Νίκος Ξηρουδάκης
Πριν από 80 χρόνια, τα ξημερώματα της 31ης Μάρτη του 1946, 33 ένοπλοι αγωνιστές χτυπάνε το σταθμό της Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο, σαν απάντηση στις φοβερές διώξεις και εξοντώσεις αγωνιστών του εαμικού κινήματος.
Είναι διαδεδομένη η άποψη ότι επικεφαλής τους ήταν ο καπετάν Μπαρούτας, η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.
Επικεφαλής των καταδιωκόμενων αγωνιστών που χτύπησαν στο Λιτόχωρο, ήταν ο Αλέξανδρος Ρόσσιος – Υψηλάντης. Συμμετείχαν και οι Γιώργος Ελευθερίου (Φωτεινός), Γ. Ανδρεάδης (Γ. Κουκουτάτσιος), Τζαβέλας κ.ά.
Ο Καπετάν Μπαρούτας (Θωμάς Λιόλιος) ήταν καπετάνιος λόχου σαμποτέρ του ΕΛΑΣ στο Βέρμιο. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας δεν παρέδωσε τον οπλισμό του και παρέμεινε επικεφαλής μιας ομάδας καταδιωκόμενων στην ίδια περιοχή. Σκοτώθηκε τον Ιούνιο του 1946 κοντά στη Νάουσα .
Η εντύπωση πως ο Θωμάς Μπαρούτας ήταν επικεφαλής, πιθανότατα δημιουργήθηκε καθώς ο Ν. Ζαχαριάδης, σε άρθρο του στο Ριζοσπάστη, δήλωσε απειλητικά προς τους Άγγλους και το μοναρχοφασισμό πως «Θα γεμίσουν τα βουνά Μπαρουτάδες», υπογραμμίζοντας τον προειδοποιητικό χαρακτήρα της επίθεσης. Ο Θωμάς Μπαρούτας ήταν πράγματι και αυτός επικεφαλής ομάδας διωκόμενων αγωνιστών, που όμως είχε εμπλοκή σε άλλο χτύπημα, στο Βέρμιο –στη Φυτιά- και όχι στο Λιτόχωρο. Εκεί πιθανότατα οφείλεται η παρεξήγηση, αν και πολλοί αποδίδουν σκοπιμότητα στη δήλωση αυτή του Νίκου Ζαχαριάδη: Να ‘θολώσει τα νερά’ γύρω από το ποιοι πραγματοποίησαν την επίθεση.
Η επίθεση στο Λιτόχωρο σηματοδοτεί για πολλούς την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου. Αν και αυτό δεν είναι ακριβές, συνδέεται ωστόσο άμεσα με το αμφιλεγόμενο ζήτημα της αποχής από τις ανεκδιήγητες ‘εκλογές’ που έγιναν στις 31/3/1946. Έχουν γραφεί πάρα πολλά για το ζήτημα της ένοπλης πάλης και του ‘ειρηνικού δρόμου’ μέσω εκλογών, για την καταστροφή και τις διώξεις που υπέστη το κίνημα και οι αγωνιστές με τη μετέπειτα ήττα στο Γράμμο. Εξετάζοντας ένα ιστορικό γεγονός, πρέπει πράγματι όχι μόνο να μελετάς το ‘πριν’ και το ‘μετά’, αλλά να καταδύεσαι στο βάθος των γεγονότων, στο ‘πάχος’ της Ιστορίας. Σ’ αυτά όμως θα επανέλθουμε σε επόμενη ανάρτηση.
Το σίγουρο κατά τη γνώμη μας είναι, πως ούτε οι ‘εραστές’ της παντού και πάντα εκλογικής αποχής μπορούν να συγκρίνουν τις τότε συνθήκες των φοβερών διώξεων και του προσωπικού κόστους που είχε τότε η αποχή, με τις σημερινές ‘ευκαιρίες’ για περίπατο που δίνει η –εν πολλοίς επικροτούμενη από το καπιταλιστικό σύστημα- αποχή από το εκλογικό πανηγύρι, ούτε όμως οι θιασώτες του λεγόμενου ‘ειρηνικού δρόμου’ μπορούν να χρησιμοποιούν το παράδειγμα του ’46 για να μας πουν, εκ του αντιθέτου, ότι η συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες ανοίγει ανθόσπαρτους δρόμους για την κατάκτηση της εξουσίας. Ιδιαίτερα σήμερα μάλιστα, που στο έδαφος της καπιταλιστικής κρίσης ο ολοκληρωτισμός του κράτους γίνεται κάθε μέρα και πιο απροκάλυπτος.
Ας δούμε πώς διηγείται τα γεγονότα στο Λιτόχωρο ο Αλέξανδρος Ρόσσιος – Υψηλάντης στον Φοίβο Οικονομίδη, ο οποίος γράφει:
Την περίοδο κατά την οποία διεξάγονταν οι κοινοβουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα, ο Ζαχαριάδης είχε προσκληθεί στο συνέδριο του Κ.Κ. Τσεχοσλαβακίας στην Πράγα.
Περνώντας από τη Θεσσαλονίκη, ο Ζαχαριάδης έδωσε εντολή για μια δυναμική ενέργεια που θα συνέπιπτε με τις εκλογές. Την εντολή ανέλαβε να εκπληρώσει ο Αλέξανδρος Ρόσιος (Υψηλάντης), που διηγήθηκε στον γράφοντα:
«Ήμουνα επικηρυγμένος και από τη Σιάτιστα είχα καταφύγει παράνομα στη Θεσσαλονίκη. Το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου ήλθε και με βρήκε προσωπικά ο Κικίτσας, και μου ανάθεσε την πραγματοποίηση μιας δυναμικής ενέργειας πριν από τις εκλογές, για ν” ανασάνει η ύπαιθρος από τη δεξιά τρομοκρατία. Ξεκινήσαμε εγώ, ο Πάνος Ευριπίδης και ένας ακόμα που ενώθηκε μαζί μας. Φτάσαμε στα Πιέρια, στον Όλυμπο.
Το χιόνι ήταν πυκνό. Μέσα σε μια σπηλιά βρήκαμε τους καταδιωκόμενους από το Λιτόχωρο. Ήμασταν λίγο περισσότεροι από τριάντα. Το βράδυ της 30ής προς 31η Μαρτίου χτυπήσαμε μια δεξιά συμμορία στο Λιτόχωρο και εμπλακήκαμε ένοπλα στη συνέχεια με κυβερνητική δύναμη που στάθμευε εκεί. Η ενέργειά μας είχε το χαρακτήρα μιας προειδοποίησης και ενός προσανατολισμού προς μία ενεργητική αντιμετώπιση της τρομοκρατίας».
