.
.

Παντιέρα, ιστότοπος αντικαπιταλιστικής ενημέρωσης

.


Το Κόμμα, Το μέτωπο και το Κείμενο. Κενό Πολιτικής ή Έλλειμμα Δημοκρατίας;


 

Νίκος Στραβελάκης

 Στα κομμουνιστικά κόμματα και ρεύματα δεν είναι σπάνιο μια εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση να εμφανίζεται ως έλλειμμα  δημοκρατίας. Κάτι τέτοιο πρέπει να συνέβη και στο 4ο συνέδριο του ΝΑΡ. Η πλειοψηφία των  συνέδρων δεν επέτρεψε να διαβαστεί ένα κείμενο πολιτικού προβληματισμού που κατέθεσαν στον προσυνεδριακό διάλογο μέλη της απερχόμενης πολιτικής γραμματείας. Δεν θα σταθώ στο κατά πόσο ήταν δημοκρατική ή όχι η απόφαση, αν το κείμενο ήταν πλατφόρμα  και τα σχετικά. Ένας λόγος είναι ότι ούτε μέλος του ΝΑΡ είμαι ούτε στο συνέδριο παραβρέθηκα για να έχω άποψη από πρώτο χέρι. Ο κυριότερος λόγος που δεν το κάνω όμως είναι ότι η συζήτηση για τη διαδικασία συσκοτίζει την ουσία της πολιτικής αντιπαράθεσης που εκδηλώθηκε στο συνέδριο. Φρονώ ότι από την ανάδειξη των επιχειρημάτων που αποτυπώνονται στις Θέσεις του συνεδρίου και στο επίμαχο κείμενο (Ο τίτλος του κειμένου είναι «Πρόταση Σύνθεσης και Υπέρβασης προς το 4ο Συνέδριο του ΝΑΡ», στο εξής θα το αναφέρω συμβατικά ως «κείμενο της μειοψηφίας») έχει να κερδίσει και το ΝΑΡ αλλά και οι ευρύτερες δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Η αντιπαράθεση πηγάζει κυρίως από διαφορετικές εκτιμήσεις για το βαθμό ανάπτυξης του Ελληνικού καπιταλισμού. Για τις «Θέσεις» η Ελλάδα είναι:

«… μια αναπτυγμένη καπιταλιστική κοινωνία που έχει αφήσει πίσω της το μονοπωλιακό/ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, κινείται με γνώμονα το εθνικό και διεθνικό πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και ενσωματώνει τους ειδοποιούς για το στάδιο αυτό μετασχηματισμούς» (Θέσεις σελ. 28)

Αντίθετα το κείμενο της «μειοψηφίας» για το ίδιο θέμα αναφέρει:

«… το καταπιεστικό ευρωμνημονιακό καθεστώς επιτροπείας, … επιβάλει μια βάρβαρη «επανίδρυση» και πλήρη «εγκαθίδρυση» του ολοκληρωτικού καπιταλισμού στην Ελλάδα.»

Τόσο οι «Θέσεις» όσο και το «κείμενο της μειοψηφίας» αποδέχονται ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται και καλά σε ένα νέο στάδιο αυτό του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού». Είναι μια ιδέα που ισχυρίζεται ότι η διεθνοποιημένη δράση των πολυεθνικών πολυκλαδικών μονοπωλίων εισάγει ένα νέο στάδιο στην ανάπτυξη του συστήματος. Γι’ αυτό και αρκετοί θεωρητικοί του τον ονομάζουν και «διεθνικό καπιταλισμό». Με αυτή την έννοια είναι προφανές ότι η αναφορά στον «ολοκληρωτικό καπιταλισμό» στο κείμενο των «Θέσεων» αλλά όπως θα δείξω παρακάτω και στο κείμενο της μειοψηφίας είναι ιδιότυπη.  Αν ο «ολοκληρωτικός καπιταλισμός» έχει και «εθνικό» και διεθνικό πλαίσιο, όπως λένε οι Θέσεις δε διαφέρει σε τίποτα από τον Ιμπεριαλισμό όπως των περιγράφουν ο Hobson, o Hilferding και ο Λένιν. Κοντολογίς, η εθνική δράση των μονοπωλίων και η υπερ-συσσώρευση κεφαλαίου στο πλαίσιο του έθνους κράτους οδηγεί στον ανταγωνισμό για αγορές τον Ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Η λογική του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» ήταν ότι η συσσώρευση λάμβανε πλέον χώρα σε διεθνοποιημένη βάση χωρίς προστατευτισμό και σύνορα, τουλάχιστον με την παραδοσιακή έννοια.

Αλλά και το «κείμενο της μειοψηφίας» ξεκινά με ολόκληρη ενότητα για τις εξελίξεις στο διεθνή καπιταλισμό. Εκεί οι συντάκτες του επιχειρηματολογούν ότι ο νεοφιλελευθερισμός, που είναι συστατικό στοιχείο του σταδίου του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού», χρεωκόπησε. Έχει δώσει τη θέση του στην ακροδεξιά που «σπάει» την παγκοσμιοποίηση και υιοθετεί τον «οικονομικό προστατευτισμό». Η «μειοψηφία» είναι ακόμα ποιο ξεκάθαρη από τις θέσεις στον περιορισμό της θεωρίας του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» στην παραδοσιακή θεωρία του ιμπεριαλισμού.   Από τον «Ιμπεριαλισμό” του Hobson γνωρίζουμε ότι ο οικονομικός προστατευτισμός είναι συστατικό στοιχείο της Ιμπεριαλιστικής θεωρίας. Μάλιστα το κείμενο της μειοψηφίας έχει σαφείς αναφορές στον τρόπο που έθεσε το ζήτημα της κρίσης της παγκοσμιοποίησης ο Σαρκοζί στην ομιλία του στο Νταβός το 2010.

Όταν όμως τα πράγματα φτάσουν στην Ελλάδα  τα δύο κείμενα διαφέρουν. Οι Θέσεις θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι μια αναπτυγμένη καπιταλιστική χώρα όπου ο «ολοκληρωτικός καπιταλισμός», με τον ιδιότυπο ορισμό του, είναι πραγματικότητα. Αντίθετα  το «κείμενο της μειοψηφίας» θεωρεί ότι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός εγκαθίσταται στον παρόντα χρόνο μέσω του μνημονιακού καθεστώτος επιτροπείας. Είναι προφανές ότι το «κείμενο της μειοψηφίας» παραπέμπει σε μια εκδοχή του σχήματος της «εξάρτησης». Μάλιστα, επειδή έχει ταυτίσει τον «ολοκληρωτικό καπιταλισμό» με τον Ιμπεριαλισμό, όπως είδαμε παραπάνω, η μειοψηφία ουσιαστικά αναπαράγει το δίπολο Ιμπεριαλισμός-Εξάρτηση.

Από την ανάλυση του μονοπωλίου και της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης προκύπτουν και οι σημαντικές πολιτικές συνέπειες από την διαφορετική ανάγνωση του Ελληνικού καπιταλισμού από την πλειοψηφία και τη μειοψηφία αντίστοιχα. Τα βασικά πεδία αντιπαράθεσης είναι η πολιτική των συμμαχιών και ο ρόλος του επαναστατικού υποκειμένου που προτείνουν τα δύο ρεύματα του ΝΑΡ. Έτσι για τις «Θέσεις» το πολιτικό μέτωπο παίρνουν μέρος:

«…δυνάμεις της σύγχρονης επαναστατικής αριστεράς, επαναστατικές οργανώσεις και συλλογικότητες, πολιτικές οργανώσεις και κινήσεις που παλεύουν συνολικά ενάντια στο καπιταλισμό… » (Θέσεις σελ. 94)

Πάνω σε αυτό το ζήτημα το κείμενο της μειοψηφίας αντιτείνει:

«Εάν αγνοούμε ή περιορίζουμε την πολιτική σχέση με τις άλλες αριστερές δυνάμεις [Εννοεί κυρίως το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ-ΝΣ] σε μια «κοινή δράση στο κίνημα», στην πράξη, δεν ασκούμε καν πολιτική. Θα αυτο- ή ετερο-προσδιοριζόμαστε, καταλήγοντας σε έναν στείρο αρνητισμό. Στην πράξη, θα αφήσουμε το κρίσιμο πεδίο της πολιτικής στο ρεφορμισμό.»

Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά στο πλαίσιο του σχήματος Ιμπεριαλισμός -εξάρτηση. Σε αυτή τη θεωρία ο βαθμός καπιταλιστικής ανάπτυξης, που είναι ο βαθμός συγκέντρωσης του κεφαλαίου καθορίζει τις πολιτικές προτεραιότητες και συμμαχίες από την εποχή της 3ης περιόδου της Comintern. Σε αυτό το πλαίσιο, για τις «Θέσεις»,  η ανάγνωση του «αναπτυγμένου ελληνικού καπιταλισμού» παραπέμπει στη διεκδίκηση της συνολικής ανατροπής  μαζί με δυνάμεις που έχουν αντίστοιχες πολιτικές επιδιώξεις. Στην ουσία προτείνει ένα ιδεολογικό μέτωπο. Για τον εξαρτημένο Ελληνικό καπιταλισμό που περιγράφεται στο «κείμενο της μειοψηφίας» το αριστερό μέτωπο είναι απαραίτητος στόχος διαφορετικά η τσαλαπατημένη από την επιτροπεία Ελληνική κοινωνία θα συνεχίσει να ακολουθεί το ρεφορμισμό. Είναι μια τακτική που λέει ότι πρέπει ντε και καλά να συμμαχήσουμε με το ρεφορμισμό για να νικήσουμε το ρεφορμισμό. Μια τακτική που θυμίζει στο αλήστου μνήμης σύνθημα «αλλαγή δε γίνεται χωρίς το ΚΚΕ».

Βέβαια πρέπει συμπληρωματικά να επισημάνω ότι η μειοψηφία εξηγεί την επιχειρηματολογία της για τις συμμαχίες και με τις διεθνείς ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Ως τέτοιες θεωρεί τις αντιθέσεις ανάμεσα στο τμήμα του κεφαλαίου που επιδιώκει τη συνέχιση της παγκοσμιοποίησης και εκείνο που επιδιώκει τον προστατευτισμό. Είναι μια λαικομετωπική τακτική που θυμίζει τη στροφή της Comintern μετά το 1933. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν αφορά την Ελλάδα, όπου ακόμα και η φασιστική Χρυσή Αυγή είναι υπέρ του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως και το σύνολο των αστικών κομμάτων και όχι μόνο. Η πολιτική συμμαχιών του «κειμένου της μειοψηφίας», για την Ελληνική περίπτωση, μπορεί να στηριχτεί μόνο στην καθυστέρηση της Ελληνικής κοινωνίας αποτέλεσμα της εξάρτησης.  Αυτή δικαιολογεί την ανάκτηση πρώτα της ανεξαρτησίας κατόπιν της δημοκρατίας και κάποτε το σοσιαλισμό.

