Αγωνιστική Ταξική Ενότητα ΕΚΑ
Δεν είναι φυσικά κρυφό ότι η ΓΣΕΕ και ο πρόεδρος της, κάνουν μπίζνες εκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που η εργατική τάξη δεν μπορεί να βγάλει τον μήνα.
Η δέσμευση και ο έλεγχος των λογαριασμών του Γ. Παναγόπουλου και η ποινική συνέχεια για την υπεξαίρεση 2,1 εκατ. ευρώ, δεν ξέρουμε ποια νομική κατάληξη θα έχει. Εξάλλου πάντα υπάρχουν παράθυρα «νομιμότητας»! Όμως, η διαχείριση 73 εκατομμυρίων ευρώ κονδυλίων σε πέντε χρόνια (!) από έξι εταιρείες που εμπλέκονται στα προγράμματα κατάρτισης της ΓΣΕΕ και από τον πρόεδρό της είναι από μόνη της ένα σκάνδαλο !
Οι αποκαλύψεις αυτές αναδεικνύουν την επιχειρηματική λειτουργία της «ΓΣΕΕ ΑΕ» μέσω πακτωλού από κρατικό χρήμα, κονδύλια της ΕΕ και μέσα από τις μπίζνες με τους «κοινωνικούς» εταίρους (ΓΣΕΒΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ, ΣΕΒ). Προγράμματα voucher, προγράμματα κοινωφελούς εργασίας και ανακύκλωσης της ανεργίας, κατάρτιση, πιστοποιήσεις, ευρωπαϊκά προγράμματα κάθε είδους, αυτές είναι οι «δουλειές» που διαχειρίζεται ο Παναγόπουλος. Η «ΓΣΕΕ ΑΕ» είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση, ένας από τους πιο ισχυρούς ντίλερ εργασίας και φορέας άμεσης υλοποίησης της στρατηγικής του κεφαλαίου και της ΕΕ.
Ο Γ. Παναγόπουλος, που ενώ οι κυβερνήσεις αλλάζουν, ο ίδιος παραμένει πρόεδρος της ΓΣΕΕ, δεν δρα μόνος του! Με εμπροσθοφυλακή την ΠΑΣΚΕ συνεργάζεται με όλες τις κυρίαρχες παρατάξεις (των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ κ.α.) που συγκροτούν την συνδικαλιστική αριστοκρατία της ΓΣΕΕ. Όλοι τους ευθύνονται για αυτή την σήψη.
Η υπόθεση αυτή κινδυνεύει παράλληλα να εξελιχθεί σε ένα νέο σκάνδαλο για την κυβέρνηση μετά και από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Εξάλλου, δεν είναι πρώτη φορά που αποκαλύπτεται ότι τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης είναι εργαλεία εκμετάλλευσης και άγριας κερδοσκοπίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το σκάνδαλο Βρούτση «Σκόιλ Ελικίκου» για τα ΚΕΚ το 2020.
Η ΓΣΕΕ εδώ και δεκαετίες είναι πλήρως εξαρτημένη από τις οικονομικές πηγές του συστήματος. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και οι κλίκες των κυρίαρχων παρατάξεων που λυμαίνονται τα κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, δεν είναι απλώς κάποια λαμόγια, αλλά η έκφραση της πλήρους υποταγής της ΓΣΕΕ στα κυρίαρχα δόγματα για «ανταγωνιστικότητα» και «ανάπτυξη».
Είναι η ΓΣΕΕ που εφάρμοσε τις νέες μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις, αντί να τις καταδικάσει. Που κάνει μπίζνες πάνω στην ανεργία, πρωτοστατεί στο μοντέλο των «mini-jobs» και στην κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, παρουσιάζοντας ότι προσφέρει «κοινωφελές έργο».
Είναι η ΓΣΕΕ που με την στάση της στο δημοψήφισμα, πήρε σαφή ταξική θέση υπέρ του ΣΕΒ, του κεφαλαίου και της ΕΕ.
Είναι η ΓΣΕΕ των κλειστών γραφειοκρατικών δομών που υπηρετεί την αποκλιμάκωση των αγώνων, που αποτελεί συνειδητή βαλβίδα εκτόνωσης της εργατικής πάλης.
Είναι η ΓΣΕΕ που στην κατάργηση του 8ωρου και στην παράδοση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο κράτος και στον ΣΕΒ, είπε πως «οι απεργίες έχουν φάει τα ψωμιά τους».
Είναι η ΓΣΕΕ που στα Τέμπη επιχείρησε να καλύψει την κυβέρνηση, την εγκληματική Hellenic Train και τις δολοφονικές ιδιωτικοποιήσεις.