Μια άλλη μαρτυρία με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, είναι αυτή του Θανάση Ανάγνου, μέλους τότε της Επιτροπής Πόλης Κατερίνης του ΚΚΕ και γραμματέα της τοπικής οργάνωσης της ΕΠΟΝ. Περιέχεται στο βιβλίο του «Στα κάστρα του αγώνα με το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», (τη βρήκαμε στο Ριζοσπάστη) και αναφέρει τα εξής:
«Το χτύπημα του Λιτόχωρου σάλπισε σ” όλη την Ελλάδα την έναρξη της ένοπλης αντίστασης στο τρομοκρατικό δολοφονικό όργιο που εξαπέλυσαν μετά τη Βάρκιζα οι εγκάθετες κυβερνήσεις των Άγγλων ενάντια στους αγωνιστές του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και τις οργανώσεις τους.
Το χτύπημα του Λιτόχωρου υπήρξε η απαρχή του ηρωικού ένοπλου αγώνα του ΔΣΕ. Όλοι οι καταδιωκόμενοι αυτοαμυνίτες της περιφέρειας Κατερίνης, μετά το χτύπημα του Λιτόχωρου, οπλίζονται και συνδέονται με την ομάδα του Λιτόχωρου. Οργανώνονται όλοι σε συγκροτήματα σ” όλα τα Πιέρια και συγκροτούν σε συνέχεια το Αρχηγείο Πιερίων.
Η Κατερίνη τις μέρες αυτές, καθώς και όλη η περιφέρεια στρατοκρατείται. Εθνοφυλακή, Αστυνομία, χαφιέδες, οι συνεργάτες των Γερμανών, παρακρατικές συμμορίες, αλωνίζουν την πόλη και την ύπαιθρο, σκορπούν παντού τον τρόμο, κάνουν μπλόκα, έρευνες, συλλήψεις. Γέμισαν όλα τα κρατητήρια, οι αποθήκες τους και οι αυλές τους από εκατοντάδες συλληφθέντες αγωνιστές.
Με φασιστική βαρβαρότητα χτυπούσαν με όλα τα μέσα: ρόπαλα, υποκόπανους, σιδερόβεργες, βούρδουλες, με ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.Τα βογκητά των αγωνιστών απ” τα βασανιστήρια ακούγονταν σ” όλη την πόλη. Το αίμα των αγωνιστών πλημμύριζε τα κρατητήρια.Τα γραφεία όλων των οργανώσεων έγιναν θρύψαλα απ” τους βανδαλισμούς των συμμοριών. Ενας ασφυχτικός κλοιός περισφίγγει την πόλη.
Οι οργανώσεις μας περνούν τη μεγαλύτερη δοκιμασία, το Συμβούλιο Πόλης της ΕΠΟΝ τυπώνει και κυκλοφορεί προκήρυξη που καταγγέλλει την τρομοκρατία, τις διώξεις και τους βασανισμούς των αγωνιστών.
Καταγγέλλει ως υπεύθυνο για τα γεγονότα του Λιτόχωρου το αιματοβαμμένο μεταβαρκιζιανό μοναρχοφασιστικό καθεστώς που ανάγκασε τους αγωνιστές να απαντήσουν με τα ίδια μέσα.
Καλούσε τις αρχές να αφοπλίσουν τις παρακρατικές συμμορίες, να σταματήσουν τα μπλόκα, οι έρευνες, οι συλλήψεις και οι βασανισμοί των αγωνιστών. Να εξασφαλίσουν τη νόμιμη λειτουργία των οργανώσεών μας.
Με τα ίδια αιτήματα οργανώσαμε κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας στις τοπικές αρχές.Οι οργανώσεις μας δίνουν τη μάχη της νομιμοποίησης και για ένα διάστημα το πετυχαίνουν. Η κατάσταση, όμως, που δημιουργήθηκε στη συνέχεια είχε σοβαρές επιπτώσεις στις οργανώσεις μας. Οι διασυνδέσεις αρχίζουν να χάνονται, να δέχονται χτυπήματα απ” τις συλλήψεις και με τον καιρό αποδιοργανώνονται. Οι ολοήμερες και ολονύχτιες περιπολίες και το τρομοκρατικό όργιο μας κλείνουν το δρόμο για το βουνό. Μπροστά σ” αυτή την κατάσταση μια σειρά στελέχη βρίσκουν τον τρόπο να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη με στόχο να βρουν τρόπο να περάσουν στις ένοπλες ομάδες στα Πιέρια».
Ο ίδιος αναφέρει επίσης ότι «η ομάδα που χτύπησε το Λιτόχωρο, μαζί με άλλους καταδιωκόμενους αγωνιστές, αποτέλεσε και το πρώτο ένοπλο συγκρότημα»(«Ριζοσπάστης», 11 Δεκέμβρη 1996). Το πρώτο αυτό ένοπλο τμήμα ανέβηκε στα Πιέρια.
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης είχε επικροτήσει τότε, όπως είδαμε, την ενέργεια αυτή στο άρθρο του στον Ριζοσπάστη. Πολύ αργότερα, το 1956, εκφράζει μια διαφορετική άποψη για την αποχή του ’46. Την βρήκαμε στο βιβλίο του Λευτέρη Ελευθερίου «Συνομιλίες με τον Νίκο Ζαχαριάδη», εκδόσεις Κένταυρος-1986. Ο Λευτέρης Ελευθερίου ήταν στέλεχος του ΚΚΕ εσωτερικού (στην παρανομία υπέγραφε ως «Λευτέρης Θαλασσινός») και, παρά την κομματική του ένταξη, έτρεφε θαυμασμό για τον Νίκο Ζαχαριάδη. Στις συναντήσεις που είχαν στη Μόσχα το 1956, μετά την καθαίρεσή του, κατέγραψε μεγάλο μέρος των συνομιλιών τους. Η καθαίρεση Ζαχαριάδη έγινε με το γνωστό τρόπο το Μάρτη του ’56 και οι συζητήσεις αυτές έγιναν στο διάστημα Μαρτίου-Ιουλίου.