Θα προσπεράσω τα όποια ερωτηματικά αφήνει το κείμενο των Θέσεων για το ρόλο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που είναι όπως και να το κάνουμε πολιτική συνεργασία. Θα προσπεράσω επίσης το θέμα της επιδίωξης πολιτικού μετώπου με το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ που προκρίνει το «κείμενο της μειοψηφίας»,  χωρίς να κάνει μνεία για την τοποθέτηση των συγκεκριμένων χώρων για κομβικά ζητήματα όπως αυτό της άμεσης ρήξης και εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν το κάνω από πολιτική αφέλεια αλλά επειδή θεωρώ ότι το κρίσιμο είναι ο απεγκλωβισμός από το σχήμα Ιμπεριαλισμός-Εξάρτηση στο σύνολό του. Ο λόγος είναι ότι λειτουργεί διασπαστικά και παραλυτικά και για το ΝΑΡ αλλά και για άλλες δυνάμεις της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Καλύτερη απόδειξη γι’ αυτό είναι η διαδικαστικού χαρακτήρα συζήτηση που φαίνεται να κυριάρχησε στο συνέδριο.

Η ανάλυση της καπιταλιστικής κρίσης που ξεπηδά, όπως και όλες οι κρίσεις που σημάδεψαν τους δύο αιώνες ιστορίας του καπιταλισμού, από την αντίθεση κεφάλαιο-εργασία είναι ο οδηγός της ανασύνταξης. Αντίθετα με αυτά που πιστεύουν από κοινού και οι συντάκτες των «Θέσεων» και του «κειμένου της μειοψηφίας» η τρέχουσα κρίση δεν είναι «ιστορική» αλλά κομμάτι της σχεδόν περιοδικής κυματοειδούς ανάπτυξης του συστήματος. Παρόλο που υπάρχουν ιδιαιτερότητες σε κάθε κρίση, το σύστημα «παράγει» μια μεγάλη ύφεση κάθε σαράντα περίπου χρόνια. Αυτό  σημαίνει ότι η γενεσιουργός αιτία των κρίσεων είναι κοινή. Με αυτή τη λογική η προσπάθεια περιοδολόγησης σε στάδια συσκοτίζει παρά βοηθά την κατανόηση των κρίσεων και το πολιτικό επίδικο κάθε εποχής.

Αυτό γίνεται και στην προσπάθεια περιοδολόγησης του Ελληνικού καπιταλισμού στη βάση του βαθμού συγκέντρωσης κεφαλαίου. Καταρχήν μπλέκει στην ανάλυση της κρίσης την θεωρία του μονοπωλίου που αρνείται την εργασιακή θεωρία  της αξίας. Η θεωρία του μονοπωλίου είναι μια αστική θεωρία που προέρχεται από τη νεοκλασική μικροοικονομική θεωρία. Για το λόγο αυτό   επικεντρώνεται στις μεταβιβάσεις αξίας σε όφελος του μονοπωλιακού κεφαλαίου και σε βάρος των μικρότερων καπιταλιστών και των εξαρτημένων χωρών. Σε αυτή τη βάση προκρίνει minimum προγράμματα και κοινωνικές συμμαχίες στις εξαρτημένες χώρες ενώ για τις αναπτυγμένες η αντιπαράθεση τάξη προς τάξη είναι η κατάλληλη επαναστατική πολιτική.Η πραγματικότητα όμως είναι ποιο πολύπλοκη. Μια χώρα υπό επιτροπεία, όπως η Ελλάδα, είναι συγχρόνως και  κομμάτι των Ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ως χώρα της Ευρωζώνης και του ΝΑΤΟ. Μοιάζει, τηρουμένων των αναλογιών, με την τσαρική Ρωσία πριν την επανάσταση. Από τη μια Ιμπεριαλιστική δύναμη ως τμήμα των δυνάμεων της Αντάντ και από τη άλλη μια χρεοκοπημένη χώρα. Είναι κρίμα μεγάλα τμήματα της αριστεράς (όχι μόνο εντός του ΝΑΡ) να «τσακώνονται» ποιο από τα δύο στοιχεία, το εξαρτησιακό ή το Ιμπεριαλιστικό είναι το κυρίαρχο. Με αυτό τον τρόπο οδηγούνται σε μια ατελέσφορη  συζήτηση που προσφέρει μόνο εσωστρέφεια.

Το παράδοξο είναι ότι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ το ζήτημα είχε αντιμετωπιστεί με σημείο αναφοράς τη σύνταξη και ζύμωση «μεταβατικού προγράμματος». Είναι μια ιδέα που ενσωματώνει στόχους που είναι και «δημοκρατικοί» με την έννοια της αντιμετώπισης των λαϊκών αναγκών και «μεταβατικοί’ με τη έννοια της ωρίμανσης των συνειδήσεων και «σοσιαλιστικοί» με την έννοια ότι φέρνουν ποιο κοντά την οριστική σύγκρουση. Με αυτό τον τρόπο απεγκλωβίζει τη μετωπική πολιτική από το βαθμό συγκέντρωσης του κεφαλαίου απελευθερώνοντας τόσο την κοινή δράση όσο και την πολιτική συμμαχία διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων. Περιέργως η ιδέα του «μεταβατικού προγράμματος» δεν έχει επηρεάσει τις πολιτικές προτεραιότητες των αντιπαρατιθέμενων τάσεων. Η υιοθέτηση ενός τέτοιου προγράμματος από το εργατικό κίνημα αλλά και από πολιτικές συλλογικές θα έπρεπε να είναι βασική επιδίωξη στην προσπάθεια ανατροπής των πολιτικών συσχετισμών.

Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν αντιστρατεύεται το στόχο της συγκρότησης επαναστατικού κομμουνιστικού φορέα που ορθά και θεμιτά έθεσε το συνέδριο του ΝΑΡ. Ο λόγος είναι ότι δεν κρύβει το σοσιαλιστικό του προσανατολισμό. Με άλλα λόγια,  στο βαθμό που ένα τέτοιο πρόγραμμα αποκτήσει έρεισμα στην εργατική τάξη, θα αποτελέσει καταλύτη στη συγκρότηση του φορέα στη νέα εποχή. Κακά τα ψέματα σύντροφοι τα επαναστατικά υποκείμενα δεν αποφασίζονται σε συνέδρια και ανεξάρτητα από την κίνησης της τάξης.

Το συγκεκριμένο άρθρο είναι μια προσπάθεια πολιτικοποίησης και διεύρυνσης της συζήτησης και αντιπαράθεσης που διεξήχθη στο συνέδριο του ΝΑΡ αλλά δεν περιορίζεται στο ΝΑΡ. Θίγει ένα ζήτημα πολιτικής που κυριαρχεί στο σύνολο της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, αφού αντίστοιχες αντιπαραθέσεις υπήρξαν στο 19ο και 20ο συνέδριο του ΚΚΕ καθώς και ανάμεσα σε δυνάμεις της ΛΑΕ. Με αυτή την έννοια το παρόν είναι και μια έκκληση η συζήτηση να λάβει χώρα με ανοιχτούς και πολιτικούς όρους για να μην καταλήξει να δικαιολογεί προειλημμένες αποφάσεις όπως έχει συμβεί τόσες φορές στην ιστορία της κομμουνιστικής αριστεράς.



Κριτικές - Συζήτηση

Βαθμολογία Αναγνωστών: 71.67% ( 6
Συμμετοχές )

Αφήστε μια απάντηση

53 Σχόλια στο "Το Κόμμα, Το μέτωπο και το Κείμενο. Κενό Πολιτικής ή Έλλειμμα Δημοκρατίας;"

Left G700

Αν καταλαβαίνω καλά, ο κ. Στραβελάκης προκρίνει μία πολιτική συμμαχιών πάνω-κάτω όπως τη βλέπει η μειοψηφία, αλλά με μία διαφορετική δικαιολογητική βάση: αυτήν τού ενιαίου μετώπου αντί τής θεωρίας τής εξάρτησης. Κατάλαβα καλά, κ. Στραβελάκη;

Ανώνυμα

όχι βέβαια μιλάω για μεταβατικό πρόγραμμα που παλεύεται σε όλα τα επίπεδα αυτό είναι η βάση της πολιτκής συμμαχίας η μειοψηφία μιλά για ένα είδος αντιφασιστικού μετώπου της δεκαετίας του 30 καμμία σχέση που λένε. Διαφέρω από την πλειοψηφία στο ότι εισηγούμε πολτικό μέτωπο και όχι ιδεολογικό και από τη μειοψηφία ότι δεν προκρίνω κάποιο minimum πρόγραμμα που σταματά στην ‘ανεξαρτησία» ή τον εκδημοκρατισμό. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν δέχομαι τη λογική του σχήματος Ιμπεριαλισμός-Εξάρτηση

Left G700

Φοβάμαι ότι απαντήσατε επιπόλαια στην ερώτησή μου, κ. Στραβελάκη, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μη με διαφωτίζετε καθόλου, αλλά να δημιουργείτε και επιπλέον συγχύσεις.

Από τη στιγμή που έγραψα στην ερώτησή μου «ο κ. Στραβελάκης προκρίνει μία πολιτική συμμαχιών πάνω-κάτω όπως τη βλέπει η μειοψηφία, αλλά με μία διαφορετική δικαιολογητική βάση: αυτήν τού ενιαίου μετώπου αντί τής θεωρίας τής εξάρτησης» τι νόημα έχει να μου λέτε «δεν δέχομαι τη λογική του σχήματος Ιμπεριαλισμός-Εξάρτηση». Δεν καταλαβαίνετε ότι παραβιάζετε ορθάνοιχτες θύρες; Κι από τη στιγμή που ισχυρίζεστε ότι «[δ]ιαφέρω από την πλειοψηφία στο ότι εισηγούμ[αι] πολ[ι]τικό μέτωπο και όχι ιδεολογικό» δεν καταλαβαίνετε ότι επιβεβαιώνετε το συμπέρασμά μου πως η δικαιολογητική βάση στην πολιτική συμμαχιών που προτείνετε είναι κοντά σε αυτήν που απορρέει από τη φιλοσοφία τού ενιαίου μετώπου; Τι άλλο ήταν το ενιαίο μέτωπο από μία συντονισμένη κοινή δράση που βασιζόταν σε πολιτικό και όχι ιδεολογικό μέτωπο;

Δεν ξέρω, αλλά με μπερδέψατε όπως θα μπερδέψατε και όποιους διάβασαν το άρθρο σας και παρακολούθησαν την κουβέντα μας. Κάποιες διευκρινίσεις –κι όχι στο πόδι– είναι μάλλον απαραίτητες.