Είναι η ΓΣΕΕ που δεν έκανε τίποτα για τη Βιολάντα και για όλους τους νεκρούς και νεκρές εργάτριες από τα εργοδοτικά εγκλήματα.
Είναι η ΓΣΕΕ που αυτές τις μέρες οργανώνει μαζί με την κυβέρνηση, το κράτος και την εργοδοσία, νέο χτύπημα στο εργατικό κίνημα μέσα από την λεγόμενη «κοινωνική συμφωνία».
Είναι η ΓΣΕΕ του «κοινωνικού εταιρισμού», που έδωσε όρκους πίστης στην ΕΕ, που υπέταξε τα πάντα στη λογική της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.
Για όλα αυτά η ΓΣΕΕ είναι εδώ και δεκαετίες ένα αντιδραστικό μόρφωμα. Γι’ αυτό η πλειοψηφία των εργαζόμενων και των ανέργων δεν έχει αυταπάτες για το ρόλο της. Η υποταγή της και η ταύτιση με την πολιτική του αντίπαλου έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που δεν καταφέρνει να τηρεί ούτε τους τύπους.
Για την ταξική ανασυγκρότηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων
Η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα έχει εδώ και χρόνια καταγγείλει την επιχειρηματική μετάλλαξη της ΓΣΕΕ και τους «συνδικαλιστές» – επιχειρηματίες, με την ανάλογη ταξική συνείδηση.
Η ΓΣΕΕ δεν αλλάζει από έναν «καλύτερο» συσχετισμό στα ηλεκτρονικά συνέδρια της σήψης και της συνδιαλλαγής. Ανατρέπεται από την βάση, στην κατεύθυνση της ταξικής ανασυγκρότησης σε περιεχόμενο, στόχους, μορφές οργάνωσης και αγώνα. Πάνω σε αυτή την βάση οι ταξικές δυνάμεις, οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες που δεν βολεύονται από αυτή την κατάσταση, πρέπει να δράσουν από κοινού για την υπέρβαση της σημερινής εκφυλιστικής κατάστασης.
- Για συνδικάτα μαζικής συσπείρωσης και μαχητικής δράσης στα χέρια των εργαζόμενων.
- Για συνδικάτα- μορφές συλλογικής συσπείρωσης και οργάνωσης, με ανεξαρτησία και πολιτική-οικονομική αυτοτέλεια από το κεφάλαιο, τους πολιτικούς του εκπροσώπους, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το κράτος.
- Για ένα ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, που θα βάλει στην σημαία του τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζόμενων και θα ορίσει την αναγκαία πορεία σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την οικονομική και πολιτική εξουσία του.
Υπάρχουν δύο πιθανότητες που εξηγούν το γιατι η ΝΔ αποφάσισε να την πέσει τωρα στην ΠΑΣΚΕ και τον Παναγοπουλο:
Ή θελει η ΝΔ να στριμώξει το ΠΑΣΟΚ και να το σύρει και τυπικά στην ομπρέλα της, (τυπικά, δλδ και εκλογικά σαν κυβερνητικο εταιρο, διότι ουσιαστικά το ΠΑΣΟΚ ειναι ΝΔ)
Ή αποφάσισε η ΝΔ σε πλαίσιο συνεννόησης με το ΚΚΕ, να διαλύσει ο,τι εχει απομείνει απο το ΠΑΣΟΚ απορροφωντας το και να χαρίσει στο ΚΚΕ την ΓΣΕΕ: Ως ανταμοιβή για την σταθερή αποτελεσματικότητα του ΚΚΕ, στην αποφυγή οποιαδήποτε αγωνιστικής κλιμάκωση και σύνδεσης των αγώνων μεταξύ τους.
Αλλωστε, το ΚΚΕ έχει εδω και κάποια χρονια την ομοσπονδία ιδιωτικών υπαλλήλων δική του με αποκλειστικά δικό του προεδρείο. Είδατε κάποια διαφορά την αγωνιστική ατζέντα της μεγαλύτερης εργατικής ομοσπονδίας σε σχέση με την προηγούμενη εργοδοτική διοίκηση του Θάνου Βασιλόπουλου απο ΣΥΡΙΖΑ? ΟΧΙ.
