Παναγιώτης Μαυροειδής
1. Ο Τραμπ είναι προφανώς σε πανικό. Το φάντασμα της ήττας των ενδιάμεσων εκλογών έρχεται όλο και πιο κοντά.
2. Η προφανής αιτία είναι η ταπεινωτική ήττα και αδιέξοδο στον πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Παρά τον πόνο που σκόρπισε σε χιλιάδες ανθρώπους στη χώρα και τη μεγάλη καταστροφή σε υποδομές της.
3. Το βασικό υπόβαθρο είναι ότι η αμερικανική οικονομική και πολιτική ηγεμονία έχει πάρει την κατιούσα, ενώ ο Αμερικανικός λαός όχι μόνο δε δείχνει προθυμία να πολεμήσει για την υπεράσπισή της, αλλά αντίθετα είναι στα κάγκελα για την αύξηση της τιμής του ντίζελ.
4. Οι ΗΠΑ χάνουν, η οικογένεια Τραμπ κερδίζει λένε κάπου 12 δισ. από χειραγώγηση μετοχών, ενώ απειλείται με εξευτελισμό στις επερχόμενες εκλογές. Σαν γνήσιος ακροδεξιός “πατριώτης”, αποδεικνύει πως το μόνο που τον νοιάζει είναι η κονόμα και η φήμη του. Το δε βαθύ πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό κατεστημένο γύρω του, απασχολημένο με το γλείψιμο, δεν είναι ακόμη ικανό να αντιδράσει.
5. Έτσι ο Τραμπ ανήγγειλε αλλαγή ηγεσίας στο μισητό του Ιράν, αλλά τελικά τώρα βρίσκει πιο εφικτό να ξαποστείλει τον πιστό σκύλο Ζελένσκι. Υποσχέθηκε να κάνει “ξανά την Αμερική μεγάλη”, αλλά βρέθηκε να παρακαλεί τη μισητή του Ρωσία να του δώσει πετρέλαιο (ή έστω να το υποσχεθεί) για να πέσει η τιμή στην αντλία. Και την Κίνα τις προάλλες για σπάνιες γαίες…
6. Η Ρωσία με μια κίνηση ωμού επιχειρηματικού, αλλά κυρίως γεωπολιτικού χειρισμού, αρπάζει την ευκαιρία που περιμένει από καιρό. Ελπίζει να βρει στήριξη στον Τραμπ για να ξεφύγει από το αδιέξοδο στον πόλεμο στην Ουκρανία, που παρά τις θριαμβολογίες έχει κολλήσει, ενώ οι φόβοι για την μετά-πολεμική οικονομία πληθαίνουν. Θέλει επίσης να σώσει τον Τραμπ στις εκλογές, όπως και να νικήσει η Λεπέν στη Γαλλία (και η ΑfD στη Γερμανία κοκ), για να ανακατευτεί η τράπουλα στους αντιπάλους της.
7. Για να το πούμε σύντομα: κυνικό, όσο και κλασικό, αλλά εντελώς προσωρινό και επισφαλές win – win μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Σε ένα πλαίσιο όμως πολεμικό, όπου χιλιάδες ανθρώπων είναι ήδη θύματα αδίκων πολέμων για αλλότρια συμφέροντα. Ενώ την ίδια στιγμή όλη η ανθρωπότητα υποφέρει από την ακρίβεια και τρομάζει από τη στροφή στην πολεμική οικονομία και υστερία.
8. Δεν ξέρουμε αν θα βρεθούν πολλοί που θα λυπηθούν τον Ζελένσκι για τον εξευτελισμό από το μεγάλο του προστάτη. Μάλλον όχι, γιατί έχουν να ανησυχήσουν για το δικό τους άδειασμα. Την τύχη του Ζελένσκι άνετα μπορεί να την έχει ο Μητσοτάκης και γενικά η θλιβερή αστική ηγεσία της Ελλάδας και η πολυκομματική συναίνεση, που έχουν ποντάρει για λόγους γυμνού ταξικού συμφέροντος στις ΗΠΑ και εσχάτως στο γενοκτονικό Ισραήλ. Ποια πατρίδα τους νοιάζει και πράσινα άλογα; Ποια Τουρκία απειλεί, αν όχι κυρίως ο τυχοδιωκτισμός των “πατριωτών” του χρήματος; Ας θυμούνται καλά ότι την πάτησαν έτσι και χειρότερα άλλοι με μεγαλύτερο πορτοφόλι, όπως η Σαουδική Αραβία και όλες οι πετρομοναρχίες του Κόλπου. Και βέβαια ο Μερτς…
9. Η πιο όμορφη στιγμή αυτές τις μέρες στην Ελλάδα, μέσα σε αυτό το ζόφο, είναι ότι χθες μαζεύτηκαν στο Λυκαβηττό πάνω από 6.000 άνθρωποι για να πουν “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”, “death to IDF”. Και ότι δεν τρώνε χόρτο…
10. Αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σε όλο τον κόσμο, είναι ότι οι νέοι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί που στέκονται αμήχανοι ή και σε λάθος πλευρά, δεν έχουν καμία διάθεση να πολεμήσουν.
Καμία προθυμία να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για πολέμους που δεν είναι δικοί τους, αλλά των αφεντικών τους, πολυεθνικών ή κρατών.
Αυτός είναι και ο ο λόγος που οι ΗΠΑ δεν τολμούν χερσαία επέμβαση στο Ιράν, αλλά ούτε καν αντέχουν το θάνατο μερικών δεκάδων στρατιωτών.
Όπως και οι Ευρωπαίοι που μπορούν να μπουκώνουν το Ζελένσκι με ευρώ και όπλα (τραβώντας τα από τις κοινωνικές δαπάνες), αλλά δε μπορούν μετά να αντιμετωπίσουν ούτε τη νεολαία στη Γερμανία που διαδηλώνει απέναντι σε εξοπλισμούς και θητεία ούτε αυτή στη Γαλλία που διεκδικεί παιδεία, δικαιοσύνη και ελευθερίες.
11. Είναι ώρα όλο αυτό να γίνει αντιπολεμικό κίνημα, αλλά και πολιτικό ρεύμα αντικαπιταλιστικής ανατροπής της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων Ρεύμα που θα διεκδικεί παγκόσμια Λευτεριά, ανατροπή της εκμετάλλευσης, ειρήνη και αλληλεγγύη των λαών και όχι αλλαγή ιδιοκτητών της ανθρωπότητας. Προϋπόθεση μια νέα “αριστερά του Τσίμερβαλντ”… Που δε θα τρέχει πίσω από ξένες σημαίες…