Left G700

(ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΣΧΟΛΙΟΥ)

Φοβάμαι ότι απαντήσατε επιπόλαια στην ερώτησή μου, κ. Στραβελάκη, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μη με διαφωτίζετε καθόλου, αλλά να δημιουργείτε και επιπλέον συγχύσεις.

Από τη στιγμή που έγραψα στην ερώτησή μου «ο κ. Στραβελάκης προκρίνει μία πολιτική συμμαχιών πάνω-κάτω όπως τη βλέπει η μειοψηφία, αλλά με μία διαφορετική δικαιολογητική βάση: αυτήν τού ενιαίου μετώπου αντί τής θεωρίας τής εξάρτησης», τι νόημα έχει να μου λέτε «δεν δέχομαι τη λογική του σχήματος Ιμπεριαλισμός-Εξάρτηση»; Δεν καταλαβαίνετε ότι παραβιάζετε ορθάνοιχτες θύρες; Κι από τη στιγμή που ισχυρίζεστε ότι «[δ]ιαφέρω από την πλειοψηφία στο ότι εισηγούμ[αι] πολ[ι]τικό μέτωπο και όχι ιδεολογικό», δεν καταλαβαίνετε ότι έτσι επιβεβαιώνετε το συμπέρασμά μου πως η δικαιολογητική βάση στην πολιτική συμμαχιών που προτείνετε είναι κοντά σε αυτήν που απορρέει από τη φιλοσοφία τού ενιαίου μετώπου; Τι άλλο ήταν το ενιαίο μέτωπο από μία συντονισμένη κοινή δράση που βασιζόταν σε πολιτικό και όχι ιδεολογικό μέτωπο; Επομένως, πού πατάει ο κατηγορηματικός ισχυρισμός σας ότι δεν κατάλαβα καλά; Εγώ τον βλέπω να αιωρείται στον αέρα.

Δεν ξέρω, αλλά με μπερδέψατε όπως θα μπερδέψατε και όποιους διάβασαν το άρθρο σας και παρακολούθησαν την κουβέντα μας. Κάποιες διευκρινίσεις –κι όχι στο πόδι– είναι μάλλον απαραίτητες.

Ανώνυμα

Μην ανησυχείται δεν μπερδεύονται μάλλον εσείς έχετε κολλήσει στο σχήμα και λέτε όπως το ΚΚΕ π.χ. Αν η Ελλάδα εξαρτημένη πολιτικό μέτωπο αν είναι Ιμπεριαλιστική ιδεολογικό μέτωπο. Αυτό που λέω είναι ότι το κυρίαρχο δεν είναι αυτό αντίθετα συσκοτίζει το πολιτικό επίδικο στο μέσο μιας μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης. Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι ένα πολτικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα ανδεικνύει το ταξικό χαρκτηρα της εξόδου από τη κρίση. Αντί λοιόν να τσακωνομαστε για το αν η Ελλάδα είναι Ιμπεριαλιστική ή εξαρτημενη να δρασουμε στην σε συνθήκες 2017 και όχι comintern του 1928.

Left G700

Μα, κ. Στραβελάκη, τι είναι αυτά που γράφετε;;; Από πού κι ως πού βγάζετε συμπεράσματα σχετικά με τις απόψεις μου;;; Εξέφρασα εγώ είτε στο πρώτο είτε στο δεύτερο σχόλιό κάποια αξιολογική κρίση;;; Τοποθετήθηκα στο παραμικρό από όσα θίγετε;;; Είπα, λόγου χάρη, αν συντάσσομαι με τη θεωρία τής εξάρτησης, όπως καταλήξατε να πιστεύετε;;; Σας παρακαλώ. Το μόνο που έκανα ήταν να ζητήσω επιβεβαίωση για το αν έχω ‘‘διαβάσει’’ σωστά το άρθρο σας ή όχι. Κι από την πρώτη απάντησή σας κατάλαβα ότι μια χαρά τη ‘‘διάβασα’’. Μόνο εσείς φαίνεται να μην το έχετε καταλάβει…

Ανώνυμα

Σας είπα ότι συμφωνείτε με το σχήμα γιατι μου λέτε ότι «παραβιάζω ανοιχτές θύρες». Το σχήμα Ιμπεριλαισμός -Εξάρτηση έχει πολιτικές επιλογές και για Ιμπεριλαιστικές χώρες και για εξαρτημένες. Στις Ιμπεριαλιστικές ταυτίζει τη στρατηγική με τη τακτική και στις εξαρτημένες προκ΄ρινει συμμαχίες και στάδια (εθνικοανεξαρτησιακό κλπ). Δεν ξέρω που κατατάσετε την Ελλάδα μοιάζει όμως να αποδέχεστε το σχήμα διότι θεωρείτε ότι όποιος προκρίνει πολιτικό μέτωπο θεωρει την Ελλάδα εξαρτημένη. Εγώ λέω ότι το σχήμα δεν βοηθά αυτό που βοηθά αντίθετα ‘ειναι η πολιτική συμμαχία γύρω αό κάποιο πρόγραμμα σοσιαλιστικόυ προσανατολισμού. Άρα μάλλον δεν διαβάσατε καλά…

Left G700

Για όνομα, κ.Στραβελάκη! Εμφανίζεστε εδώ, ακαδημαϊκός άνθρωπος ων, να αγνοείτε το νόημα της φράσης «παραβίαση ανοιχτών θυρών»! Είναι δυνατόν; Αυτό που εννοούσα με τη χρήση της ήταν το αυτονόητο νόημα που έχει η συγκεκριμένη έκφραση: «μη μου λέτε ότι απορρίπτετε τη θεωρία τής εξάρτησης, το έχω καταλάβει, το έχω εμπεδώσει». Τι λούκι μη κατανόησης αυτών που σας λέει ο συνομιλητής σας, ακόμα κι όταν πρόκειται για απλούστατα πράγματα, είναι αυτό που έχετε πέσει μέσα; Συζητάμε και χάνουμε την ώρα μας για το αν βου και α διαβάζονται βα;;; Και πάλι: σας παρακαλώ!

Ανώνυμα

Από το λεξικό
παραβιάζω ανοιχτές πύλες / θύρες / πόρτες Φρ.¨: προσπαθώ να αποδείξω κάτι αυτονόητο ή ήδη γνωστό
Από προηγούμενο το σχόλιό σας:
«Κι από τη στιγμή που ισχυρίζεστε ότι «[δ]ιαφέρω από την πλειοψηφία στο ότι εισηγούμ[αι] πολ[ι]τικό μέτωπο και όχι ιδεολογικό», δεν καταλαβαίνετε ότι έτσι επιβεβαιώνετε το συμπέρασμά μου πως η δικαιολογητική βάση στην πολιτική συμμαχιών που προτείνετε είναι κοντά σε αυτήν που απορρέει από τη φιλοσοφία τού ενιαίου μετώπου;»
Προσπάθησα να σας εξηγήσω πώς αυτή σας η αξιολόγηση συναρτάται με τη λογική του «σχήματος» που λέτε ότι έχετε εμπαιδώσει αλλά μάλλον δεν έχετε καταλάβει. Διαφορετικά θα γνωρίζατε ότι το «μεταβατικό πρόγραμμα» δεν έχει καμμία σχέση με το «ενιαίο μέτωπο’ ιστορικά αποτελέι την άρνησή του. Ελπίζω αυτή τη φορά να καταλάβετε ότι η άποψή μου δεν εντάσσεται ούτε στη λογική της πλειοψηφίας ούτε της μειοψηφίας όχι γιατί θα είχα πρόβλημα αρχής να συμφωνήσω με κάποιον αλλά γιατί διαφέρουμε στην αναλυτική βάση, Ελπίζω αυτή τη φορά να εγινα κατανοητός…

Left G700
Τελικά, κ. Στραβελάκη, έχετε γούστο! Τι μου παραθέτετε την ερμηνεία τής έκφρασης «παραβίαση ανοιχτών θυρών» σαν να μου μαθαίνετε κάτι που αγνοώ ή να με διορθώνετε; Αυτό δεν σας είπα ακριβώς; Ότι η απόρριψη εκ μέρους σας τής θεωρίας τής εξάρτηση είναι δεδομένη και μου είναι γνωστή; Πάτε να δημιουργήσετε εντυπώσεις με συνδικαλιές που συνηθίζουν οι φοιτητές σας; Δεν είσαστε κομμάτι μεγάλος για τέτοιες πρακτικές; Όσο για την ‘‘άγνοιά μου’’ σχετικά με το ότι το «μεταβατικό πρόγραμμα» δεν έχει καμμία σχέση με το «ενιαίο μέτωπο’ ιστορικά αποτελέι την άρνησή του, τα παράπονά σας στους συνέδρους τού 3ου συνεδρίου τής Κομιντέρν (και στον Σταύρο Μαυρουδέα): Το πρόβλημα του μεταβατικού προγράμματος βρίσκεται επίσης στο επίκεντρο της συγκρότησης και της δράσης της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ), ιδιαίτερα μετά την ήττα των άλλων επαναστάσεων (πέραν της σοβιετικής) μετά το 1917. Στις διεργασίες αυτές τοποθετείται με τον πιο καθαρό ίσως τρόπο το πρόβλημα της επαναστατικής οργάνωσης και της στρατηγικής και της τακτικής της και πως οργανώνεται αυτή μέσα από το μεταβατικό πρόγραμμα. Χαρακτηριστικά, στο 3ο Συνέδριο της ΚΔ στην απόφαση «Για την τακτική» (ΛάΙεΓ (1980), σ.285-87) επισημαίνεται ότι στόχος της ΚΔ δεν είναι η δημιουργία μικρών κομμουνιστικών σεκτών που επιδιώκουν να επηρεάσουν τις εργαζόμενες μάζες μέσω… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Δεν ήξερα ότι ο Σταύρος Μαυρουδέας ήταν στο 3ο συνέδριο της Comintern to 1921, Επίσης δεν ξέρω ότι /μεταβατικό π΄ρογραμμα συζητήθηκε εκεί γιατί εκδόθηκε το από τομ Τρότσκι όταν έιχε αποχωρήσει από την Comintern στην πργματικότητα είναι κάλεσμα για την 4η Διεθνή. Γενικά μην συγχέεετε το 3ο συνέδριο της Comointern 1921 με την τρίτη περίοδο 1928. Με΄τα πό αυτα δεν τα αφήνετε να τα διβάσετε καλύτερα μήπως τα καταλάβετε για να κάνουμε ένα παραγωγικό γιάλογο γιατί είστε σε σύγχηση

