και θα κρατούσε την προεδρία. Παρόντες ήταν ο Μανουίλσκι, ο Τολιάτι, ο Γκότβαλντ17, οι γερμανοί κομμουνιστές ηγέτες και μερικοί άλλοι. Εγώ καθόμουν απέναντι στους Γερμανούς. ‘Πρώτος μίλησε ο Βίλχελμ Πικ18. Παραπονέθηκε ότι η Διεθνής εξακολουθούσε να μη δίνει στο ΚΚΓ τη θέση που του ανήκε. Με την πολιτική του Λαϊκού Μετώπου15 και με τον Ισπανικό Εμφύλιο είχαν προβληθεί άλλα κόμματα. Τώρα όμως, το σύμφωνο φιλίας της Σοβιετικής Ένωσης με τη Γερμανία είχε αλλάξει ριζικά την κατάσταση. Ο Μολότοφ είχε πει καθαρά και κατηγορηματικά, ότι δεν ήταν πια η Γερμανία ο εισβολέας, αλλά ότι είχε γίνει ανταλλαγή ρόλων. Σήμερα οι επιτιθέμενοι ήταν η Αγγλία κι η Γαλλία. (….) Η απάντηση των Γερμανών ξεπέρασε τ’ αναμενόμενα. Είπαν ότι η ομιλία μου δεν ήταν μόνο αντιγερμανική, αλλά κι αντικομμουνιστική, μια ελάχιστα καλυμμένη κριτική του γερμανο-σοβιετικού συμφώνου κι επομένως και της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης. Ο σύντροφος Φίσερ, με τη χαρακτηριστική σ’ αυτόν «γενναιοδωρία», έβαλε τον εαυτό του πάνω από τα γεγονότα και τις αρχές. Ξεσκεπάστηκε αυτό που ήταν και που παρέμεινε, ένας αδιόρθωτος σοσιαλδημοκράτης. Υπόκειται, και εκφραζόμαστε με ηπιότητα, στην επίδραση της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας. Ένας πράκτορας του δυτικού ιμπεριαλισμού δεν θα μιλούσε διαφορετικά απ’ αυτόν… Διαβάστε περισσότερα »
Σ.Τ.
‘Στις 28 Ιουνίου, δηλαδή έξι μέρες μετά την επίθεση, οι Γερμανοί βρίσκονταν κιόλας στο Μινσκ, την πρωτεύουσα της Λευκορωσίας, είχαν εισχωρήσει βαθιά μέσα στη Λιθουανία, τη Λετονία και τη Δυτική Ουκρανία. Προδοσία; Άγνοια; Αιφνιδιασμός; Υπήρχαν (και υπάρχουν) υπόνοιες ότι ο Στάλιν, ότι αυτός ο δύσπιστος, παρανοϊκός δικτάτορας πραγματικά είχε εμπιστοσύνη στον κουμπάρο του τον Χίτλερ, ότι ο άνθρωπος, που θεωρούσε τον εαυτό τη μεγαλύτερη προσωπικότητα της παγκόσμιας ιστορίας, προσδοκούσε το θαυμασμό του άλλου, που αν και βρισκόταν τόσο πιο κάτω απ’ αυτόν, ήταν ωστόσο ο μονοκράτορας μιας μεγάλης αυτοκρατορίας και χρωστούσε θαυμασμό στον πολύ μεγαλύτερο άρχοντα μιας πολύ μεγαλύτερης αυτοκρατορίας – και πίστη στο σύμφωνο των Καισάρων. (….) ‘Στο πρότυπο έργο του Η 22α Ιουνίου 1941 ο Α. Μ. Νέκριτς20 διαπιστώνει ότι κατά τη δεκαετία του 1930 «η σοβιετική επιστήμη ήταν μια πηγή προοδευτικών ιδεών για τη στρατιωτική επιστήμη όλου του κόσμου», ότι «το 1932 για πρώτη φορά στον κόσμο δημιουργήθηκαν στον Κόκκινο Στρατό μηχανοκίνητα σώματα και το 1934-35 τα μηχανοκίνητα τμήματα του στρατεύματος ανυψώθηκαν σε αυτόνομο είδος όπλου», ότι η Σοβιετική Ένωση «ήταν η πατρίδα του αλεξιπτωτισμού και των δημιουργημένων πάνω σ’ αυτήν τη βάση στρατευμάτων απόβασης από αέρος». Η Γερμανία άρχισε το 1932-33 να αντιγράφει αυτές τις βασικές… Διαβάστε περισσότερα »
Σ.Τ.

‘δίκτυο υπονομευτών συνωμοτών μέσα στο κόκκινο στρατό, που υποστηριζόταν βέβαια και απο κομματικούς σατράπηδες σε ολη την ΕΣΣΔ.’

