Παναγιώτης Μαυροειδής
1. Το Πακιστάν (γείτονας του Ιράν) τσακίζει ανηλεώς το Αφγανιστάν, μια χώρα ήδη σε κακή κατάσταση λόγω ατελείωτων πολέμων. Πέραν συνοριακών διαφορών, θεωρεί το Αφγανιστάν ύπουλο παράρτημα της Ινδίας. Πακιστάν και Ινδία έχουν παραδοσιακά εχθρικές σχέσεις και συχνά πυκνά υπάρχουν φονικά πολεμικά επεισόδια μεταξύ τους.
2. Το Πακιστάν έχει προνομιακές σχέσεις με την Κίνα (προμηθεύεται και τα καλύτερα οπλικά συστήματα από αυτήν), χωρίς να χαλάει τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Η Ινδία του ακραίου εθνικιστή Μόντι από την άλλη, είναι εταίρος της Κίνας στο πλαίσιο των BRICS, αλλά είναι και αντίπαλός της και σύμμαχος των ΗΠΑ. Στην πρόσφατη πολεμική αναμέτρηση με το Πακιστάν, τα ρωσικά Sukhoi της Ινδίας βρέθηκαν αντίπαλα με τα κινέζικα J-10C του Πακιστάν.
3. Το Πακιστάν πρόσφατα υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με Σαουδική Αραβία που είναι ο βασικός περιφερειακός ανταγωνιστής του Ιράν, ενώ ταυτόχρονα οι σχέσεις του με το Ιράν είναι αρκετά καλές αν και με διακυμάνσεις.
4. Οι σχέσεις Ινδίας και Ρωσίας κυμαίνονται από άριστες λόγω τροφοδοσίας της πρώτης με πετρέλαιο από Ρωσία και συνύπαρξης σε BRICS έως κακές όπως πρόσφατα που ο Τραμπ έπεισε την Ινδία να διακόψει παραγγελίες από Ρωσία με αντάλλαγμα πετρέλαιο από Βενεζουέλα (που το ελέγχουν) και μείωση δασμών, όπως και έγινε για ένα διάστημα. Μια συμφωνία όμως, που εν μέσω της επίθεσης στο Ιράν, ανατράπηκε στη συνέχεια.
5. Το Ιράν έχει εχθρικές σχέσεις με το γειτονικό Αζερμπαϊτζάν το οποίο πράγματι είναι σταθερός σύμμαχος του Ισραήλ, αλλά είναι και σύμμαχος της Τουρκίας το οποίο είναι σε σκληρό ανταγωνισμό με το Ισραήλ σε Συρία και γενικά.
6. Ρωσία και Κίνα υποστηρίζουν Παλαιστίνη, Ιράν (και παλιότερα Συρία), αλλά οι οικονομικές σχέσεις με Ισραήλ, είναι αδιατάρακτες και κάτι παραπάνω από ανθηρές.
7. Η Ινδία έχει σχέση αμοιβαίου συμφέροντος με το Ιράν, αλλά τρεις μέρες πριν την φονική επιδρομή ΗΠΑ-Ισραήλ ο Μόντι σφιχταγκαλιάστηκε με τον Νετανιάχου μετά τις μακροχρόνιες συμφωνίες συνεργασίας που υπέγραψαν σε πολλούς τομείς.
8. Όλα μπερδεμένα και πολύπλοκα; Υπάρχουν δύο πράγματα που είναι σταθερά.
α. Τα καπιταλιστικά κράτη, με όλες τις διαφορές τους, δεν έχουν «αισθήματα» μεταξύ τους, ούτε «φιλίες» για τα οποία θα θυσιαστούν. Έχουν γυμνά συμφέροντα. Συμφέροντα οικονομικά, εν τέλει ταξικά των αρχουσών τάξεών τους, που διαπλέκονται, ενισχύονται ή επικαλύπτονται με εθνικές, θρησκευτικές, εδαφικές ή άλλες διαφορές. Ο ανταγωνισμός είναι μόνιμος μεταξύ τους. Η προσφυγή στην πολεμική βία δε συμβαίνει πάντα, αλλά ο οικονομικός ανταγωνισμός, τα υπουργεία Πολέμου (Άμυνας τα λένε) και η πολεμική εθνικιστική ρητορική είναι μόνιμα. Δεν υπάρχει μόνιμη και ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ αστικών τάξεων παρά μόνο ευκαιριακά. Σε ιστορικές στιγμές σαν τη σημερινή, δηλαδή τελματώδους καπιταλιστικής ανάπτυξης, ο συνδυασμός όλων των ανταγωνισμών οδηγεί σε γενικευμένη πολεμική σύγκρουση και μακελειό. Πάντα είναι το συνεχές κυνήγι του κέρδους και ισχύος που οδηγεί σε αντιπαράθεση και πόλεμο.