Στη σελίδα 67 του βιβλίου αυτού διαβάζουμε:
Για την αποχή από τις εκλογές στις 31 Μάρτη 1946. Τελικά τον ρωτώ ποια είναι η σκέψη του για την αποχή από τις εκλογές. Απαντά: «Εγώ τη θεωρώ λάθος τακτικής. Όσοι το μεγαλοποιούν, το κάνουν γιατί στο βάθος πιστεύουν ότι μπορούσαμε να ακολουθήσουμε άλλο δρόμο ειρηνικό και εύκολο»
Στο σημείο αυτό, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε κάτι το οποίο συχνά σκόπιμα παρασιωπείται: Δεν ήταν το ΚΚΕ που παρέσυρε το ΕΑΜ στο δρόμο της αποχής, κάθε άλλο. Χαρακτηριστικό του κλίματος που υπήρχε, με την τρομοκρατία, την άρνηση του πιεζόμενου από τους Άγγλους Σοφούλη να δεχτεί αναβολή των εκλογών κλπ, είναι το γεγονός ότι εκτός από τις δυνάμεις της αριστεράς, και μια σειρά από πολιτικούς του κέντρου ήταν υπέρμαχοι της αποχής, όπως πχ οι πρώην πρωθυπουργοί Γ. Καφαντάρης και Εμμ. Τσουδερός.
Σε επόμενη ανάρτησή μας θα επανέλθουμε με αποσπάσματα από το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, ας δούμε όμως ένα μικρό κομμάτι (τόμος Α’, σελ. 545 – οι υπογραμμίσεις δικές μας):
Στο ζήτημα των εκλογών η Ολομέλεια συζήτησε τη θέση που είχε πάρει η ΚΕ του ΕΑΜ στις 7 του Φλεβάρη 1946, δηλαδή αποχή από τις εκλογές, εφόσον δεν εξασφαλιστούν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την ελεύθερη έκφραση της θέλησης του λαού, αλλά δεν πήρε απόφαση. Εξουσιοδότησε το ΠΓ ν” αποφασίσει, αφού ζητήσει και τη γνώμη αδελφών κομμάτων, που ήταν βασικά κατά της αποχής. Παρ” όλα αυτά, το ΠΓ πήρε απόφαση για αποχή από τις εκλογές.
Η απόφαση αυτή στηρίχθηκε στις διαπιστώσεις ότι, ένα χρόνο ύστερα από την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας, στην Ελλάδα δεν υπήρχε δημοκρατία ούτε εθνική ανεξαρτησία. Στο εσωτερικό επικρατούσε απόλυτα ο μοναρχοφασιστικός δωσιλογισμός, που πήρε την εξουσία αποκλειστικά και μόνο χάρη στη βίαιη ένοπλη επέμβαση. Το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο, που σχημάτισε κυβέρνηση με εντολή των Άγγλων, αρνήθηκε στην πράξη όλα όσα διακήρυχνε στα λόγια. Πρόδωσε ακόμα μια φορά τη δημοκρατία και πούλησε την εθνική λευτεριά και ανεξαρτησία.
Με την ολόπλευρη εγγλέζικη υποστήριξη είχε επιβληθεί καθεστώς μονόπλευρου εμφύλιου πολέμου και φυσικής εξόντωσης των λαϊκών αγωνιστών, με σκοπό να στραγγαλιστεί η δημοκρατική θέληση του λαού και να στερεωθεί η κυριαρχία των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών. Η δολοφονική δράση των συμμοριών της Δεξιάς ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο και κάθε όριο. Σ” αυτές τις συνθήκες, λεύτερες, τίμιες εκλογές ήταν αδύνατο να γίνουν. Οι εκλογές, που ετοιμάζονταν, θα ήταν μία απόπειρα «νομίμου» πραξικοπήματος και προσπάθεια εξαπάτησης της παγκόσμιας δημοκρατικής γνώμης. Η παρουσία ξένων παρατηρητών δε θα άλλαζε τη σκληρή πραγματικότητα. Απλώς θα έδινε μια νομιμοφάνεια στο εκλογικό πραξικόπημα.
Οι διαπιστώσεις αυτές ήταν σωστές. Η οριστική, όμως, απόφαση για αποχή αποδείχτηκε πως δεν ήταν αυτή που επιβαλλόταν. Γιατί, ενώ υπήρχε δυνατότητα πάλης τουλάχιστον στα μεγάλα αστικά κέντρα, αφέθηκαν εντελώς ασύδοτοι και ανεξέλεγκτοι οι εκλογομάγειροι ξένοι παρατηρητές, που αποκαλούνταν ειρωνικά «κουκουβάγιες», να εμφανίσουν την εκλογική δύναμη του ΚΚΕ και του ΕΑΜ με το απαράδεκτο ποσοστό 9,3%. Επικράτησαν στις εκλογές οι μοναρχικές δεξιές δυνάμεις και αποκλείστηκε εντελώς η Αριστερά. Εξαπολύθηκε άγριος διωγμός ενάντια στους δημοκράτες που δεν πήραν μέρος στις εκλογές. Το «στίγμα» της αποχής τους κυνηγούσε για πολλά χρόνια. Είχε αναγορευτεί σε βασικό κριτήριο της «εθνικοφροσύνης» κάθε Ελληνα και Ελληνίδας.
Παίρνοντας υπόψη ότι, παρά την επέμβαση των Άγγλων και την αιματηρή τρομοκρατία που είχε εξαπολυθεί μετά τη Βάρκιζα, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ διέθεταν ακόμα μεγάλη πολιτική και ηθική επιρροή και οι δυνάμεις της αντίστασης, της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας παρέμειναν ισχυρές, μπορούμε να θεωρήσουμε βέβαιο ότι, με τη δραστηριοποίηση και κινητοποίησή τους θα ξεπερνιόνταν πολλά εμπόδια, θα έμπαινε κάποιος φραγμός στο τρομοκρατικό όργιο και θα εξασφαλιζόταν μια σημαντική εκπροσώπηση της Αριστεράς στο κοινοβούλιο. Αυτό το γεγονός θα της έδινε άλλες δυνατότητες για άσκηση πίεσης και ανάπτυξης της πάλης για την ομαλότητα και τη δημοκρατία. Η νοθεία, η βία, οι επεμβάσεις μπορούσαν να καταγγελθούν και μετά τις εκλογές και να φανεί πιο καθαρά ακόμα και στους ταλαντευόμενους ότι δεν απέμενε άλλη λύση από τον ένοπλο αγώνα.
Την απόφαση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ για αποχή φαίνεται να επηρέασαν και οι παραιτήσεις 15 υπουργών και υφυπουργών της κυβέρνησης Σοφούλη, στο διάστημα από 5 μέχρι και 29 του Μάρτη, σ” ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα και την επίμονη άρνηση της αγγλικής κυβέρνησης να δεχτεί αναβολή των εκλογών.
Πρώτη δημοσίευση: vathikokkino.com, 31.3.2013
Όταν μελετάμε ιστορία πρέπει να ξεχωρίζουμε τα γεγονότα από την επανάληψη τους ως φάρσα.