Να θυμισω επισις οτι ο Γεζωφ (οπως εξαλλου και ο προχατοχος του Γιακχιντα) εκτελεστηκε απο τον μεγα ηγετη Σταλιν. Ο διαδοχος τους Μπερια, πιθανον δηλητηριασε τον Σταλιν (κατι φοβοταν;)

ΤΡΕΛΛΟΚΟΜΕΙΟ (η κατι χειροτερο)

Ο Φισερ τα λεει καθαρα. Μαζικη παρακρουση.

el quinto regimiento
μόνο για να γινει ακομη πιο δημοφιλής η ανάρτηση στο σάιτ της παντιέρα. Οπως βλέπω στα στατιστικά, η κουβέντα διαβάζεται απο πολλους ακομη και σήμερα :-). Με κατηγορήσατε για στερεοτυπικό λόγο φιλοι της ΔΟ της Παντιέρας! Ειστε μεροληπτικοι υπερ της πλευράς των ΣΕΚιτών κι αυτό ειναι προφανές. Οριστε, λοιπόν, θα σας αποδείξω πολύ απλά οτι αυτο που έγραψα νωρίτερα ότι κάθε γνήσιος τροτσκιστής που σέβεται τον εαυτό του αμαυρώνει τον μεγάλο πατριωτικό πόλεμο, συντασσόμενος με το Συμβούλιο της Ευρώπης, για μια αντικομμουνιστική ταινούλα, για ένα εξτραδάκι. Πρώτα λοιπόν πάμε στην αντικομμουνιστική ταινιούλα, στο ανιστόρητο οργουελιανό, τροτσκιστικό συμπίλημα «Γη και Ελευθερία». https://parekklisi.wordpress.com/2009/03/07/land-and-freedom/ Ο τροτσκιστής σκηνοθέτης Κεν Λόουτς τα τσέπωσε απο το Συμβούλιο της Ευρώπης. Να θυμίσω ότι μια απο τις βασικές πηγές έμπνευσης της ταινίας ειναι το «Προσκύνημα στη Καταλονία» του καταδότη κομμουνιστών στην ΙRD (τα επίσημα χαλκεια της MI6), του Τζωρτζ Οργουελ Εδώ και η λίστα του καταδότη Οργουελ https://en.wikipedia.org/wiki/Orwell%27s_list Oποιος έχει διαβάσει το λιβελογράφημα του Οργουελ που «πολέμησε» κάτι εκατοντάδες μίλια απο το πραγματικό μέτωπο στον ισπανικο εμφύλιο (Γκουανταλαχάρα, Μαλαγα, Χαραμα, Μαδρίτη) το καταλαβαίνει. ΚΑΙ ΕΔΩ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ ΖΟΥΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ, για το ποιον αυτου του σιχαμερού καταδότη κομμουνιστών, που το 1944 εξίσωνε τους κομμουνιστές με τους ναζί. Επιστολή του… Διαβάστε περισσότερα »
el quinto regimiento
Οι τροτσκιστές του ΣΕΚ εχοντας βέβαια χάσει την μπάλα με τις αποκαλύψεις του Ζούκοφ, που έγιναν πολύ μα πολύ μετά το θάνατο του Στάλιν, την εποχή της αγαπημένης για όλους τους τροτσκιστές αντισταλινικής φρενίτιδας, τόσο αγαπημένης που η πλειοψηφία τους στήριζε τη Γκορμπατσοφιάδα (μην βιαστούν οι Σεκίτες να μιλήσουν οτι ο ηγέτης τους Κλίφ, ήταν υπερ της θεωρίας του κρατικού καπιταλισμού, μια ζωή εισοδιστής ήταν στο κομμα του Μπλερ), βρήκαν έναν άλλο υπάλληλο του ρεβιζιονισμού, τον Ερνστ Φισερ, και μας παρουσιάζουν τα παραμύθια του. η απάντηση βέβαια διδεται πολύ απλά απο τον ίδιο τον σύντροφο Στάλιν την επέτειο της Μεγάλης Οκτωβριανής Επανάστασης στη Μόσχα. Οι συντροφοι του κοκκινου στρατού που παρακολουθούν το λόγο του ετοιμάζονται να αναμετρηθούν με τις στρατιές της Βέρμαρχτ εξω απο τη Μόσχα. Ο συντροφος ειναι εκει, στη Μόσχα, στην Μόσχα που όλη η Δύση περιμένει να πέσει απο τις ορδές των ναζί, στις 7/11/1941. Κι ο συντροφος Στάλιν, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, με απόλυτη αισιοδοξία, εξηγεί οτι ειναι αναπόφευκτο ότι ο ναζιστικος στρατός θα ηττηθεί, γιατι η ΕΣΣΔ εχει μετόπισθεν σοσιαλιστικά, μπετόν αρμέ, αντιθέτως τα μετόπισθεν της Γερμανίας έχουν ήδη σκουριάσει. https://youtu.be/BeK8nV5w_4U https://youtu.be/8IGbjPqFFvA Αυτα και την επόμενη φορά τροτσκιστές του ΣΕΚ , μονο και μονο… Διαβάστε περισσότερα »
Spartcor
Ένα ακόμη απόσπασμα από τον DEUTCHER σχετικά με τη σφαγή των τροτσκιστών στη Βορκουτα: Ένας αυτόπτης μάρτυρας, ένας πρώην κρατούμενος του μεγάλου στρατοπέδου της Βορκουτά, που δεν ήταν ο ίδιος ο τροτσκιστής, περιγράφει έτσι τις τελευταίες δραστηριότητες των τροτσκιστών και τον αφανισμό τους . Υπήρχαν, διηγείται, μόνο στο στρατόπεδό του γύρω στους χίλιους παλιούς τροτσκιστές, που αποκαλούσαν τον εαυτό τους «Μπολσεβίκους-Λενινιστές». Σχεδόν πεντακόσιοι από αυτούς εργάζονταν στο ανθρακωρυχείο της Βορκουτά. Σε όλα τα στρατόπεδα της επαρχίας της Pechora υπήρχαν αρκετές χιλιάδες «ορθόδοξοι τροτσκιστές», οι οποίοι «είχαν εξοριστεί από το 1927» και «παρέμειναν πιστοί στις πολιτικές ιδέες και στους ηγέτες τους μέχρι το τέλος». Ο συγγραφέας προφανώς περιλαμβάνει μέσα στους «ορθόδοξους τροτσκιστές και αυτούς που είχαν προηγουμένως συνθηκολογήσει, διαφορετικά η εκτίμησή του για τον αριθμό τους μοιάζει υπερβολική . «Εκτός από αυτούς τους γνήσιους τροτσκιστές», συνεχίζει, «υπήρχαν εκείνη την εποχή περισσότεροι από εκατό χιλιάδες έγκλειστοι στα στρατόπεδα της Βορκουτά και αλλού, οι οποίοι σαν μέλη του κόμματος ή της Κομσομόλ είχαν προσχωρήσει στην Τροτσκιστική Αντιπολίτευση και στη συνέχεια, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και για διαφορετικούς λόγους,… είχαν εξαναγκασθεί να «μετανοήσουν και να παραδεχθούν τα λάθη τους» και να εγκαταλείψουν τις γραμμές της Αντιπολίτευσης». Πολλοί εξόριστοι που ποτέ δεν είχαν υπάρξει μέλη… Διαβάστε περισσότερα »
Σ.Τ.

