Αίμα και καταστροφή, νέα τάξη των πραγμάτων

Γράφει ο Σεΐτ Αλντογάν

Την ώρα που συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Αμερικής και του Ιράν, ο υπουργός Εξωτερικών του Ομάν που έπαιζε το ρόλο του διαμεσολαβητή, δήλωνε στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ ότι το Ιράν δέχτηκε να σταματήσει τελείως τον εμπλουτισμό ουρανίου και έχουν προχωρήσει αρκετά προς εύρεση λύσης. Όμως έπειτα από δύο μέρες Αμερική και Ισραήλ επιτέθηκαν με τεράστια στρατιωτική δύναμη, χωρίς προηγούμενο, στο Ιράν.

Είναι φανερό ότι το πρόβλημα της Αμερικής δεν ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν αλλά η υλοποίηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής για μία νέα τάξη των πραγμάτων στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή.

Όπως είναι γνωστό ο πόλεμος είναι εφαρμογή της πολιτικής με άλλα μέσα. Σε σχέση με αυτή την πραγματικότητα η Αμερική εδώ και πολύ καιρό έχει κηρύξει πόλεμο απ’ τη μία μεριά ενάντια στους αντιπάλους απ’ την άλλη ενάντια στους λαούς.

Για να πραγματοποιήσουν τον πρώτο στόχο πρώτα πρέπει να χτυπήσουν τους λαούς και τις χώρες που βλέπουν εμπόδιο μπροστά σ’ αυτή την πολιτική. Με λίγα λόγια θέλουν κυριαρχία οικονομική, πολιτική και στρατιωτική. Ο πόλεμος ενάντια στη Γάζα και η απαγωγή του Μαδούρο φανέρωναν αυτή την πραγματικότητα.

Στη Μέση Ανατολή το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει για την Αμερική, σε σχέση με πριν μερικά χρόνια. Χώρες όπως το Μπαχρέιν, το Ομάν, η Ιορδανία, το Κατάρ και τα ΗΑΕ έγιναν δορυφόροι της Αμερικής, η οποία τις μετέτρεψε σε στρατιωτικές βάσεις αλλά ταυτόχρονα και πρότυπο χωρών της νέας τάξης πραγμάτων. Η πτώση της Συρίας και τα χτυπήματα ενάντια στο Λίβανο, Υεμένη, Ιράν και Γάζα ήταν το πρώτο βήμα για τη νέα τάξη των πραγμάτων που επιθυμούσε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός.

Όσο δυναμώνει η αμερικάνικη κυριαρχία στην περιοχή, τόσο μεγαλώνει η εξάρτηση των χωρών της περιοχής στην Αμερική. Οι συντηρητικές τάξεις των χωρών που βρίσκονται στο τόξο στρατηγικής συμμαχίας με την Αμερική βλέπουν την εξάρτηση ως εγγύηση για τη συνέχιση των καθεστώτων τους. Όσοι δεν είναι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο αποτελούν στόχο της Αμερικής. Η ερώτηση είναι απλή. Αν και το Ιράν μπει σ’ αυτό το πλαίσιο ως δορυφόρος, τότε ποιο καθεστώς μπορεί να αντισταθεί ενάντια στην αμερικανική κυριαρχία;

Σε 61 σημεία της γης αυτή τη στιγμή υπάρχει πόλεμος, είτε μεγάλης είτε μικρής κλίμακας. Είτε απ’ τον ιμπεριαλισμό είτε απ’ τους εργολάβους του. Όλα οδηγούν στην καταστροφή και σε γενοκτονίες. Η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική φύση αυτών των πολέμων δείχνει ότι η νέα τάξη των πραγμάτων που επιθυμεί ο ιμπεριαλισμός θα οδηγήσει σε ακόμα πιο άγριους ανταγωνισμούς.

Παράδειγμα, ο ανταγωνισμός της Αμερικής με την Κίνα σε πολλά σημεία της γης δημιουργεί και θα δημιουργήσει επικίνδυνες οξύνσεις. Αυτή τη στιγμή η Κίνα έχει υπογράψει μία συμφωνία με το Ιράν ύψους 300 δισ. δολαρίων και αποτελεί μία σημαντική χώρα στην ενεργειακή πολιτική τής Κίνας. Η Κίνα προμηθεύεται το 80% της ενέργειας απ’ το Ιράν. Και ένα σημαντικό ποσοστό ήταν και από τη Βενεζουέλα. Μία αλλαγή καθεστώτος ή ισοπέδωση του Ιράν σημαίνει κόψιμο φλεβών της κινέζικης οικονομικής δραστηριότητας. Η Κίνα μέχρι πριν μερικά χρόνια έπαιρνε απ’ το παγκόσμιο εισόδημα 3,55%, σήμερα έχει φτάσει στο 17%. Ταυτόχρονα η παραγωγή της Αμερικής στον τομέα της τεχνολογίας που ως πρώτη ύλη προέρχεται απ’ τα πολύτιμα μέταλλα είναι 13% ενώ της Κίνας 68%. Ακόμα και αυτό το μικρό παράδειγμα δείχνει ότι ο σκοπός της Αμερικής δεν είναι ο εμπλουτισμός του ουρανίου ούτε η έλλειψη δημοκρατίας στο Ιράν αλλά η κυριαρχία σε όλους τους τομείς.