Εδώ πρέπει να έχουμε καθαρές θέσεις. Η επίθεση στο Λιτόχωρο ας πούμε είναι η επανάληψη ως φάρσα των αντικατοχικων διαδηλώσεων.
Μια χαρα αφορμη στην μαυρη αντιδραση συν κ η αποχη…
Ο εμφυλιος δεν ειναι παντα επανασταση…!!!
Τα αποτελεσματα ας τα εκτιμησουμε μετα ,το 1989-
90
Δεν πηραμε καθολου υποψη την μοιρασια τσωρτσιλ σταλιν(ατσαλενιος)
Μη λες τέτοια, μη λες τέτοια! Θα χαρακτηριστείς κι εσύ από τους “κομμουνισταράδες” (οποθενδήποτε και αν προέρχονται) ως “ύποπτης ποιότητας αριβίστας” και απλός “συνοδοιπόρος” που “το Κόμμα” (το οποιοδήποτε “Κόμμα” από τα πολλά που κυκλοφορούν στην πολιτική πιάτσα), παρά τις “πολλές προσπάθειες για να γίνει[ς] κομμουνιστής”, “αυτό δεν το κατόρθωσε”, όπως έγινε με τον Καραγιώργη…
Αστικη προπαγανδα, ο νικητης δεν μοιραζεται τιποτα και με κανεναν. Ειδικα με ενα βρωμοσκυλο αντικομμουνιστη σαν τον Τσωρτσιλ. Ο οποιος φιλοδοξουσε να ανασυνταξει τον γερμανικο στρατο και να τον χρησιμοποιησει εναντια στην ΕΣΣΔ. Το μονο που μετραγε ο Σταλιν ηταν το ποσες μεραρχιες ειχε ο εχθρος. Γνωστη η ρηση: “ποσες μεραρχιες εχει ο Πάπας;” οταν του ειπαν οτι με την εισοδο του Κοκκινου στρτου στην Πολωνια για την καταδιωξη των ναζι, θα δυσαρεστουνταν ο Πάπας.
Τυχον πχ καθοδος του κοκκινου στρατου στην Αθηνα, θα συναντουσε τον Σκομπυ. Η στην Ιταλια τον αμερικανικο στρατο.
Στην Κινα απελευθερωσε την Μαντζουρια, την υπολοιπη δουλεια ομως αναλαβε να τελειωσει ο Λ.Α.Σ. του Μαο. Ουτε μοιρασιες, ουτε τιποτα.
Ο εμφύλιος δεν ήταν επιλογή του λαϊκού κινήματος, ήταν επιλογή των Άγγλων. Η άμυνα ήταν όχι μόνο δικαίωμα, ήταν κυρίως υποχρέωση.
Άλλο ζήτημα πως καθοδηγήθηκε ο ΔΣΕ από το ΚΚΕ, εκει μπορείς να πεις πολλά. Ο ξεσηκωμός του 46-48 με σωστή καθοδήγηση θα μπορούσε να ήταν νικηφόρος. Όσο για τα περί μοιρασιάς, πως μπορούσε η ΕΣΣΔ να υπερασπιστεί ένα κίνημα που φαινόταν από νωρίς ότι ήταν χαμένο;
Ένα ερώτημα εάν κάποιος σ/φος γνωρίζει: θυμάμαι σε μια ομιλία του ο Φλωράκης είπε ότι σε μια μάζωξη κάπου στην Ήπειρο τους περικύκλωσαν οι φασίστες και αυτός κατάφερε να ξεφύγει γιατί σφύριξε στο άλογο του, αυτό ήλθε και ξέφυγαν καλπάζοντας. Νεαρός τότε συγκινήθηκα και δεν το συνδύασα με την Ντόλυ του Λούκι Λουκ.
Θυμάται κανείς κάτι;
Το ΕΑΜ συσπειρώνει 1.500.000 κόσμου, η ΕΠΟΝ άλλες 600.000 κόσμου, σύνολο 2.100.000 κόσμος, σε συνολικό πληθυσμό Ελλάδας τότε, 7.500.000!
Ο δε ΕΛΑΣ, είχε 70.000 αντάρτες μάχιμους.
Και το λες χαμένη υπόθεση; και ότι η ΕΣΣΔ δεν ήθελε να υπερασπιστεί μια… Χαμένη υπόθεση?
Η ΕΣΣΔ δεν ήθελε να υπερασπιστεί το ΕΑΜ ΕΛΑΣ διοτι στην μοιρασιά του κόσμου, η Ελλάδα είχε πάει στο καπιταλιστικό στρατόπεδο. Κ η ΕΣΣΔ πιστή στην τήρηση των συμφωνιών, δεν βοήθησε.
Ηδη από το 43 το ΕΑΜ ΕΛΑΣ, η ΕΣΣΔ και το ΚΚΕ, τα ενέταξαν στις διαταγές των Βρετανών, στο στρατηγείο της μέσης Ανατολής. Αυτή ειναι η ιστορική αλήθεια.
Σε αντίθεση με το ΚΚΕ, το ΚΚ Γιουγκοσλαβιας είπε σε ΕΣΣΔ και Βρετανία, ότι η μοναδική κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβιας, βρίσκεται στα βουνά της. Και έτσι, πήρε την εξουσία, κόντρα στις καπιταλιστικές χώρες, αλλά και κόντρα σε κρίσιμες αποφάσεις της ΕΣΣΔ.
Και το παραπάνω επίσης, είναι η ιστορική αλήθεια.
Κάνεις λάθος, η κουβέντα αφορά το δεύτερο αντάρτικο, τον ΔΣΕ, 1946-1948. Ήταν χαμένη υπόθεση γιατί το ΚΚΕ αντί για ανταρτοπόλεμο διάλεξε πόλεμο χαρακωμάτων. Λάθος εγκληματικό. Κατακαηκαν οι αντάρτες από τα αμερικάνικα ναπάλμ. Αισχος στη τότε ηγεσία του ΚΚΕ.
Για τα περί μοιρασιάς, ο Φαράκος στην αυτοβιογραφία του μετά την αποσκίρτηση του από το ΚΚΕ έγραψε ότι στη διάρκεια της κατοχής δεν υπήρχαν επαφές ΚΚΕ και ΚΚΣΕ. Για τις λαθεμένες αποφάσεις φταίει αποκλειστικά η τότε ηγεσία του ΚΚΕ.