β. Η ανθρωπότητα μπορεί -σχετικά πάντα- να ενοποιηθεί -μέσα στην διαφορετικότητα- σε ένα πλαίσιο ειρήνης, συνύπαρξης λαών, κρατών και πολιτισμών, ΜΟΝΟ από αυτούς που δεν έχουν να μοιράσουν τίποτα. Και αυτοί είναι, όχι τα κράτη γενικά, ούτε καν οι λαοί ενιαία και αδιαίρετα, αλλά οι αγωνιζόμενοι λαοί, οι εργατικές τάξεις και η φτωχολογιά από Δύση έως Ανατολή, από Βορρά ως Νότο. Αυτοί δηλαδή που μοιράζονται πόνο, εκμετάλλευση, θανάτους, φτώχεια, περιβαλλοντική και οικιστική ερήμωση, εκτοπισμούς και προσφυγιά. Μόνο οι λαοί έχουν αξίες και ιδανικά. Είτε στην μορφή των κινημάτων είτε στη μορφή επαναστατικών κρατών. Όταν η Κούβα έστελνε τα παιδιά της να πολεμήσουν σε Αγκόλα και Ναμίμπια δεν ήταν για να κάνει επενδύσεις ή να πουλήσει ζάχαρη, αλλά με ανιδιοτέλεια, για τη λευτεριά τους από την αποικιοκρατία, τη ρατσιστική Νότια Αφρική, τον ιμπεριαλισμό.
9. Αν σήμερα λείπει κάτι είναι ακριβώς το «παγκόσμιο» στρατόπεδο των αγωνιζόμενων λαών, των εργατικών τάξεων, στην έκταση και ένταση που απαιτείται. Λείπει με όρους στρατηγικούς, δηλαδή αναγκαίας ενόρασης μιας νέας κομμουνιστικής διεθνιστικής προοπτικής της ανθρωπότητας που θα συντρίψει εξουσία και λογική καπιταλιστικού κέρδους και ιδιοκτησίας και θα βάλει στη θέση τους το συλλογικό πολιτισμό, την κοινωνική ιδιοκτησία, την ειρηνική συνύπαρξη λαών και πολιτισμών. Λείπει και με όρους τακτικής, άμεσου αντιπολεμικού κινήματος που θα συνδυάζει την πάλη για ανατροπή του πολέμου, με το κοινωνικό ζήτημα και την υπεράσπιση των λαϊκών ελευθεριών. Λείπει η μαζική δράση με όρους πολιτικής ανεξαρτησίας των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων
10. Η κρίση της κομμουνιστικής αριστεράς, αλλά -κυρίως – το ερώτημα και το πεδίο της ανασυγκρότησής της, βρίσκεται ακριβώς στο παραπάνω σημείο. Αν αυτό που πρέπει και μπορεί να επιβάλει μόνο η αντιπολεμική και επαναστατική πάλη των λαών, το προσδοκά κανείς μέσα από την «εκμετάλλευση των αντιθέσεων» των καπιταλιστικών κρατών και πόλων, τότε θα ισχύσει για την αριστερά για μια ακόμη φορά αυτό που έλεγε η Λούξεμπουργκ για την επαναστατική σοσιαλδημοκρατία παραμονές του Α’ ΠΠ: «Είναι ένα πτώμα που βρωμάει».
11. Καλή και αναγκαία η «εκμετάλλευση των αντιθέσεων». Αλλά λειτουργεί μόνο όταν έχεις το δικό σου στρατόπεδο και έχεις σαφή εκτίμηση ότι «ο εχθρός του εχθρού σου» δεν είναι φίλος σου, αλλά αυτός που θα σε πουλήσει στην επόμενη στροφή, αφού πρώτα σε χρησιμοποιήσει ως καύσιμη ύλη ενάντια στον «εχθρό» του, που μετά θα γίνει «συνεταίρος» του
12. Ο πόλεμος στην Ουκρανία κατέδειξε την κακή κατάσταση στην παγκόσμια αριστερά. Μεταξύ της υπεράσπισης μιας αόριστης «εδαφικής ακεραιότητας» και της αμηχανίας λόγω του γεγονότος ότι είχαμε συνηθίσει τα τύμπανα του πολέμου να τα χτυπούν πρώτα και αποκλειστικά Αμερικανοί, Ισραηλινοί ή άλλοι ΝΑΤΟικοί, τα περισσότερα ρεύματα της αριστεράς βρέθηκαν κάτω από ξένες, διαφορετικές, σημαίες. Στα επόμενα «επεισόδια» της πολεμικής εποχής, οφείλουμε να είμαστε σε καλύτερες θέσεις μάχης. Η Παλαιστίνη μας αφύπνισε σε σημαντικό βαθμό, της χρωστάμε πολλά, αλλά αργήσαμε. Η γρήγορη, αλλά όχι αναίμακτη και όχι χωρίς αντίσταση, επιτυχής επιχείρηση «Βενεζουέλα» των Γιάνκηδων, μας πίκρανε, αλλά «η παρτίδα δεν παίχτηκε ακόμη». Το Ιράν πρέπει να νικήσει και να ηττηθούν οι ΗΠΑ. Η Κούβα, το σύμβολο της επανάστασης, πρέπει να μείνει όρθια. Στην αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη θα κτιστεί το δικό μας στρατόπεδο. Σε αυτά τα μετερίζια και με πρώτο ερώτημα τι κάνουμε για να ηττηθεί η πολιτική ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και αστικής τάξης στην Ελλάδα, θα κριθεί η αντικαπιταλιστική, επαναστατική αριστερά της εποχής μας.