Left G700
Αγαπητέ κ. Στραβελάκη, Τι περιμένετε από έναν φτωχό λεφτζηεφτακοσάρη; Να μην είναι σε σύγχυση; Εδώ, όπως αποδεικνύεται, εκτός από τον Σταύρο Μαυρουδέα που είναι κι αυτός σε σύγχυση, στην ίδια κατάσταση επίσης βρίσκονται και ο Τζον Ριντέλ καθώς και ο Τάκης Μαστρογιαννόπουλος! Λέτε να φταίει που και εκείνοι, σε αντίθεση με σας, δεν ήταν παρόντες στο 3ο και 4ο συνέδριο της Κομιντέρν; Να, δείτε τα χάλια τους: Ένα σοβαρό τμήμα της εργατικής τάξης – ιδιαίτερα στη δυτική Ευρώπη – παρέμενε προσκολήμενο στην παλιά ηγεσία και τα παραδοσιακά κόμματα, με τα οποία υπήρχαν δεσμοί δεκαετιών, και από την άποψη αυτή το κίνημα ήταν διατεθειμένο να δώσει στα παλιά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα μια ακόμα ευκαιρία. Το συνέδριο [σ.σ.: το 3ο, καλοκαίρι 1921] αναγνώρισε αυτή την πραγματικότητα. Σύμφωνα με την απόφαση «η παλιά γενηά των σοσιαλδημοκρατών και των ειδικευμένων συνδικαλισμένων εργατών, που συνδέονται με την οργάνωση τους με αγώνες δεκαετιών, δεν μπορούν να αποφασίσουν να κόψουν τη σχέση τους με αυτή, παρόλες τις προδοσίες και τις αποτυχίες της». Η σχετική υποχώρηση του κινήματος, η μερική καπιταλιστική σταθεροποίηση, οι προετοιμασίες των κυρίαρχων τάξεων για αντεπίθεση, η διατήρηση των δεσμών ένος σημαντικού τμήματος της εργατικής τάξης με τις ηγετικές ομάδες των παραδοσιακών κόμματων καθώς και το… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Είστε σε σ;yγχηση η μπροσούrα του Τρότσκι για το μεταβατικό π΄ρογραμμα γράφτηκέ το 1938. Προφανως δεν έχετε καταλάβει και τα υπόλοιπα κέιμενα όπως και το δικό μου μην μας ταλαιπωρείτε όμως με την ασχετίλα σας
Για να μπορέσετε να το καταλάβετε https://marxists.architexturez.net/archive/trotsky/1938/tp/transprogram.pdf
διαβάστε το pdf είναι το πλήρες κέιμενο ελπίζω νατο καταλάβετε. Αυτό που αναφέρετε για το 1921 είναι το κέιμενο Trotski Varga για την οικονομική κατάσταση μετά τον πόλεμο.
Αφορά τη δε΄θτερη περίοδο της comintern δηαλαδή τη σταθεροποίηση του συστήματος και τη σχετική οικονομική ανάκαμψη. Οι περίοδοι αφορούν το διάστημα 1917-1921,1η περίοδος, 1924-1928 2η περίοδος μετά το 1928 3η περίοδος, Δεν έχουν σχέση με τα συνέδρια προσπαθήστε να διαβ΄σετε και να καταλάβετε τα κέιμενα και τα ξαναλέμε

Left G700

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Μια και τρωγόσαστε, κ. Στραβελάκη, για αυτόπτες μάρτυρες, όταν βρείτε καιρό, μελετήστε λίγο τι αποφασίστηκε στο 3ο και 4ο συνέδριο της Κομιντέρν πάνω στα συζητούμενα ζητήματα, με βάση όχι απλώς τις πληροφορίες απλώς αυτοπτών μαρτύρων, αλλά τις ίδιες τις αποφάσεις!

On Tactics

Theses On The United Front

Ανώνυμα

Σας ξαναλέω είστε σε απόλυτη σύγχηση

Left G700

Εντάξει, εντάξει, κ. Στραβελάκη. Εγώ, κι από κοντά ο Μαυρουδέας, ο Ριντέλ (που έγραψε κοτζαμάν μονογραφία για το 4ο συνέδριο Κομιντέρν), ο Μαστρογιαννόπουλος κ.ά. είμαστε σε απόλυτη σύγχυση. Κι εσείς ο κάτοχος της μοναδικής αλήθειας. Συνεχίστε να προσαρμόζετε τα ντοκουμέντα στις εμμονές σας. Ούτε ο πρώτος είσαστε ούτε δα κι ο τελευταίος!…

Ανώνυμα
Δεν θέλετε να κατλα΄βετε ή έχετε καταλάβει και προσπαθείτε να αποδράσετε. Η αντιπαράθεση που αφορά τα πολιτικά μέτωπα έγινε στη comintern και κατόπιν ανάμεσα στστα κομμουνιστικά κόμματα και τη 4η Διεθνή μετά το 1928. Για να κατλάβετε σε ποιά συγχηση βρισκεστε το 4ο συνέδριο τηε Comintern έγινε το 1922. Όλες σας οι αναφορές αφορούν διάστημα πριν το 28, το ίσιο κάνει και η βιβλιογρφία στην οποία αναφέρεστε και γι αυρό είναι άσχετη με το θέμα.Προφανώς όλα αυτά δεν έχουν κάμία σχέση με το άρθρο μου και τα πολιτικά μέτωπα απλά είναι η εμμονή ή η προσπάθειά σας να κρύψετε την προφανή σας άγνοια, Η αντιπαράθεση με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τη δεκαετία του 20 δεν έθετε καν θέμα μετώπου αφού είχαν μόλις προδώσει τη επανάσταση στη Γερμανία τη Λούξεμπουργκ και το Λίμνεχτ. Μετά το 1933 λοιπόν η αντιπαράθεση ήταν ανάμεσα στα λαικά μέτωπα και το «μετβατικό» πρόγραμμα για αυτό και το 4ο κεφάλαιο το μεταβατικού προγράμματος εξετάζει αντιπαραθετικά «το minimum πρόγραμμα και το «μεταβατικό πρόγραμμα». Το αστείο με την περίπτωσή σας πάντως είναι ότι προσπαθείται να καλύψετε την ασχετίλα σας με βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου » μα τι λέτε» «πώς το λέτε αυτό» νομίζοντας ότι ο άλλος θα σας πάρει σοβαρά… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700
Κοιτάξτε, κ. Στραβελάκη, μια και επανέρχεστε, επαυξάνοντας το βαθμό στον οποίο εκτίθεστε (ένα πιο καχύποπτο μυαλό από το δικό μου θα έφτανε άνετα στο συμπέρασμα ότι γράφετε υπό την επήρεια ουσιών…): Για αρχή: Αυτό το τελευταίο σας σχόλιο είναι μόλις 203 λέξεις. Και καταφέρατε να χωρέσετε μέσα μία καραμπινάτη αντίφαση, όπου λέτε, ξελέτε και το λόγο σας αναιρείτε. Γράφετε: «Η αντιπαράθεση που αφορά τα πολιτικά μέτωπα έγινε στη comintern […]», εννοώντας την περίοδο πριν το 1928 και ειδικότερα το 3ο και 4ο συνέδριο. Και λίγες μόλις αράδες μετά αρχίζετε να παίζετε μπουνιές με τον εαυτό σας ισχυριζόμενος ότι: «Η αντιπαράθεση με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τη δεκαετία του 20 δεν έθετε καν θέμα μετώπου αφού είχαν μόλις προδώσει τη επανάσταση στη Γερμανία τη Λούξεμπουργκ και το Λίμνεχτ.» Αν η αντιπαράθεση με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τη δεκαετία του ’20 δεν έθετε καν θέμα μετώπου, τότε για ποιο πολιτικό μέτωπο έγινε η αντιπαράθεση στην Κομιντέρν όπως έχετε γράψει εσείς με τα χεράκια σας; Για αυτό με τους ζωόφιλους, τους χορτοφάγους ή με τα μέλη τού LGBTQIΑ+ κινήματος; Προχωρώντας το συλλογισμό μου: Ωραία, ισχυρίζεστε ότι «Η αντιπαράθεση με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα τη δεκαετία του 20 δεν έθετε καν θέμα μετώπου […]». Ε, λοιπόν, σας… Διαβάστε περισσότερα »
Γιώργος

Για το μέτωπο: Δεν -νομίζω- έχει τόση σημασία να κονταροχτυπιόμαστε για την μορφή και το περιεχόμενο των μετώπων έτσι όπως αυτά τεκμηριώθηκαν από την Κομιντέρν. αλλωστε η ίδια η Κομιντέρν μιλούσε αρχικά για «ενιαίο εργατικό μέτωπο» και μετά για «λαϊκό μέτωπο». Με σημαντικές διαφορές τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στην απεύθυνση.

Η εποχή μας έχει αλλάξει, έχουν περάσει δεκαετίες πια από τότε που η Κομιντέρν έθετε περιεχόμενα και μορφές μετώπων. Ο καπιταλισμός, προχώρησε, τό ίδιο και η εμπειρία από την δράση τόσο της σοσιαλδημοκρατίας, όσο και την αριστεράς κομμουνιστικής και σοσιαλδημοκρατικής.

Σήμερα, χρειάζεται να τεκμηριώσουμε το περιεχόμενο και την μορφή του μετώπου, τόσο βάσει της εμπειρίας της Κομιντέρν (αλλά και των άλλων ρευμάτων του κομμουνιστικού κινήματος), όσο και βάσει των μετέπειτα κοσμογονικών εξελίξεων (μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας σε καπιταλιστική πολιτική δύναμη, μεγάλη απαξίωση της πολιτικής -και της αριστερής πολιτικής) εξαιτίας των διαψεύσεων, του κουρελιάσματος κοινά αποφασισμένων προγραμμάτων από την σοσιαλδημοκρατία αλλά και την σοσιαλδημοκρατική αριστερά, του παραγοντισμού και των κολωτούμπων πάσης φύσεως.