Προφανώς και υπήρχαν επαφές μεταξυ ΚΚΕ και ΚΚΣΕ καθ όλη την διάρκεια 41-45! Και ακόμα πιο προφανως, η γραμμή της ΕΣΣΔ ηδη απο το 1936 με τα λαϊκά μέτωπα, ειναι “δεν παίρνουν την εξουσια τα ΚΚ, δεν πάμε για σοσιαλισμο στην Ευρώπη, πάμε για εθνική αντιφασιστικη ενοτητα στο πλαίσιο της αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Πάμε δηλαδή για δημοκρατικές καπιτακιστικες χωρες”. Αυτή ηταν η γραμμή της ΕΣΣΔ απο το 36, έως και το τελος της το 91.
Αυτή την γραμμή υιοθέτησε και εφάρμοσε πιστά το ΚΚΕ, με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες για την υποθεση υιού δοσιαλισμου και της ουσιαστικής λαϊκής κυριαρχίας.
Το αλυτο θεωρητικά και πρακτικά πρόβλημα είναι το εξης:
Α. Τα λαϊκά μέτωπα ηταν μια τακτική που είχε μεν ως ταβάνι εναν δημοκρατικό κοινοβουλευτικο καπιταλισμο, ηταν ομως ταυτοχρονα η μόνη τακτική που μαχικοποιησε απίστευτα και τα ΚΚ αλλα και τα λαϊκά εργατικά κινηματα εκείνης της εποχης!
Β. Αντίθετα, τα εργατικά μέτωπα ως τακτική, ειχαν στοχο την επανάσταση και την εργατικη εξουσια, όμως, ωςψτακτιξη αποδείχθηκε ανίκανη να μαζικοποιησρι και τα ΚΚ, αλλα και το εργατικο και λαικο κινημα!
Δλδ μαζικοτητα μεν, δημοκρατικος καπιταλισμός δε, ή παλη για την εργατικη λαικη εξουσία, αλλα, αμαζα πράγματα τελικα.
Μονο τα ΚΚ Γιουγκοσλαβιας και Αλβανίας προς τιμήν τους, εφάρμοσαν την πολυ καλή τακτική του λαϊκού μετώπου, χωρις να την εντάξουν στον δημοκρατικό καπιταλισμο, αλλα στον οποιον σοσιαλισμό είχαν στο κεφαλι τους!
Άσε τις ανοησιες του φαράκου. Ο νικος παπαδατος στο βιβλιο του που έβγαλε στο κψμ κ αφορά τις σχεσεις ΚΚΕ και ΚΚΣΕ, τεκμηριωνει οτι είχαν επαφές καθ όλη την διάρκεια του 41-45
Και μάλλον, η καλύ5τερη τακτική για ένα ΚΚ ή γενικώς επαναστατικό κόμμα, είναι η τακτική του λαικού μετώπου, χωρίς όμως να έχει9 ως στόχο, τον δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καπιταλισμό.
Στην εποχή μας, η παραπάνω τακτική παραμένει επίκαιρη, όσον αφορά την λαικότητα, μη δογματικότητα και ικανότητα να μαζεύεις κόσμο. Ομως, χρειάζεται να έχει ως στόχο την εργατική εξουσία/δημοκρατία και όχι τον κοινοβουλευτικό καπιταλισμό που είχαν τα λαικά μέτωπα από την δεκαετία του 1930 και έπειτα.
Η τακτική του εργατικού μετώπου όποιας μορφής, ιστορικά έχει αποδειχθεί πως στα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη, ΔΕΝ τράβηξε. Ούτε καν σε Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, που υπήρχαν κάπως πιο ισχυρά ΚΚ ειδικά σε Γαλλία και Γερμανία. Για τις ΗΠΑ, ούτε λόγος.
Δυστυχώς όμως, το πρόβλημα της εποχής βρίσκεται στον πυρήνα της εργατικής τάξης: Εχει κατακερματιστεί, έχει αλλοτριωθεί, δεν πιστεύει ότι μπορεί να συλλογικοποιηθεί και να αποσπάσει έστω και κατακτήσεις, πολύ δε περισσότερο, δεν πιστεύει ότι μπορεί να αποτελέσει κινητήριο δύναμη για μια νέα κοινωνία απαλλαγμένη από ταξική διάρθρωση, απαλλαγμένη απο κρατικού τύπου οργάνωση. Αυτό είναι το μέγα πρόβλημα.
Ανώνυμε 05/05/2026 at 16:13, προφανώς ΚΚ Κίνας, ΚΚ Κούβας, ΚΚ Βιετνάμ, αλλά και τα πολιτικά καθεστώτα Αιθιοπίας και Αφγανιστάν και τα σοσιαλίζοντα Μπααθικά κινήματα των Αραβικών χωρών ήταν εκτός γραμμής “δεν παίρνουν την εξουσια τα ΚΚ, δεν πάμε για σοσιαλισμο στην Ευρώπη, πάμε για εθνική αντιφασιστικη ενοτητα στο πλαίσιο της αστικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας…”
Καλά είναι να μιλάμε τεκμηριωμένα και όχι στον αέρα, δηλαδή παραθέτοντας συγκεκριμένες αποφάσεις του ΚΚΣΕ, της Κομιντερν ή των επιμέρους ΚΚ.
Δεν έχω πχ υπόψη μου κανένα επίσημο στοιχείο που να αποδεικνύει επαφές ΚΚΕ-ΚΚΣΕ 1940-1944. Όσο για αυτό που είπε κάποιος εδώ “άσε τις ανοησίες του Φαράκου” αν δεν κάνω λάθος ο Φαράκος υπύρξε γραμματέας του ΚΚΕ και μάλιστα διαχώρησε στα στερνά τη θέση του με άσχημο τρόπο. Αν λοιπόν υπήρχαν στοιχεία επαφών ΚΚΕ-ΚΚΣΕ, θα είχε κάθε λόγο να τα παρουσιάσει για να αποδείξει την υποτέλεια του ΚΚΕ. Μάλιστα θα είχε προσωπικούς λόγους να ρίξει την ήττα των Δεκεμβριανών στην ΕΣΣΔ, μιά και υπήρξε εξέχουσα μορφή του αγώνα του Δεκέμβρη ’44 σαν διοικητής του λόχου Μπάυρον.
“Δεν ήμασταν εμείς ανίκανοι, το ΚΚΣΕ έφταιγε” Προς τιμήν του, ποτέ δεν το είπε.
Επίσης για άλλη μία φορά τονίζω στο φίλο ότι δεν αναφέρθηκα στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αλλά στον ΔΣΕ για τα περί χαμένης υπόθεσης. Τονίζω, το χαμένη υπόθεση δεν αφορά την εξέγερση του 1946 η οποία ήταν επιβεβλημένη ( χαμένος είναι ο αγώνας που δεν δόθηκε ποτέ), αλλά το πως αυτή καθοδηγήθηκε από το ΚΚΕ.