Σιγκινηση και περιφανεια για αυτους τους ανθρωπους που πεθαναν για τις ιδεες τους. Ξεπερναει σε τραγικοτητα η θυσια τους και αυτη των κομμουναρων γιατι πολυ ελαχιστοι εμαθαν την τυχη τους και κανενας ποιητης δεν τους υμνησε..
Ανατριχιαστικη ομοιοτητα με αναλογες περιγραφες απο την αρμενικη και την ποντιακη γενοκτονια. Φρικη για τον εμπνευστη αυτης της ανοσιοτητας… και απορια για το ποσες φορες θα ξεστρατησει στο μελλον η επανασταση. Και για τους εκτελεστες των διαταγων εξοντωσης, που θα ηταν βεβαιοι οτι εκαναν το καθηκον τους στο ονομα του σοσιαλισμου.

Ηλίας Τζ.

Στη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού» έχει καλύτερα τέτοια, και πιο πολλά. Θα σας αρέσουν. Αμα δεν πιστεύετε, ρωτήστε και τον μπάρμπα μου τον ψεύτη, τον Ντόϋτσερ!
Αλλά οι τροτσκιστές ήταν οι «πασόκοι» της ΕΣΣΔ, που εκεί ήρθαν δεύτεροι. Πρόλαβαν για κάποιο διάστημα να παίξουν τον υπονομευτικό ρόλο τους, όσο χρειάζοταν για να τους πάρουν χαμπάρι, δεν κατάφεραν να παίξουν τον προδοτικό ρόλο τους.
Ασχετα από τις μελοδραματικές συκοφαντίες του στενού φίλου και συνεργάτη του Τρότσκι, Ισαάκ Ντόϋτσερ, (σιγά, που δε θα το τερμάτιζε το συκοφαντόμετρο…., τι τρότσκας θα ήταν;), εν όψει του Πολέμου, κι όταν αναλογίζεται κανείς τα 20.000.000 παιδιά του Σοβιετικού Λαού, και τους αμέτρητους αντιστασιακούς στην υπόλοιπη Ευρώπη, που οι περισσότεροι τους έπεσαν φωνάζοντας «Ζήτω ο Στάλιν»,
δεν περισσεύει δάκρυ για προδότες πεμπτοφαλαγγίτες, που ήταν άξιοι της τύχης τους. Σιγά να μην τους άφηναν και λυτούς στα μετόπισθεν…
Γι αυτό και μέχρι σήμερα στη Ρωσία, και παρά την αντεπανάσταση, κανείς δε θέλει να θυμάται τον Τρότσκι.
Την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη κανείς.