Γιώργος

Σήμερα, με βάση ΟΛΑ τα προηγούμενα, η μετωπική πολιτική της κομμουνιστικής αριστεράς χρειάζεται να κατορθώσει τόσο την λαϊκότητα και την διεμβόλιση μεγάλων λαϊκών στρωμάτων με σκοπό να υιοθετήσουν το πρόγραμμα του μετώπου, και παράλληλα χρειάζεται το πρόγραμμα και οι πρακτικές δράσεις που απορρέουν από αυτό, να μπορούν να ανοίγουν σταδιακά αντικαπιταλιστική προοπτική για τον λαϊκό κόσμο που θα υιοθετεί σταδιακά και πάλι, ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Γιώργος

Νομίζω λοιπόν, πως αν έχουν χρεοκοπήσει πια κάποιες λογικές και αντιλήψεις, αυτές είναι τόσο ο σεχταρισμός πάσης μορφής, όσο και η ενωτίτιδα πάσης μορφής. Η εκλογολαγνεία ως υπέρτατο κριτήριο αξιολόγησης του μετώπου, όσο ηγεμονεύει (που ηγεμονεύει ακόμα σε μεγάλα τμήματα της αριστεράς, βλέπε ΛΑΕ και όχι μόνο), θα συμβάλλει ξανά και ξανά στον παραγοντισμό, στην απάτη και στην κωλοτούμπα πάσης μορφής. Ο σεχταρισμός από την άλλη ο οποίος τορπιλίζει την άκρως αναγκαία κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς πάνω στα μεγάλα μας κοινωνικά προβλήματα, κάνει την ίδια ζημιά με την εκλογολαγνεία/ενωτίτιδα! ΑΥΤΑ έκαναν τον λαϊκό κόσμο να σιχαθεί την πολιτική γενικά.

Left G700

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ

Η φράση «Ο Τρότσκι δεν έκανε τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το να εστιάσει, να εμβαθύνει και να θεωρητικοποιήσει τη σύλληψή της, σύλληψη η οποία είχε συντελεστεί στο 3ο (κυρίως) και 4ο συνέδριο της Κομιντέρν!» να διαβαστεί συμπληρωμένη ως εξής:

Ο Τρότσκι δεν έκανε τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το να εστιάσει, να εμβαθύνει και να θεωρητικοποιήσει τη σύλληψή της (στρέφοντάς την και μερικά κλικ πιο αριστερά), σύλληψη η οποία είχε συντελεστεί στο 3ο (κυρίως) και 4ο συνέδριο της Κομιντέρν!

Γιώργος

Γενικά για τον χαρακτήρα ενός σημερινού μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων: Δεν μπορεί να είναι δια-ταξικός (συμμαχία λαού και τμημάτων της αστικής τάξης), διότι ΔΕΝ υπάρχουν τμήματα της αστικής τάξης που να θέλουν μια φιλολαϊκή πορεία για τον τόπο την εξουσία και την πάρτη της κοιτούσε και κοιτά.

Δεν μπορεί από την άλλη να είναι κομματικός, δηλ, ένα κόμμα μόνο και απο κει και πέρα ανένταχτοι.

Ενα σημερινό μέτωπο, πρέπει να πατά σε 2 πόδια: α. Να έχει αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, άρα στο εσωτερικό του θα έχει ήδη θέσει ορισμένα προαπαιτούμενα όσο αυτό είναι δυνατό, για να μην έχουμε τα ξεφτιλίκια του ΣΥΡΙΖΑ νο1 με έναν ΣΥΡΙΖΑ νο2, και

β. Να είναι λαϊκό/εργατικό υπό την έννοια του να δομεί λόγο και πρακτικές που να ασχολείται με κατανοητό τρόπο με τα λαϊκά μας προβλήματα. Να κεντράρει πάνω σε αυτά και να προχωρά την σύνδεσή του με τον κόσμο, με βάση αυτά. Οχι διαδρομισμοί, όχι παραγοντισμοί, όχι εκλογολαγνεία, όχι άγονες συζητήσεις περί ιδεολογικών μόνο ζητημάτων.

Ανώνυμα

Αγαπητέ Γιώργο το ενιάιο «εργατικό μέτωπο» ήταν μια πολτική του τύπου «χτυπάμε μαζί αλλά περπατάμε χώρια» ένα είδος κοινωνικού μετώπου ή μετώπου στο μαζικό κίνημα. Αυτό που συζητάμε εδώ είναι ένα πολτικό μέτωπο που η πλειοψηφία του ΝΑΡ το αντιλαμβάνεται ως μέτωπο κομμουνιστών και κομμουνιστικών συλλογικοτήτων και η μειοψηφία ως μέτωπο στη βάση minimum προγράμματος. Ένα είδος λαικού μετώπου. Για να ξεφύγουμε από αυτή την άγονη συζήτηση πρέπει να ξεφύγουμε από το σχήμα που δικαιολογεί τα μέτωπα στη βα΄ση του βαθνμού καπιταλιστικής μεγέθυνσης αυτό είναι και το αντικέιμενο του άρθρου μου. Γνώμη μου είναι ότι για να ξεφύγει κανείς από την «εκλογολαγνεία και τις «ιδεολογικές συζητήσεις» όπως λες θα π΄ρπει να έχει ένα πρόγραμμα που θα γεφυρώνει τις εργατικές διεκδικήσεις με τη σοσιαλιστική προοοπτική αυτό είναι το «μεταβατικό πρόγρμμα» που έχει επεξεργαστεί το ΝΑΡ στο πλσίσιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά δεν απασχόλησε το συνέδριο από ότι φαίνεται.

Γιώργος

κ. Στραβελάκη, συμφωνώ με τηνουσία του κειμένου σας! Και πιο ειδικά συμφωνώ με την αντίληψη της μεταβατικότητας του προγράμματος,τσι οπως την θέτετε. Το αντικαπιταλιστικό πρόγεραμμα είναι «μεταβατικό», υπό την έννοια ότι φιλοδοξεί να συνενώσει τις εργατικές διεκδικήσεις με την σοσιαλιστική προοπτική.

Τώρα για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δυστυχώς πρέπει να πάρει το ΝΑΡ αλλά και ΄οι άλλες συνιστώσες της, γενναίερς αποφάσεις πια! ΗΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως εκλογικό μέτωπο αλά καρτ, έχει τελειώβσει πια! Οσο παραμένει τέτοιο, αντικειμενικά δεν μπορεί να χωρέσει κανέναν άλλον, παραμόνο τους οργανωμένους σε συνιστώσα της! Πρέπει να αλλάξει άμεσα αυτό! Προς την κατεύθυνση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών και όχι κυρίαρχα των κεντρικών συμφωνιών των συνιστωσών! Εδω, ειδικά το ΣΕΚ κάνει μεγάλη ζημιά πια!

Ανώνυμα

Δεν είμαι αντίθετος με τη δημιουργία οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μη όντας μέλος κάποιας συλλογικότητας με συμφέρει κιόλας. Όμως αυτό θα γίνει κατορθωτό στο βαθμό που έχουμε καταλήξει στο πρόγραμμα και στην τακτική διαφορετικά αυτός που έχει τα πειρσσότερα μέλη θα επιβάλλει τη θέλησή του προς κάτω. Με αυτή τη λογική εγώ σε π΄ρωτη φάση θα έδινα την έμφαση σε: πολιτικό πρόγραμμα, κίνημα, τακτική, συμμαχίες και μετά στο οργανωτικό.

Ανώνυμα
Η γενική θολούρα που βιώνετε δεν σας επιτρέπει να καταλάβετε τι συζητάμε όπως επίσης και να καταλάβετε πόσο έχετε εκτεθεί ήδη. Ή το έχετε καταλάβει και προσπθείτε ναξακλυψετε τις ανοησίες περί 3ου και 4ου συνεδρίου της comintern (19121,1922) με ολίγον υφάκι τύπου «εκτιθεστε». Θεωρείτε μέτωπο τις οποίες συμφωνίες των Μπολσεβίκων οι οποίες ποτέ δεν ήταν μέτωπο. Μ ποιύς έκαναν ,έτωπο οι μπολσεβίκοι άσχετε και αυθάδη τύπε με ποιούς? Σας είπα και επαναλαμβάνω το ζήτημα των μετώπων έγινε θέμα στη Comintern από την εποχή της 3ης περιόδου 1928. Σημείο καμπής είναι η επιβολή στους Κινεζους κομμουνιστές να συνεργασθούν με τη Kominwang to 1928 που οδήγησε και στη σφαγή τους.. Από το 28-33 κυριάρψησε το σχήμα το περιορισμού των συμμαχιών μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες από το 33-35 η γεμμή του αντοφαστικού μετώπου και μετά το 35 η γρμμή του αντιπολεμικού μετώπου, Εσείς είστε ακόμη στο 1922 και προσπαθείτε να αποδείξετε ότι δεν είστε άσχετος.Όμως διαπιστώνω μια σχετική πρόοδο στο ότι μάθατε ότι το μεταβατικό π΄ρογραμμα είναι του Τρότσκι. Δεν είμαι όμως Τριτσκιστής Όπως θα καταλάβαινε αμέσως κάποιος που γνωρίζει και όχι εσείς φυσικά ένας Τροτσκστής απόδέχεται τηθεωρία των σταδίων και τη σχετική περιοδολόγηση. Συγνώμη που δεν μπάινω στα καλούπια της ασχετίλας σας… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700
Κύριε Στραβελάκη, κύριε Στραβελάκη! Αγγλικά δεν ξέρετε; Ξέρετε, ασφαλώς. Τότε γιατί με ρωτάτε με ποιους έκαναν μέτωπο οι μπολσεβίκοι; Στα αποσπάσματα που έχω παραθέσει από τα ντοκουμέντα τού 4ου συνεδρίου τής Κομιντέρν δίνεται η απάντηση με την υπογραφή, φαντάζομαι, των ίδιων των πρωταγωνιστών, του Λένιν συμπεριλαμβανομένου: The formal split with the Mensheviks took place in the spring of 1905, but at the end of that year, influenced by the stormy development of the workers’ movement, the Bolsheviks temporarily formed a common front with the Mensheviks. Temporarily; Temporarily! Ποιος είπε ότι τα μέτωπα δεν μπορούν να έχουν προσωρινό δηλαδή τακτικίστικο χαρακτήρα, ιδίως στις περιπτώσεις που έχουμε να κάνουμε με έναν ιδιοφυή τακτικιστή, όπως ήταν ο Λένιν; Και ποιος είπε ότι, άσχετα με την κατάληξη του συγκεκριμένου μετώπου, δεν μπορεί να ισχύσει ποτέ, πουθενά και για οποιοδήποτε άλλο προσωρινό μέτωπο η ρήση «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Εσείς; Ας γελάσω! Κι έπειτα, τι είναι μια συμφωνία, ακόμα και για ένα μεμονωμένο επί μέρους ζήτημα; Γιατί δεν μπορεί να είναι η αρχή μιας πορείας που θα συνεχιστεί με τη συμπερίληψη περισσότερων τέτοιων κοινών στόχων; Και γιατί δεν μπορεί σε αυτούς τους άμεσους συγκυριακούς στόχους για επί μέρους ζητήματα να προστεθούν αργότερα και στόχοι πιο… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Όσα Αγγλικά κα να ψάξετε θα είστε πάντα ένα βήμα πίπσω γιατί απλά είστε άσχετος με το θέμα. Μιλά για μέτωπο στο κίνημα όχι για πολτικό μέτωπο οι Μπολσεβίκοι ποτέ δεν έκαναν πολτικό μέτωπο με κανέναν. Γι αυτό και ο Λένιν έλεγε» χτυπάμε μαζί αλλά περπατάμε χώρια». Το ζήτημα του πολιτικού μετωπου (αυτό που μας απασχολέι να θυμάστε) τέθηκε για πρώτη φορά επί της ουσίας το 1928 όταν και συζητήθηκε στο συνέδριο των μπολσεβίκων που οδήγησε και στη οριτική τους διάσπαση με τον Τρότσκι. Η ημιμάθεια και μάλιστα με ταχύρυθμα από το διαδίκτυο είναι χειρότερη από την αμάθεια. Α να μην το ξέχάσω μέχρι την επόμενη φορά που θα μας διασκεδάσετε η συζήτησή μας ξεκίνησε όταν προσπθήσατε να με πέισετε ότι προωθώ ένα πολιτικό μέτωπο όπως αυτό που προτείνει η μειοψηφία κα εγώ σας επεσήμανα το «μεταβατικό πρόγραμμα». Επί του προκειμένου ελπίζω να το καταλάβατε σας πήρε δύο μέρες βέβαια αλλά ποτε δεν είναι αργα. ΆΝΤΕ ΚΑΛΌ ΔΙΆΒΑΣΜΑ.