Ανώνυμος
06/05/2026 at 07:58, η γραμμή της ΕΣΣΔ “επιδιώκουμε εθνική αντιφασιστικη ενοτητα με την δημοκρατική μερίδα της αστικής ταξης”, ίσχυε για όλα τα ΚΚ απο τις αρχες του ’30 που θεμελιωθηκε η τακτική των Λαϊκών μετώπων, ειδικά για τα ευρωπαϊκά ΚΚ, ίσαμε το τελος της ΕΣΣΔ. Αυτο προκύπτει απο το πως τα ευρωπαϊκά ΚΚ με τιμητικές εξαιρέσεις τα ΚΚ Αλβανίας και Γιουγκοσλαβίας διαχειριστηκαν την αντιφασιστικη νίκη το 45, οπου όλα είχαν την γραμμή των κυβερνήσεων εθνικής ενότητας με τις ευλογίες της ΕΣΣΔ, αλλα και αργότερα.
Αλλωστε ο ευρωκομμουνισμος εχει τις ρίζες του ακριβως στη δεκαετία του 30 κ στην τακτική των λαϊκών μετώπων με ταβάνι εναν…δημοκρατικό (!!) καπιταλισμο.
Φαινόταν απο …νωρίς χαμένο ανώνυμε? Χαμένη η εαμική επανάσταση οταν απο τα 7.500.000 πληθυσμού της χωρας τα 2.000.000 ηταν οργανωμένα σε εαμ, ελας, επον?
Οχι βέβαια… Χάθηκε, διότι κκε και εσσδ, έδωσαν την χωρα στην εθνική ενοτητα υπο των Βρετανών. Αυτή ειναι η αληθεια.
Έτσι, ενώ μπορούσε να εξελιχθεί νικηφορα η εαμικη επανάσταση, ηττηθηκε οικτρά, οταν ο ΕΛΑΣ υπήχθη στο βρετανικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής και υπογραφηκαν οι συνθήκες της καζέρτας και του Λιβάνου που θεμελίωσαν την εθνική ενότητα των υπογραφόντων πολιτικών κομμάτων και συνασπισμων μεταξύ των οποίων και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (και ΚΚΕ) υπό τον έλεγχο ελληνικού κεφαλαίου και Βρετανών.
Ανώνυμε 06/05/2026 at 14:16, προφανως αναφερεσαι σε σχετικες αποφασεις της Νομιντερν.
Ενα πρωτο ερωτημα ειναι κατα ποσο αυτες οι αποφασεις μπορουσαν να δεσμευουν το ΚΚΕ το 1944, τη στιγμη που η Κομιντερν ειχε διαλυθει το 1943.
Επισης, ποια η σχεση ενος αντιφασιστικου μετωπου με την υπαγωγη του ΕΛΑΣ στο στρατηγειο της Μεσης Ανατολης; Εαν αυτη ηταν η ελληνικη εκδοχη της αποφασης του αντιφασιστικου μετωπου, γιατι ντε και καλα εμπλεκεται η ΕΣΣΔ και οχι ο οπορτουνισμος του ΚΚΕ;
Πως τελος θα μπορουσε ο Σραλιν να υποστηριξει το κινημα στην Ελλαδα οταν οι θερμοκεφαλοι των ΗΠΑ υποστηριζαν τη χρηση του πυρηνικου οπλου εναντια στην ΕΣΣΔ; Να το πουμε αλλιως: στις 29 Αυγουστου 1949 η ΕΣΣΔ πραγματοποιησε την πρωτη πυρηνικη δοκιμη και ενα μηνα μετα, την 1 Οκτωβριου του 1949 ιδρυθηκε η Λ.Δ. της Κινας. Δυστυχως, 30 Αυγουστου του 1949 ολοκληρωθηκαν οι εκκαθαριστικες επιχειρησεις του μοναρχο-φασιστικου στρατου εναντια στον ΔΣΕ
Η κομιντερν διαλύθηκε απο την εσσδ το 1944, ως δώρο στα συμμαχικά καπιταλιστικα κρατη πως δεν επιδιώκει την διεθνή επανάσταση πια.
Αυτο δρν σημαίνει πως η εσσδ σταμάτησε να επεμβαίνει στα εσωτερικά των διαφόρων ΚΚ και του ελληνικού. Συνέχισε κανονικά την επέμβαση αυτη.
Έτσι, συνέβαλε και στην αποτροπή του ΕΑΜ απο το να πάρει την εξουσία. ΕΣΣΔ και ηγεσία ΚΚΕ χαντάκωσαν το εαμικο κίνημα που είχε δημιουργηθεί με πυρήνα και μεγαλύτερη δύναμη το ΚΚΕ, αυτη ειναι η αληθεια.
τι απάντηση να αφήσουμε ευτυχος ο μεγάλος θεός μας φύλαξε από αυτούς τους κομμουνιστές και τους μπολσεβίκους και τους σλαβομακεδόνες.γιατι θα είχαμε κατάντιση όπως η Αλβανή με τον χοτζια και πολύ άλλοι αντιφρονούντες κομμουνιστές που τους στέλνανε στα ψυγεία Κόυκουβαγιες της Σοβιετικης Ρωσιας και γινόταν κατεψυγμένη .
Οι Αλβανοί επί Χότζα είχαν πατρίδα Τώρα έχουν καταντήσει απατριδες νομάδες.
Επί Χότζα η Ελλάδα τους είχε επισήμως κηρύξει τον πόλεμο. Τώρα, η Αλβανία είναι βάση Τουρκική. Η Αλβανία που θαυμάζεις μπορεί ανά πάσα στιγμή υποκινούμενη από τους Τούρκους να εισβάλει στην Ελλάδα σε συνδυασμό με τουρκική εισβολή. Να είσαι σίγουρος ότι τότε δεν θα σε βοηθήσει ο μεγάλος θεός σου
Δεν είμαι οπαδός του Χότζα αλλα ρπι των ημερών του υπηρχε μια Αλβανια 3 εκατομμυρίων με πρωτογενη παραγωγή,καλη γεννητικοτητα,ανεξαρτησια ,αμυνα ,φειληρινικη πολιτικη και ειρήνη.
