Χρήστος Κυργιάκης
Αν χρειαστεί
Να γίνεσαι φως μες στο σκοτάδι κι ας καίγεσαι ως το πρωί
Να γίνεσαι σκοτάδι μες στο φως, την ασχήμια να κρύβεις που τρομάζει
Να γίνεσαι αλήθεια για να διώχνεις το ψέμα που φωλιάζει στις καρδιές
Να γίνεσαι ψέμα όταν η αλήθεια πονάει και δεν αντέχεται
Να γίνεσαι σπίθα όταν το κρύο νικάει τη ζεστασιά των ψυχών
Να γίνεσαι κρύο όταν οι αγκαλιές το έσκασαν ξεχασμένες και αχρείαστες
Να γίνεσαι άνεμος όταν η σκόνη απλώθηκε και τα μάτια έκλεισαν
Να γίνεσαι σκόνη για να σε παίρνει ο άνεμος όταν γίνεσαι αόρατος
Αν χρειαστεί
Να γίνεσαι βάλσαμο όταν ο πόνος σφυροκοπάει τις στιγμές σου
Να γίνεσαι πόνος όταν τα λάθη κοιτάς, για να τα θυμάσαι
Να γίνεσαι χαρά όταν η λύπη θεριεύει και σου δείχνει τα δόντια της
Να γίνεσαι λύπη όταν ξεχνάς για καιρό να κλάψεις σα να έγινες άτρωτος
Να γίνεσαι ποτάμι όταν η δίψα σκοτώνει τη ζωή σου
Να γίνεσαι δίψα όταν το νερό αποζητάς για να αναστηθείς
Να γίνεσαι αγάπη όταν με το μίσος βαδίζεις τα μονοπάτια σου
Να γίνεσαι μίσος όταν την αγάπη σκοτώνουν γελώντας
Αν χρειαστεί
Να γίνεσαι σιωπή όταν οι κραυγές σε ξεκουφαίνουν
Να γίνεσαι κραυγή όταν η σιωπή σε κάνει ζωντανό-νεκρό
Να γίνεσαι πέτρα όταν τα κύματα σε χτυπάνε για να σε διαλύσουν
Να γίνεσαι κύμα όταν η πέτρα σε φυλακίζει και σου πλακώνει το στήθος
Να γίνεσαι σκιά όταν το φως σε προδίδει και αρχίζουν να σε κρίνουν
Να γίνεσαι φως όταν οι σκιές κυριαρχούν και οι δρόμοι χάνονται
Να γίνεσαι τείχος όταν όλα τα βέλη σε σημαδεύουν
Να γίνεσαι βέλος όταν το τείχος δεν μπορείς να γκρεμίσεις
Αν χρειαστεί
Να γίνεσαι μνήμη όταν το παρόν ξεχνά πως έχει μνήμη
Να γίνεσαι παρόν όταν η μνήμη ξεχνά πως έχει μέλλον
Να γίνεσαι πίστη όταν η αμφιβολία θερίζει
Να γίνεσαι αμφιβολία όταν η πίστη τυφλώνει
Να γίνεσαι δρόμος όταν σε οδηγούν σε αδιέξοδο
Να γίνεσαι αδιέξοδο όταν το δρόμο έχεις χάσει
Να γίνεσαι φτερό όταν το βάρος σού λυγίζει τα πόδια
Να γίνεσαι βάρος όταν βολοδέρνεις σαν το φτερό
Αν χρειαστεί
Να γίνεσαι και όλα και τίποτα
Να γίνεσαι και τα ορθά και τα αντίθετά τους
Κι έτσι θα παραμένεις ολόκληρος, ακέριος και ακέραιος