Ανώνυμα
Αγαπητέ κύριε Στραβελάκη. Ο «λέφτης» (και ο Λαφαζάνης και η ΛΑΕ), θέλουν σώνει και καλά Μέτωπο. Τώρα, αν ο Λένιν δεν έκανε ποτέ μέτωπα,…..τόσο το χειρότερο για τον Λένιν! Αποκαλυπτικότατα των προθέσεων του χώρου τους πάντως, είναι αυτά που αφελέστατα ομολογεί: «Και ποιος είπε ότι, άσχετα με την κατάληξη του συγκεκριμένου μετώπου, δεν μπορεί να ισχύσει ποτέ, πουθενά και για οποιοδήποτε άλλο προσωρινό μέτωπο η ρήση «ουδέν μονιμότερο του προσωρινού». Εσείς; Ας γελάσω! Κι έπειτα, τι είναι μια συμφωνία, ακόμα και για ένα μεμονωμένο επί μέρους ζήτημα; Γιατί δεν μπορεί να είναι η αρχή μιας πορείας που θα συνεχιστεί με τη συμπερίληψη περισσότερων τέτοιων κοινών στόχων; Και γιατί δεν μπορεί σε αυτούς τους άμεσους συγκυριακούς στόχους για επί μέρους ζητήματα να προστεθούν αργότερα και στόχοι πιο μακροπρόθεσμοι και με χαρακτήρα γενικότερων πολιτικών επιδιώξεων;» Όπερ μεταφραζόμενα από την «κουτοπονηρικήν», εμπλέκουμε κάποιον σε ένα μέτωπο για κάποιο συγκεκριμένο θέμα και στη συνέχεια τον «πάμε καροτσάκι». Κι αν μεν κάποια στιγμή αρνηθεί να χειραγωγείται και φύγει από το μέτωπο, τον καταγγέλλουμε σαν διασπαστή κλπ. Αν συνεχίσει να παραμένει, γίνεται συνένοχος….και τον ξανακαταγγέλλουμε σαν ένοχο….εμείς οι αθώοι! Ή ο Μαρξ ή ο Λένιν, είχει πει, ότι για χάρη της επανάστασης, μπορεί κανείς να συνεργαστεί… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Αγαπητέ φίλε και εγώ θέλω μέτωπο στη βάση του μεταβατικού προγράμματος ή έστω σε μια βάση που δεν θα υπονομέυει το μεταβατικό πρόγραμμα. Αυτό δεν είναι μια γραμμή «όσο ποιό πολλοί τόσο ποιό καλά» ή στη λογική της κοινωνικής συμμαχίας του σχήματος Ιμπεριλαισμός εξάρτηση. Είναι αποτέλεσμα της πολτικής εκτίμησης ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής κ΄ρισης πρέπει να συσπειρωθούν οι ευρύτερες δυνατές δυνάμεις γύρω από λύσεις που απαντούν στις λαικές ανάγκες και συγχρόνως φέρνουν ποιό κοντά την οριστική σύγκρουση. Αν αυτό είναι το κριτήριο ούτε ο Λαφαζάνης ούτε κανένας δεν μπορεί να μας «δουλέψει» και αντί να αμυνόμαστε εμεις στις επιθέσεις αγάπης που μας κάνει να αμύνεται εκέινος στις δικές μας κινηματικές και πολτικές πρωτοβουλίες. Με αυτή τη λογική δεν συμφωνώ με το ιδεολογικό μέτωπο που προτείνει η πλειοψηφία και ένα παζάρι κορυφών για συμμαχία με το ρεφορμισμό που θεωρεί απαραίτητη η μειοψηφία,

Left G700
Φίλε μου ανώνυμε ή Γιώργο, Μεγάλο λάθος κάνεις. Προσωπικά δεν τάσσομαι υπέρ τής πολιτικής συνεργασίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακόμα κι αν μου έλεγε κάποιος ότι στις επόμενες εκλογές η ΛΑΕ θα μείνει εκτός Βουλής για τρεις ψήφους! Αν είχες παρακολουθήσει καλύτερα την κουβέντα μου με τον ομόσταβλό σου, τον Στραβελάκη, θα το είχες αντιληφθεί αυτό ή τουλάχιστον θα το είχες υποψιαστεί. Στο μυαλό μου την ΑΝΤΑΡΣΥΑ την έχω ως ένα τσούρμο αριστερίστικων οργανώσεων που πάσχουν από επαναστατικό πριαπισμό! Ένα από τα συμπτώματα του αφόρητου αριστερισμού τους είναι και η επιμονή τους να αναγορεύουν το ζήτημα της εξόδου από την ΕΕ στόχο πρώτης προτεραιότητας. Να δες τι έγραφα σχετικά στον Στραβελάκη σε ένα από τα υστερόγραφα χθεσινού σχολίου μου (18/12/2017 18:09): Αναπόσπαστο τμήμα αυτού τού μεταβατικού προγράμματος και προϋπόθεσή του θεωρείτε κι εσείς, όπως το ΝΑΡ και όλη η απομείνασα ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το σύνθημα της αποχώρησης από την ΕΕ. Ως κλασικοί και αδιόρθωτοι αριστεριστές, που, όσο κι αν πιπιλάνε την καραμέλα της μετάβασης, αισθάνονται άβολα με ό,τι δεν ανήκει στη σφαίρα τού «εδώ και τώρα», ούτε που σας περνάει από το μυαλό ότι για να ενστερνιστούν το στόχο τής αποχώρησης οι πλατιές μάζες που απαιτεί αυτό το πολύ-πολύ δύσκολο εγχείρημα, χρειάζεται επίσης… Διαβάστε περισσότερα »
Γιώργος

Ομόσταβλους στο σπίτι σου γαϊδαρε λεφτ! οκ;; Αϊντε μπράβο!!

Τα κάνατε ρόιδο στον ΤΣΙΡΙΖΑ και ζητάς και τα ρέστα ανάγωγε! Ακου φιλε λεφτ και πάρτο χαμπάρι! Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στο πολιτικό περιθώριο και στο να γίνω ΣΥΡΙΖΑ νο2, δλδ να λέω ψέματα στον κόσμο,
να κάνω κωλοτούμπες για να βολευτώ, και να διασωσω τον ελληνικό καπιταλισμό,αβλεπί διαλέγω το πολιτικό περιθώριο! Κατάλαβες ανάγωγε;

Για πες μεγάλε παρλαπίπα λεφτ, ΕΣΥ τι προτείνεις λοιπόν στο ΕΔΩ και στω ΤΩΡΑ; Και κυρίως φανφαρόνε, ΕΣΥ τι κάνεις έμπρακτα για το ΕΔΩ και το ΤΩΡΑ;

Γιώργος

ΑΚου λεφτ! Με την ΛΑΕ συνεργάζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο αντιφασιστικό, στους πλειστηριασμούς κλπ, κλπ. Στην βάση της κοινωνίας και πάνω στα λαϊκά προβλήματα.

Κεντρική όμως εφ ‘ολης της ύλης συνεργασία η οποία να ΜΗΝ ΘΕΤΕΙ ΤΟΝ ΣΤΌΧΟ της αποδέσμευσης της χώρας από ΕΕ και ευρώ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ΔΕΝ θα κάνουμε! ΣΥΡΙΖΑ νο2 κάνε εσύ ανάγωγε!

Left G700
Φίλε μου Γιώργο, Κατ’ αρχήν: Ο χαρακτηρισμός «ομόσταβλος» που σε εξαγρίωσε είναι ένα παιγνιώδες συνώνυμο του «ομοϊδεάτης», «ομόγνωμος», «συνοδοιπόρος» κ.λπ. και κυκλοφορεί σχετικά ευρέως στους διαδικτυακούς διαλόγους. Έτσι τον χρησιμοποίησα και δεν υπονοούσα τίποτε άλλο. Εξ άλλου, αν είχα τόσο εχθρική διάθεση απέναντί σου (και γιατί να την έχω; με είπες καμπούρη;) ώστε να φτάσω στο σημείο να υπονοώ ότι είσαι ζώο, δεν θα έβγαινε αυτή η διάθεση και σε κάποια άλλα σημεία τού σχολίου μου; Όπως βλέπεις, όμως, το σχόλιό μου είναι φιλικό πέρα για πέρα. Μη βάζεις συνεπώς τέτοιες ιδέες. Καμία σχέση. Αυτό που γράφεις («[…] η οποία να ΜΗΝ ΘΕΤΕΙ ΤΟΝ ΣΤΌΧΟ της αποδέσμευσης της χώρας από ΕΕ και ευρώ […]») είναι κατά τα 3/4 ανακριβές. Η ΛΑΕ βάζει το θέμα τής αλλαγής νομίσματος πάνω-πάνω στους άμεσους στόχους και προτεραιότητες, όχι όμως και αυτό τής εξόδου από την ΕΕ. Αυτό το έχει στο φόντο, πράγματι. «Το έχει στο φόντο», όμως, δεν σημαίνει ότι δεν το έχει ως στόχο. Απλώς το θέτει εντός παρένθεσης, το αφήνει ως κρατούμενο. Γιατί αυτό; Γιατί, απλούστατα, το θέμα τής ΕΕ είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Πολύ πιο ζόρικο από το νομισματικό (το οποίο νομισματικό, σημείωσε ότι, αν και είναι πολύ πιο ώριμο αίτημα,… Διαβάστε περισσότερα »
Γιώργος

left, η διγλωσσία του να μην βάζουμε παράλληλα ως άμεσο στόχο την αποδέσμευση από την ΕΕ, μας οδήγησε στην αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ. διότι αγαπητέ λέφτ ΟΛΑ αυτά που γράφεις για να υποστηρίξεις το γιατί η ΛΑΕ βάζει την αποδέσμευση από την ΕΕ στο φόντο ( και στο συρτάρι μη σου πω), μπορούν κάλλιστα, να χρησιμοποιηθούν ως….επιχειρήματα ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ στην ΕΕ άμα έρθει η κρίσιμη ώρα, από την ΛΑΕ, αυτή τη φορά!