Η τωρινη Αλβανία ειναι ενα κρατιδιο 2 εκατομμυριων που δεν παραγει τιποτα ( εκτος απο
ναρκωτικα) , κσι δεν λαμβανεται εντος χωρας ι καμμια αποφαση για το μέλλον του λαου της.Ειναι παρακολουθημα των ΗΠΑ και βαση της Τουρκίας .Στη δε χώρα πλουτιζουν οι μαφιοζοι ενω συμφωνα με μελετες 80% των νεων θελει να φυγει.Επισης οι καθε λογης θρησκειες στρατολογουν αβερτα κοσμο φτιαχνοντας κατασταση για μελλοντικες συγκρουσεις.Το εν λόγω κρατιδιο με την σημερινη του μορφή δεν εχει πολυ μεγαλο μέλλον ιδιαιτερα την ταραγμένη περιοδο που ζούμε
Η Κομιντερν διαλύθηκε το 1943.Ας παραθέσει(όποιος μπορεί το σκεπτικό βάσει του οποίου η Κομιντερν αυτοδιαλύθηκε).
Για τη διάλυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Ένα ντοκουμέντο):
https://praxisreview.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B5/
Προφανώς και το σκεπτικό της ΕΣΣΔ ως κράτος, του ΚΚΣΕ και του Στάλιν ως τότε ηγέτη, ήταν, να κάνουν ένα δώρο στα σύμμαχα καπιταλιστικά κράτη στον αγώνα τους εναντίον του ναζισμού. Και το δώρο αυτό ήταν η δέσμευση της ΕΣΣΔ, του ΚΚΣΕ και του Στάλιν, ότι ο αγώνας των διαφόρων ΚΚ θα παραμείνει αυστηρά στο πλαίσιο ενός αντιφασιστικού μετώπου εθνικής ενότητας με την “δημοκρατική” μερίδα των καπιταλιστικών τάξεων και με στόχο την οικοδόμηση μεταπολεμικά ενός κοινοβουλευτικού καπιταλισμού.
Τα υπόλοιπα που φέρουν ως επιχειρήματα το ΚΚΣΕ και η ΕΣΣΔ το 43, ότι και καλά “αργησε να πραγματοποιηθεί το συνέδριο της Κομιντέρν”, ότι “τα ΚΚ έχουν δυναμώσει σε εθνικό επίπεδο και δεν υπάρχει καμία ανάγκη πλέον για διεθνή, είναι απλές δικαιολογίες.
” Προφανως…κάνουν ένα δώρο στα σύμμαχα καπιταλιστικά κράτη”
Η συλλογιστικη σου ειναι εντελως αντιφατικη: Η Κομιντερν προβαλε την τακτικη των αντιφασιστικων μετωπων και ο Σταλιν την διελυσε για να προωθησει την τακτικη των αντιφασιστικων μετωπων!!!
Η ιδρυση της Κομιντερν απαντουσε καταρχην στην αναγκαιοτητα της υποστηριξης του πρωτου εργατικου κρατους, του Σοβιετικου. Επισης, σπουδαιο καθηκον της Κομιντερν ηταν η βοηθεια στην ιδρυση και οργανωση Κ.Κ. σε ολοκληρο των κοσμο. Απο κει και περα ομως, στις συγκεκριμενες συνθηκες της καθε χωρας η Κομιντερν ειχε αποδειχθει οτι δεν μπορουσε να καθοδηγησει το παγκοσμιο κομμουνιστικο κινημα. Το 1929 ειχαμε τη σφαγη της Σαγκαης. Μπορει στη Χιλη το προγραμμα του Λαικου μετωπου να ειχε αποδοσει καρπους, στην Ευρωπη ομως ειχαμε την μεγαλη ηττα του Ισπανικου εμφυλιου. Στην δε Γερμανια με το πανισχυρο Κομμουνιστικο κομμα ειχαμε την αναδειξη των Ναζι.
Απο τα γεγονοτα κρινοντας, η διαλυση της γραφειοκρατικοποιημενης Κομιντερν ηταν πραγματιστικη: οτι ηταν να προσφερει, το προσφερε. Εαν τελος υποθεσουμε οτι η διαλυση της ηταν ενας τακτικος ελιγμος, η εδραιωση της σοσιαλιστικης κατευθυνσης σε μια σειρα απο χωρες της Ανατολικης Ευρωπης μεταπολεμικα αποδεικνυει οτι ο Σταλιν δεν ηθελε να δωσει κανενα δωρο στα καπιταλιστικα κρατη.
Ανώνυμος
10/05/2026 at 07:16, εχεις λαθος :
Η κομιντέρν δεν φτιάχτηκε για να εχει ως μοναδικό ή πρώτο καθήκον της την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ, αλλα έχοντας ως πρώτο και βασικό της καθήκον, την συμβολή της στην προώθηση των σοσιαλιστικων επαναστασεων διεθνώς.
Υποχρεώθηκε να αποκτήσει ως πρώτο και τελικα μοναδικό της καθήκον την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ, σταδιακά κ μετα την επικρατηση της σταλινισταλινικής γραφειοκρατιας στην ηγεσία κκσε και ΕΣΣΔ.
Δεύτερον, ονομάζεις γραφειοκρατικη την κομιντερν, αλλα δεν μας λες ποιος και ποια νοοτροπία και πρακτική την γραφειοκρατικοποίησε! Ο υπεύθυνος ηταν παλι η νοοτροπία και πρακτική που εγκαθιδρυθηκε με την επικράτηση της σταλινικης γραφειοκρατιας στην ΕΣΣΔ.
Τρίτον, η διάλυση της κομιντερν, παει πακέτο με την προώθηση εκ μέρους της ΕΣΣΔ της αντιφασιστικης εθνικής ενότητας των ΚΚ με τα “δημοκρατικα” καπιταλιστικα κομματα της Δύσης κ γενικοτερα, ως ταβάνι και οριο της πολιτικης των ΚΚ.
Η ΑΝΑΤΟΛΙΚΉ Ευρώπη εξαιρείται, διότι εκει μπήκε ο Κόκκινος Στρατός και ηταν η περιοχή ευθύνης της ΕΣΣΔ.
Δώρο λοιπον της εσσδ προς τον διεθνή καπιταλισμο η διάλυση της κομιντερν το 1943? Τα ιστορικά στοιχεία, λένε ναι.
Γιατι ειναι αντιφατική η συλλογιστική “η κομιβτετν προσέβαλλε την λογικη γων αντθφασιστικων μετωπων κσι ο Στάλιν την διέλυσε ακριβώς για να προωθήσει την λογικη των αντιφασιστικων μετώπων?