Πρώτα απ’ όλα να κάνουν κτήμα τους τις πετρελαιοπηγές. Ποιοι είναι τρομοκράτες; Το Ιράν ή η Αμερική που έδωσε πράσινο φως στο Ισραήλ να δολοφονούν μαζί πάνω από 100.000 κόσμο; Και το καταστροφικό έργο αυτό θα συνεχιστεί και στο Λίβανο αλλά και πολύ πιθανόν όπου υπάρχει αντίσταση ενάντια σ’ αυτή την πολιτική.

Όπως είναι γνωστό, η Αμερική σε πολλές χώρες άλλαξε και αλλάζει τα καθεστώτα χρησιμοποιώντας την αντιπολίτευση. Αυτό το σχέδιο στο Ιράν είναι δύσκολο να βγει. Είναι μία πραγματικότητα ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ιρανικού λαού είναι ενάντια στο καθεστώς. Τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες είναι απαίτηση των μαζών. Όμως ο πόλεμος που εξαπέλυσε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ δύσκολα θα υλοποιήσει ένα τέτοιο σχέδιο. Ο κόσμος στο Ιράν είναι ενάντια σ’ αυτή την ξένη επέμβαση γιατί είδαν τι έγινε στο Ιράκ, Αφγανιστάν και το τελευταίο παράδειγμα είναι η Γάζα.

Οι ανακοινώσεις που γίνονται από πολλές οργανώσεις της αντιπολίτευσης δείχνουν ότι ο ιρανικός λαός δεν βλέπει σύμμαχο τους ιμπεριαλιστές και σιωνιστές. Ακόμα και η οργάνωση Φενταγίν του Ιράν και η οργάνωση Μουτζαχεντίν μέχρι το ΚΚ Ιράν έχουν ανακοινώσει ότι θα αγωνιστούν ενάντια στους ξένους εισβολείς.

Φαίνεται ότι η αντίσταση του Ιράν δυσκολεύει αρκετά το αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο. Σε πολλές αραβικές χώρες η κοινή γνώμη δείχνει την αντίθεσή της ενάντια σ’ αυτόν τον πόλεμο γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι τα συμφέροντα των λαών και του ιμπεριαλισμού είναι αντίθετα.

Επίσης, η στάση της Τουρκίας και της Ελλάδας δείχνει την ανάμειξη σ’ αυτόν τον άδικο πόλεμο ενάντια στους λαούς της περιοχής. Το καθεστώς του Ερντογάν απ’ τη μία μεριά υιοθετεί τα αμερικανο-ισραηλινά σχέδια. Απ’ την άλλη μεριά, πρώτα απ’ όλα λόγω του κουρδικού ζητήματος, δεν θέλει ουσιαστικές αλλαγές στις ισορροπίες.

Για παράδειγμα, μία ανεξάρτητη κουρδική περιοχή θα αποτελούσε καινούργιο πονοκέφαλο για την Τουρκία. Ο Ερντογάν απ’ τη μία μεριά προσπαθεί να μην έρθει σε αντίθεση με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, απ’ την άλλη μεριά να μην είναι αδύναμος σε ένα καινούργιο καθεστώς στη Μέση Ανατολή. Την τουρκική αστική τάξη δεν τη συμφέρει μία Συρία και ένα Ιράν πλήρως εξαρτημένοι απ’ την Αμερική.

Ενώ η κυβέρνηση του Μητσοτάκη ποντάρει στην επιθετική πολιτική του ιμπεριαλισμού για καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης.

Ο βρώμικος ρόλος της ελληνικής κυβέρνησης όχι μόνο θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη εξάρτηση σε κάθε τομέα αλλά θα είναι καταστροφικός για τον ελληνικό λαό. Η όξυνση των προβλημάτων δεν θα επιβαρύνει μόνο τους λαούς της Μέσης Ανατολής αλλά όλους τους λαούς, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού. Οι λαοί της περιοχής έχουν κάθε συμφέρον να σταματήσει αμέσως κάθε είδους ιμπεριαλιστική παρέμβαση, πόλεμοι και σχέδια στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή. Με λίγα λόγια, ούτε γη ούτε νερό στον ιμπεριαλισμό.

Ο Σεΐτ Αλντογάν είναι ανταποκριτής της εφημερίδας Evrensel