Για αυτό σου λέω: Το έργο το είδαμε μια φορά και την αθλιότητά του την τρώμε στην μάπα σήμερα και ίσως και για αρκετο καιρό ακόμα! Μην την φάμε για δεύτερη φορά! Το αίτημα «αποδέσμευση από την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση για την χώρα», ΚΑΙ από την σκοπιά που σου ανέλυσα, πρέπει να είναι στην προμετωπίδα ΟΛΗΣ της δουλειάς ενός μετώπου! Αλλιώς, προετοιμάσου για νέες κωλοτούμπες, ΛΑΕτζήδικες αυτή την φορά!

Γιώργος

Επίσης, το ότι το αίτημα «αποδέσμευση από την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση για την χώρα» είνα ιτραγικά επίκαιρο κα ιαναγκαίο, το πιστοποιεί η ίδια η ΕΕ! Η οποία ΑΝ ΔΕΝ υπήρχε για να παίζει στα χρόνια του μνημονίου τον ΥΠΕΡΤΑΤΟ κυματοθραύστη των λαϊκών αγώνων και τον εγγυητή της εξουσίας της ελληνικής αστικής τάξης, ίσως να ήταν σήμερα πολύ διαφορετικές και όντως φιλολαϊκές οι εξελίξεις στην χώρα μας. Η ΕΕ στάθηκε στα κρίσιμα ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΌ των κυβερνήσεων και του ελληνικού κεφαλαίου, ως ο υπέρτατος προστάτης τους! Οσο δεν την βάζουμε στο κάδρο με την ίδια σοβαρότητα που βάζουμε στο κάδρο τις ελληνικές κυβερνήσεις και την ελληνική αστική τάξη, τόσο θα αναπαράγουμε ψέματα, απάτες και αυταπάτες!

Για αυτους τους λόγους, αν η ΛΑΕ επιθυμεί ιεκλογική συνεργασία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι όροι τέθηκαν:

α. Καμία εκλογική συνεργασία με ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΕΠΑΜ και κόμμα ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ.

β. Κεντρικό πολιτικό σύνθημα που διαπνέει όλα τα υλικά της εκλογικής συνεργασίας, τις συνεντεύξεις στα ΜΜΕ, κλπ «αποδέσμευση από ΕΕ και ευρώ, σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση για την χώρα» (το λένε και άλλοι σύντροφοι /ισσες εδώ μέσα).

Left G700
Άκουσε, φίλε μου Γιώργο, Ξεκινώντας από τα ντοκουμέντα, διάβασε κατ’ αρχήν τι γράφεται στην Πολιτική Απόφαση της Ιδρυτικής Συνδιάσκεψης της ΛΑΕ (Ιούλιος 2016) σχετικά με τα συζητούμενα θέματα: 6. Η ριζοσπαστική, αντιμνημονιακή ανατροπή για την οποία αγωνίζεται η ΛΑ.Ε θα κατακτήσει την κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας, ανοίγοντας δρόμο διεξόδου από την κρίση με την εφαρμογή ενός μεταβατικού, φιλολαϊκού προγράμματος μετασχηματισμού του κράτους, της παραγωγής, της οικονομίας και της κοινωνίας. Ενός προγράμματος, που θα ξεκινά από την ακύρωση της λιτότητας, την παύση πληρωμών, την αναδιανομή του πλούτου σε όφελος αυτών που τον παράγουν και τη στήριξη, αναβάθμιση και αναζωογόνηση της παιδείας και του πολιτισμού, στην προοπτική ενός νέου νικηφόρου σοσιαλισμού του 21ου αιώνα. Προϋπόθεση για αυτήν την ανατροπή είναι η έξοδος της χώρας από την ευρωζώνη, η ανυπακοή στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και το αντιδημοκρατικό πλαίσιο της Ε.Ε. Έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι η πλήρης υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος και του σχεδίου παραγωγικού μετασχηματισμού της χώρας θα απαιτήσει, τελικά, και την αποδέσμευση από την Ε.Ε. Είναι αυτά καθαρά και ανταποκρίνονται σε όσα σού έχω πει για τον άμεσο στόχο εξόδου από την ευρωζώνη και την τοποθέτηση του ζητήματος της εξόδου από την ΕΕ στο φόντο και σε παρένθεση; Νομίζω ναι, πέραν πάσης… Διαβάστε περισσότερα »
Γιώργος

Ασε τα περί κηρύγματος και κοίτα την ουσία λεφτη! Η ουσία λέει πως άλλα λέει το πρόγραμμα της ΛΑΕ (και αυτά εάν και εφόσον), και άλλα λένε τα στελέχη της όπως ο Λαφαζάνης και ο Στρατούλης, όταν τα καλούν στα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Εχεις δίκιο, πως αν είναι η ΛΑΕ να την κάνει την κωλοτούμπα, δεν μας σώζουν τα προγράμματα! Επειδή έχουμε πια σιχαθεί τον παραγοντισμό, την εκλογολαγνεία, την κωλοτούμπα που μας έχει χορτάσει η αριστερή σοσιαλδημοκρατία (τότε ο ΤΣΙΡΙΖΑ που είναι πια καπιταλιστικό κόμμα, τώρα η ΛΑΕ) όλα αυτά τα χρόνια, πρέπει να καταλάβεις, ΑΝ θες, είναι πως ο σεχταρισμός ΕΙΝΑΙ ΔΙΔΥΜΟ ΑΔΕΡΦΑΚΙ της ενωτίτιδας/κωλοτουμπας! ΑΠο αυτήν τρέφεται και την ξανατρέφει!

Για αυτό σου λέω! Ασε την ενωτίτιδα στην κεντρικό πολιτικό σκηνικό και πάλεψε για την ενότητα στην βάση της κοινωνίας και στην πράξη, πάνω στα μεγάλα προβλήματα που βιώνουμε σαν λαός!

Left G700
Η απόδειξη ότι «οι Μπολσεβίκοι ποτέ δεν έκαναν πολ[ι]τικό μέτωπο με κανέναν» είναι η ατάκα τού Λένιν «χτυπάμε μαζί αλλά περπατάμε χώρια»[*]; Και πάλι: ας γελάσω! Την ίδια άποψη θα είχε ο Βλαδίμηρος ακόμα και στο πιο σφιχτό κεντρικό πολιτικό μέτωπο που θα διεκδικούσε μέχρι και την εξουσία! Δεν έχετε πάρει πρέφα ότι η απόλυτη ανεξαρτησία σε επίπεδο οργανωτικό, ιδεολογικό και πολιτικό ήταν σε οποιαδήποτε περίπτωση όρος απαράβατος για τον Λένιν και τους μπολσεβίκους; Επαναλαμβάνω μπας και μπορέσετε τουλάχιστον να αρχίσετε να το υποψιάζεστε: Το πνεύμα τών επεξεργασιών τού 3ου και 4ου συνεδρίου τής Κομιντέρν, όπως αυτό εξάγεται από σημεία τού γράμματός τους, από την αποκρυπτογράφηση των συμφραζομένων και από την ανάγνωση των αποφάσεων και between the lines (προσοχή: ειδικά αυτό απαιτεί να μην έχει κανείς υπερ-κόκκινες μαρμελάδες στα μάτια!), ήταν το έδαφος πάνω στο οποίο βλάστησαν οι μετέπειτα γραμμές μετωπικών συνεργασιών και μεταβατικών προγραμμάτων, διαφόρων παραλλαγών και μορφών. Αυτό δεν το ισχυρίζομαι μόνο εγώ, όπως, ως στρουθοκάμηλος, προσπαθείτε να πείσετε τον εαυτό σας (και όσους τυχόν έχουν παρακολουθήσει την κουβέντα μας) ότι συμβαίνει. Καθώς σάς έχω ήδη επισημάνει, είμαστε τουλάχιστον τέσσερις (εκτός από την αφεντιά μου, είναι και οι Μαυρουδέας, Ροντέλ, Μαστρογιαννόπουλος). Θα μου πείτε: και ποιοι είναι αυτοί… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Μη γελάτε γελάμε εμείς με το «κεντρικό πολιτικό μέτωπο του Βλαδίμηρου» δεν μπορεί, επίτηδες το κάνετε

Left G700

Γελάστε όσο τραβάει η ψυχή σας, κ. Στραβελάκη. Από μένα, ελεύθερα. Be my guest, που λένε και οι Αγγλοσάξονες. Ελπίζω μόνο να μην το παρακάνετε και ελαττωθεί η αφοσίωσή σας στην προετοιμασία τής Επανάστασης, φέρνοντάς σας στο σημείο να παραμελήσετε τα Επαναστατικά σας καθήκοντα. Και τότε, τι θα γίνει η Επανάσταση χωρίς εσάς; Διότι, τι να πρωτοκάνουν κι εκείνος ο έρημος ο Χάγιος κι ο καημένος ο Παπαμακάριος; Δυο χεράκια τα ’χουν…

Γιώργος

Α, και εννοείται, πως απορρίπτω κεντρική πολιτική συνεργασία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με την ΛΑΕ ή το ΚΚΕ.