Ηλίας Τζ.

Ενα πρώϊμο ξετίναγμα αυτού του ψυχροπολεμικού εμετικού λιβελογραφήματος θα βρείτε εδώ, από τα 1950:
Στάλιν: Συκοφαντία και αλήθεια, του C.Allen. Κ.Κ. Βρετανίας
http://mltranslations.org/Britain/stalincr.htm
Εχει μεταφραστεί και στα ελληνικά.

Κατά τα άλλα, μπαγιάτικες σάπιες πίτες, που ξαναζεσταίνονται την εποχή που βγαίνουν οι σκελετοί από τα ντουλάπια. Επιθανάτιος ρόγχος του ντόπιου και διεθνούς «πασοκισμού», που χτυπιέται σαν χταπόδι, και αυτή τη φορά ….όχι από τον Στάλιν!

Μιλτιάδης Νικόλαος Βισαξής

«Σταλινικοί» και «Τροτσκιστές» μόνο στα λόγια είναι όλοι τους σήμερα. Οι παλιοί Σταλινικοί και Τροτσκιστές πέθαναν όλοι τους, και όσο και να φοράνε κάποιοι τα νεκρά τους κουφάρια, όλοι τους
μονο κακό στην αριστερή υγεία μας κάνουν.

θεόδωρος Σαμιωτάκης

Παπαριές μεταπολιτευτικού αμφιθεατρου.Τότε είχαν κ την αναγκαιότητα τους ενώ τώρα είναι αλλά λόγια να αγαπιόμαστε.Δεν είμαστε στην Βαρκελώνη του 36 ούτε στην Αγ πετρούπολη.Είμαστε στην Ελλάδα του 2016 κ αν γρήγορα όσοι μπορούμε δεν κάνουμε κάτι όλοι εμείς οι φτωχομεσαίοι δεν θα μπορούμε να ζήσουμε….

Spartcor

Μια παρατήρηση του Πιερ Μπρουέ, από το έργο του “Les trotskystes en Union Sovietique (1929-1938)” γραμμένο το 1980:
Όμως υπάρχει ένας επιπλέον λόγος να μελετήσουμε προσεκτικά την ιστορία της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση μετά την αποβολή της από το κόμμα το Δεκέμβριο του 1927. Είναι γιατί η πάλη ενάντια στο «τροτσκισμό» συνιστά ένα αποφασιστικό βήμα στην εξέλιξη και την καθιέρωση του σταλινικού ολοκληρωτισμού και γιατί ενάντια στους «μπολσεβίκους-λενινιστές» ήταν που αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε το σύγχρονο σύστημα του αστυνομικού μηχανισμού, της GPU στα Γκουλάγκ, που ανακαλύφθηκε πρόσφατα από τόσους υποκριτικά αφελείς ή αυθεντικά ηλίθιους. Από την άποψη αυτή η ιστορία της Αριστερής Αντιπολίτευσης δεν μας παρουσιάζεται σαν ένα απλό επεισόδιο, αλλά σαν μια σελίδα κεφαλαιώδους σημασίας για την ιστορία της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης.

Ηλίας Τζ.

«Εμείς είμαστε με την Οκτωβριανή Επανάσταση. Δεν είμαστε με τον Στάλιν …Ο κομμουνισμός και ο σοσιαλισμός είναι μια απελευθερωτική ιδεολογία που δυσφημίστηκε τα χρόνια του Στάλιν…»
Ποιός τα είπε χτες, 9/8/2017, αυτά;
Να ήταν αναρχικός, ΛΑΕ-τζής, Ναρ-ίτης, Σεκ-ίτης, Δημαρ-ίτης, (ρημαδ-ίτης), παλαιοπασόκας η νεοπασόκας (τσυριζάνος), ΟΑΚΚΕίτης
η, μήπως, όλα αυτά μαζί;
Αναμνηστικό, για την επέτειο μιας θλιβερής ανάρτησης, και επίκαιρο!

wpDiscuz