Λυπάμαι αλλά δεν είναι σκάνδαλο. Μην υιοθετούμε εύκολα και άκριτα χαρακτηρισμούς που συμφέρουν την αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της στην επικοινωνιακή τους τακτική χειραγώγησης των εργατικών συνειδήσεων. Είναι ένα σύμπτωμα της κανονικότητας στον τομέα της επιδοτούμενης επαγγελματικής κατάρτισης κυρίως από την ΕΕ εργαζομένων και ανέργων. Είναι έκφραση και στον τομέα της κατάρτισης, του έξαρσης του παρασιτισμού στην νέα εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που σαπίζει και για τον οποίο ο παρασιτισμός αποτελεί μόνιμο δομικό στοιχείο του . Είναι έκφραση ολοκλήρωσης της διαμόρφωσης εργατικής αριστοκρατίας σ’ αυτή την εποχή δηλ. ενός πολυπληθούς στρώματος «εργατών» για την άσκηση μέσα στην εργατική τάξη, αστικής αντιδραστικής πολιτικής από «εργάτες» οι οποίοι πληρώνονται άμεσα η έμμεσα αδρά γι αυτό, από την αστική τάξη, τ’ αφεντικά, όλες τις κυβερνήσεις της( του ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβανομένου και το κράτος της. Δεν περιορίζεται στην ΓΣΕΕ όπου ο πρόεδρός της είναι για μια σειρά λόγους ο «αδύναμος κρίκος» αλλά έχει εξαπλωθεί, και με «τα στραβά μάτια» του ΠΑΜΕ, στην πλειοψηφία των Ομοσπονδιών και σε πληθώρα πρωτοβάθμιων σωματείων που εύκολα θα μπορούσε να αποκαλύψει η ανεξάρτητη ερευνητική δημοσιογραφία. Κατ’ αναλογία έχουμε μπροστά μας τον ΟΠΕΚΕΠΕ της κατάρτισης. Δεν υπάρχει έργο κατάρτισης του Δημοσίου που εκτελείται από ιδιώτες χωρίς «μιζόσημο» που φτάνει και το 15% του προϋπολογισμού κάθε έργου. Δεν υπάρχει σωσμός της σημερινής δομής και λειτουργίας του σ.κ. που εξ’ ορισμού αναπαράγει συνεχώς αυτόν τον πελώριο παρασιτισμό( και την εντός του διαφθορά) και την εργατική αριστοκρατία. Καμμιά νομιμοποίηση λοιπόν αυτού του μηχανισμού, καμιά συμμετοχή στα διάφορα όργανα του και καμιά αυταπάτη ότι μπορεί ν’ αλλάξει από μέσα όπως δυστυχώς καλλιεργούν σειρά συνδικαλιστικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων που επαγγέλλονται στα χαρτιά την ταξική πάλη. Ούτε βέβαια η δημιουργία ενός παράλληλου όμοιου μηχανισμού, αλλά ΠΑΜΕ, με σωρεία επαγγελματιών συνδικαλιστών που όμως είναι «δικοί μας» οδηγούν στην άρση του αδιεξόδου αλλά το επιτείνουν κιόλας. Μόνο ο συνδικαλισμός όπου ΟΛΗ η εξουσία ανήκει στις συνελεύσεις βάσης των εργαζομένων και ο οποίος ενστερνίζεται πραγματικά , με συνέπεια και μέχρι τέλους την πάλη των τάξεων μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για ένα πέρα ως πέρα ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα βάσης ως τμήμα ενός ευρύτερου νέου εργατικού κινήματος. Τα συνδικάτα στον καπιταλισμό είναι πρώτα απ’ όλα μαζικά, χωρίς αποκλεισμούς, ενιαιομετωπικα όργανα του οικονομικού αγώνα για την αγοραπωλησία με τον κάθε καπιταλιστή η ομάδα καπιταλιστών ενός κλάδου του εμπορεύματος εργατική δύναμη. Γι αυτό είναι πρωτόλειος ταξικός αγώνας. Και ο αγωνας αυτός θα είναι συνεπής και μπορεί να επιφέρει ρήγματα στον αντίπαλο και νίκες σε βάρος του όταν θεμελιώδες κριτήριο των διεκδικήσεων είναι η μείωση της απόστασης εργασίας – κεφαλαίου μέσω του περιορισμού του πρόσθετου χρόνου εργασίας που ιδιοποιείται αποκλειστικά( με την απόσπαση σχετικής και απόλυτης υπεράξιας) ο κεφαλαιοκράτης κάτοχος των μέσων παραγωγής. Μόνο όταν ο αγώνας αυτός με τις διεκδικήσεις του ανέβει ως το επίπεδο της πάλης ολόκληρης της εργατικής τάξης ενάντια ολόκληρης της αστικής τάξης( Τάξη vs τάξη) είναι με την πλήρη έννοια ταξικός. Εάν βέβαια το θεμελιακό περιεχόμενο των διεκδικήσεων είναι το παζάρεμα των όρων χειροτέρευσης της θέσης του εργάτη τότε «βράσε ορυζα»…….
Σωστός ο επίμονος κηπουρός!