Από την στιγμή που η εσσδ ηδη απο τα μεσα της δεκαετίας του 30 εγκαταλείπει την προσπάθεια συμβολή της σε άλλες επαναστασεις και προωθεί την τακτική του λαϊκού μέτωπο, η κομιντερν παύει να αποτελει εργαστηρι διαμόρφωσης όρων για ξεσπασμα και άλλων επαναστασεων. Και αποκτά ενα και μοναδικό καθήκον, που είναι η άνευ όρων υπεράσπιση της εσσδ.
Όταν πια θα νοηματοδοτηθούν τα λαϊκά μέτωπα με ακομα πιο συμβιβαστικό περιεχόμενο με την “δημοκρατικη” μερίδα των αρχουσών καπιταλιστικων τάξεων και των κομμάτων τους, τοτε η κομιντέρν θα πάψει να εχει κάποια αξία χρήσης για τα κρατικα συμφέροντα της εσσδ, και θα διαλυθεί ουσιαστικά απο το ΚΚΣΕ το 1943.
Αντιφατική, ειναι η αντιληψη που αρνείται να παραδεχθεί οτι το λαϊκό και ακομα περισσότερο το αντιφασιστικο μέτωπο, έτσι οπως τα νοηματοδοτησαν η εσσδ και το κκσε τη δεκαετία του 30, ηταν τελικα υπαγωγή των ΚΚ στην καπιταλιστικη εθνική ενότητα με τα “δημοκρατικά” καπιταλιστικά κομματα. Και για αυτο διέλυσαν κ την κομιντερν ως χειρονομία δώρου προς τον “δημοκρατικο” καπιταλισμό.
Εδω, πρεπει να τονίσουμε, οτι δεν ειναι εκ προοιμίου η τακτική του λαϊκού ή αντιφασιστικού μετώπου μια τακτική ενσωμάτωσης στον καπιταλισμο οπως λεει το τροτσκιστικο κομμουνιστικό ρευμα διεθνως κ στην ελλαδα: Σε Γιουγκοσλαβια και Αλβανία, με την τακτική του λαϊκού και αντιφασιστικού μετώπου πηραν την εξουσια τα εκει Κ.Κ., αλλο το τι τελικα οικοδομησαν.
Ειναι η ΕΣΣΔ και το σταλινικο γραφειοκρατικό κομμουνιστικό ρευμα που υπέταξαν τα λαϊκά και εργατικά μετωπα στον “δημοκρατικο” καπιταλισμό μεσω της εθνικής αντιφασιστικής ενότητας, ηδη απο το1936 και το ισπανικο και γαλλικό λαϊκό Μέτωπο, όπου το μεν πρωτο, με πρωτεργάτη το ΚΚ Ισπανίας έκανε τα πάντα για να περιορίσει την ισπανική επανάσταση στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικου καπιταλιστικου δημοκρατικού αντιφασιστικου αγωνα και το καταφερε!
Ενώ το δεύτερο, το λαικο μετωπο Γαλλίας, ουτε που βοήθησε στο ελάχιστο τον αγωνα των Ισπανών εναντίον του φρανκο.
Και όλα τα παραπάνω, με τις ευλογίες της ΕΣΣΔ μην το ξεχνάμε!
Απο την αλλη, ούτε και η τακτική του εργατικού μετώπου ειναι μια επαναστατική τακτική εκ προοιμίου: Στις περισσοτερες περιπτώσεις που εφαρμόστηκε, οδήγησε σε περιθωριακά πολιτικά αποτελέσματα και σε αποτυχία να οργανωθεί η εργατική τάξη μαζι με τον λαο.
Ανώνυμε 11/05/2026 at 12:10, οταν η Κομιντερν πραγματοποιησε το ιδρυτικο της συνεδριο, υπηρχαν δυο επαναστασεις σε εξελιξη, στην Ουγγαρια και στην Γερμανια. Επισης σε μια σειρα απο χωρες υπηρχε μεγαλη λαικη κινητοποιηση. Ολα αυτα κατασταλθηκαν με τρομοκρατια και το μονο που απομεινε ηταν ο εμφυλιος στην επαναστατημενη Ρωσια, ο οποιος βεβαια ακολουθηθηκε απο την διεθνη επεμβαση αλλα και την εισβολη της Πολωνιας. Πρακτικα λοιπον αυτο που επρεπε να σωσει η Κομιντερν ηταν το Σοβιετικο κρατος. Μετα λοιπον απο την ευφορια για διαρκη επανασταση, ηλθε το αχαρο καθηκον της υπερασπισης του σοσιαλισμου σε ενα κρατος.
Οσοι καταριουνται με μεγαλη ευκολια τον Σταλιν, ας σκεφτουν οτι η ανθρωποτητα γλυτωσε απο τον πυρηνικο αφανισμο και την ανεμποδιστη χρηση των πυρηνικων σπο την κτηνωδη Δυση χαρη στο γεγονος οτι η ΕΣΣΔ εσπασε το μονοπωλιο του πυρηνικου οπλου. Ο Σταλιν και ο Μπερια ειναι αυτοι που ειχαν την πολιτικη διορατικοτητα να αναπτυξουν πυρηνικο οπλο.
Αυτη πιστευω ειναι και η μεγαλυτερη. συνεισφορα της ΕΣΣΔ στην ανθρωποτητα.
Ανώνυμος
12/05/2026 at 15:57, η διαλεκτική των πραγμάτων της σταλινικής περιόδου λέει τα εξής: Οσο ισχύει το ότι επί Στάλιν και ηγεμονίας αυτού του κομμουνιστικού ρεύματος στην ΕΣΣΔ και το ΚΚΣΕ ηττήθηκαν ο ναζισμός και ο φασισμός, άλλο τόσο ισχύει ότι πάλι επί Στάλιν και ηγεμονίας αυτού του κομμουνιστικού ρεύματος, ηττήθηκε και έκλεισε και η πορεία προς τον κομμουνισμό.
Διότι ο Στάλιν και το σταλινικό κομμουνιστικό ρεύμα, είναι η πραγματιστική γραφειοκρατική εκδοχή του κομμουνιστικού κινήματος και κόμματος. Που προέκυψε ακριβώς επειδή ηττήθηκαν όλες οι άλλες επαναστάσεις και έμεινε μόνη της η ρωσική. Για αυτό και το ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ και ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ της ύπαρξης σκληρής κρατικής οργάνωσης και της κρατικής/κομματικής γραφειοκρατίας ως η νέα κυρίαρχη άρχουσα τάξη, έγινε πραγματικότητα.
Η τραγωδία είναι πως τα παραπάνω ονομάστηκαν σοσιαλισμός και κομμουνισμός, ενώ δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από αναγκαίες υποχωρήσεις [που ακύρωσαν τελικά τον κομμουνισμό.