Ανώνυμα

Γιώργο δεν υπάρχει λόγος να απορρίψεις συμμαχία παρά μόνο με δυνάμεις που έχουν ξεκάθαρη αστική πολιτική (π΄χ, Κωνασταντοπούλου Βαρουφάκης κλπ.) Από εκέι και πέρα αν έχεις ένα πολιτικό π΄ρογραμμα ξεκάθαρο και έχεις και ένα επίπεδο πολτικών στόχων που είναι αδιαπργμάτευτοι δεν χρειάζεται να αποκλείεις κανένα, Άσε το Λαφαζάνη να αποκλειστεί μόνος του όταν του πεις «έχεις τελιώσει με τη Κωνσταντοπούλου?» ναι ή όχι. Έχεις θέση για άμεση ε΄ξοδο από την ΕΕ?.Γι αυτο και δίνω την έμφαση στο π΄ρογραμμα

Γιώργος

OK, φίλε ανώνυμε! Μπορώ να συμφωνήσω σε αυτό που γράφεις, πάντα με την επισήμανση φυσικά ότι, η βουλευτικολαγνεία του μεγαλύτερου μέρους της ΛΑΕ είναι τέτοια, που είναι ικανοί να υπογράψουν τα πάντα προκειμένου να μπούνε στην βουλή. Αν θέλει λοιπόν εκλογική συνεργασία η ΛΑΕ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι όροι είναι οι εξής:

α. Καμία εκλογική συνεργασία με ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΕΠΑΜ και κόμμα ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ.

β. Κεντρικό πολιτικό σύνθημα που διαπνέει όλα τα υλικά της εκλογικής συνεργασίας, τις συνεντεύξεις στα ΜΜΕ, κλπ «αποδέσμευση από ΕΕ και ευρώ, σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση για την χώρα» (το λένε και άλλοι σύντροφοι /ισσες εδώ μέσα).

Ανώνυμα

ακριβώς αυτό Γιώργο δεν καταλαβαίνω γιατί δίνουμε τη δυνατότητα στη ΛΑΕ και τον οπινδήποτε να μφισβητούν την ενότητα. Στο πλάισιο του προγράμματος δε χρειάζονται γενικολογίες (αντικαπιταλιστική κατεύθυνση κλπ.) Συγκεκριμένα κρατικοποίηση τραπεζών, άρνηση του χρεους, έλεγχος του εμπορικού ισοζυγίου κλπ. Νίκος Στραβελάκης
PS Συγνώμη που βγαίνω «ανωνυμα» αλλά δεν έχω συμπληρώσει τα στοιχεία μου

Γιώργος

Απλά νικο, το μεγα πρόβλημα με τους σοσιαλδημοκράτες, και τους αριστερούς σοσιαλδημοκράτες τύπου ΛΑΕ, είναι ότι προκειμένου να βγάλουν κανα βουλευτή, θα σου πουν «γράψε ο,τι θες σαν κοινό πλαίσιο, τζάμπα είναι». Και μετά, σε όσα -λιγα- μμε θα τους καλούν, θα λένε τα δικά τους και θα κανουν τα δικά τους (διγλωσσια, παραγοντισμοι, διαδρομισμοι κλπ). Τα είδαμε κατά κόρον με τον σύριζα. ΑΥΤΟ πως διάολο το αντιμετωπίζεις και το νικάς;; πως τους δεσμευεις στο κοινό πλαίσιο; αν δεν μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο, γιατί να γίνει εκλογική συνεργασία με την λαε; δεν θα είναι άλλη μια ξεφτίλα;

Left G700
ΟΡΘΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΣΧΟΛΙΟΥ Για όνομα, κ.Στραβελάκη! Εμφανίζεστε εδώ, ακαδημαϊκός άνθρωπος ων, να αγνοείτε το νόημα της φράσης «παραβίαση ανοιχτών θυρών»! Είναι δυνατόν; Αυτό που εννοούσα με τη χρήση της ήταν το αυτονόητο νόημα που έχει η συγκεκριμένη έκφραση: «μη μου λέτε ότι απορρίπτετε τη θεωρία τής εξάρτησης, το έχω καταλάβει, το έχω εμπεδώσει». Αυτό και μόνο αυτό. Τίποτε άλλο. Καμία άποψη επί τού θέματος δεν κατέθεσα. Nothing! Niente! Nada! Κι εσείς μού βάζετε στο μυαλό ιστορίες με αρκούδες! Ότι μοιάζει (πάλι καλά που γράψατε «μοιάζει», κάτι είναι κι αυτό κι ας μη φτάνει) να αποδέχομαι, λέει, το σχήμα «εξάρτηση = μέτωπα και ιμπεριαλισμός = σοσιαλιστική επανάσταση». Μπα; Και πού ακριβώς γράφω κάτι τέτοιο ή από ποια συμφραζόμενα εξάγεται ένα τέτοιο συμπέρασμα; Αυτά που αναφέρετε ως στοιχεία τεκμηρίωσης σχετικά με τις απόψεις μου βρίσκονται μόνο στη φαντασία σας (ή στην προκατάληψή σας και το προειλημμένο συμπέρασμα)! Τι λούκι μη κατανόησης αυτών που σας λέει ο συνομιλητής σας, ακόμα κι όταν πρόκειται για απλούστατα πράγματα, είναι αυτό που έχετε πέσει μέσα; Συζητάμε και χάνουμε την ώρα μας για το αν βου και α διαβάζονται βα;;; Και πάλι: σας παρακαλώ! ΥΓ Εσείς, κ. Στραβελάκη, λέτε «ότι το σχήμα δεν βοηθά αυτό που… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Σας έχω ήδη απαντήσει παραπάνω.

Πορφυρογής
Εγώ να πω κάτι σαν εξτραδάκι. Κατά αρχάς είμαι υπέρ ενός ενιαίου λαϊκού εργατικού αντιιμπεριαλιστικού αντιφασιστικού μετώπου. Κοινώς αποδεκτό για τους πάντες εκτός των κύριων Έμπερτ πάντως της γης που απλά θα μας στέλνουν στα Φράϊκορπς ξανά και ξανά και ξανά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρουμε ακόμα τελικά τι είδους αγώνα να κάνουμε με την φτωχή εργατιά. Μήπως είναι εθνικοαπελευθερωτικός επειδή μας κυριαρχεί ιμπεριαλιστικά και με την βία η Ευρωπαϊκή Ένωση και καταστρέφει την βιομηχανία μας? Η μήπως αντιυφεσιακό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα με τους αδελφούς Ευρωπαίους Εργάτες με τους οποίους είμαστε τώρα πια κοινοί πολίτες σε μια υπερδύναμη καθώς οι αστικές μας τάξεις έχουν αποφασίσει οικειοθελώς να ενωθούν μαζί σαν μονοπωλιακοί δυνάστες? Ότι και από τα δύο να επιλέξουμε σαν πρόγραμμα για το σήμερα δεν θα αρκεί διότι δεν προβλέπει την κατάσταση για το αύριο, πχ η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση πραγματοποιείται και μας βρίσκει χωρίς ΚΚ Ευρώπης η οι Ευρωπαίοι ηγέτες σκοτώνονται μεταξύ τους αλλά εμείς δεν έχουμε καμία σχέση αδελφοσύνης με τους Ευρωπαίους εργάτες. Άρα? Σύνθετα και τα πράγματα σε βαθμό που δεν περνάει απο το χέρι μας το τι ακριβώς θα πρέπει να λέμε στους εργάτες όταν αυτοί απλά παλεύουν για ένα ψωμί, για το αν θα πρέπει να… Διαβάστε περισσότερα »
Αναστασία

Το κοινωνικό επίδομα ελεημοσύνης,που θέλουν να δώσουν εδώ στους εξαθλοιωμένους,για να μην ψωφούν στους δρόμους,δεν έχει καμιά σχέση με το κοινωνικό βοήθημα στήριξης στα κράτη του Βορρά,που τουλάχιστον στις καλές μέρες του καπιταλισμού κ της σοσιαλδημοκρατίας ήταν τέτοιο,που να καλύβει όλες τις ανάγκες του ατόμου,για μια αξιοπρεπή διαβίωση.Τόσα για νοίκι,τόσα για θέρμανση,τόσα για διατροφή,ρουχισμό,βενζίνη,αναψυχή,παιδιά.Και αυτά σε χώρες με οικονομική ευημερία κ υψηλό βιοτικό επίπεδο,όπου οι αποδέκτες του κοινωνικού βοηθήματος παρέμεναν μια μικρή μειοψηφία.Εδώ το βιοτικό επίπεδο συνολικά του λαού κατρακυλά κ πάει,η οικονομία κ η χώρα καταρρέουν.

Ανώνυμα
Αγαπητή Αναστασία επισυνάπτω μια ανάρτηση σχετικά με το σχόλιό σου που δείχνει ότι τα επιδόματα στην ουσία αφορούν μεταβιβάσεις αξίας ανάμεσα σε τμήματα της εργατικής τάξης Περί Κοινωνικών βοηθημάτων Δυστυχώς δεν μπόρεσα να ανεβάσω το σχήμα που δείχνει ότι στην ουσία οι φόροι των εργατών πληρώνουν ανάγκες της αστικής τάξης παρά το αντίθετο. Μπροστά στην εξαθλίωση και τη φτωχοποίηση του κόσμου ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει γυρίσει στα κοινωνικά βοηθήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι δικαιούχοι κοινωνικού μερίσματος (πουρμπουάρ 550 Ευρώ) είναι το 30% το Ελληνικού πληθυσμού ποσοστό που αναμένεται να ανέβει με το βήθημα στους ανέργους (πουρμπυάρ 400 ευρώ). Αρκετοί από τη κυβέρνηση έχουν προσπαθήσει μάλιστα να παρουσιάσουν αυτή τη χυδαία προσπάθεια εξαγοράς αγωνιστικών συνειδήσεων ως ταξική πολιτική. Δηλαδή ως αναδιανομή εισοδήματος σε όφελος των πολλών. Είναι ένα τεράστιο ψέμμα παραδοσιακά το λέγόμενο «κράτος πρόνοιας» στον καπιταλισμό αποτελούσε μηχανισμό αναδιανομής ανάμεσα σε τμήματα της εργατικής τάξης. Μαρξιστές οικονομολόγοι έδειξαν ότι από τη δεκαετια το 80 ότι ο λεγόμενος «κοινωνικός μισθός» (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα στην τ΄ρεχουσα ορολογία) ποτέ δεν αντιπροσώπευε μεταβιβάσεις εισοδήματος ανάμεσα στην αστική και τη εργατική τάξη. Το σχήμα που ακολουθεί δείχνει ακριβώς αυτό. Προέρχεται από το άρθρο του Anwar Shaikh και το Ahmeτ Tonak «Το κράτος Πρόνοιας και ο Μύθος… Διαβάστε περισσότερα »
Πορφυρογής

Καλές οι απαντήσεις σας βρε σύντροφοι αλλά δεν μιλούσα για αυτό εξ ολοκλήρου.

Συντροφικά,
Γεια χαρά!

wpDiscuz