Το «Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς» του Ηράκλειτου, όχι, δεν είναι η τελευταία λέξη της ανθρωπότητας.
Χωρίς να θέλω να γίνω αγενής προς τον οικοδεσπότη Παναγιώτη Μαυροειδή, θα ήθελα να ξεκινήσω από μία κινεζική κατάρα: εύχομαι να ζήσεις ιστορικούς χρόνους. Είμαστε πράγματι καταραμένοι, ζούμε ιστορικούς χρόνους: ένα κουβάρι από αντιθέσεις (μερικές από τις οποίες ανάφερε ο σ. Παναγιώτης) ζητούν τη λύση τους.
Ως γνωστόν, η Κίνα είναι πατρίδα ενός μεγάλου και αρχαίου πολιτισμού, ο οποίος είχε τη ρίζα του σε ένα δυναμικό παραγωγικό υπόβαθρο, τόσο δυναμικό ώστε χάραξε κατά την αρχαιότητα έναν δρόμο, τον περίφημο δρόμο του μεταξιού. Αυτόν τον δρόμο βάδισε ο Μ. Αλέξανδρος στην εκστρατεία του, πέρασε το Κανταχάρ και έφτασε μέχρι την σημερινή Ινδία ενώ προς βορρά πέρασε τη Σαμαρκάνδη και πλησίασε το όρια της σημερινής Κίνας.
Η ανατολική Ασία ήδη από την αρχαιότητα παρήγαγε περίπου το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ, δυναμισμό τον οποίο διατήρησε μέχρι τον 19ο αιώνα. Αυτή τη περίοδο η συνολική Δύση παρήγαγε περίπου το 30%. Από τα μέσα του 19ου αιώνα ο οικονομικός δυναμισμός της Ανατολικής Ασίας άρχισε την κατακόρυφη πτώση, υποκύπτοντας στον δυναμισμό των κανονιοφόρων της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Μόλις μετά από περίπου 170 χρόνια φάνηκε να ανατρέπεται αυτή η Ύβρις (αναμφίβολα επρόκειτο για ύβρη, δεδομένου ότι αυτές οι χώρες αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού) οπότε αλλάζουν οι αναλογίες και επανέρχονται σταδιακά στην πρoηγούμενη κατάταξη ( https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_GDP_%28PPP%29 ).
Ηγέτιδα δύναμη σε αυτή την ολική επαναφορά, είναι βέβαια η Κίνα.
Για τις Δυτικές ελίτ αυτό είναι απαράδεκτο. Ο πλανήτης πρέπει να παραμείνει υποταγμένος και υπόδουλος, πρέπει να συνεχίζει να παρέχει φτηνό εργατικό δυναμικό και πάμφθηνες πρώτες ύλες. Κύριος λοιπόν εχθρός για την χρηματο-πιστωτική ολιγαρχία της Δύσης είναι η Κίνα.
Προσέξτε λοιπόν να δείτε. Που χτυπούν οι Scalp και οι Storm Shadows; Στις ενεργειακές εγκαταστάσεις της Ρωσίας, του σημαντικότερου ενεργειακού εταίρου της Κίνας. Σε ποιά χώρα απήγαγαν τον πρόεδρο οι ΗΠΑ; Στη Βενεζουέλα, σημαντικό ενεργειακό εταίρο της Κίνας. Ποιά χώρα καταστρέφουν τώρα οι Αμερικάνοι; Το Ιράν, σημαντικότατο ενεργειακό εταίρο της Κίνας. Ποιά στενά σφραγίστηκαν από τα οποία πέρναγε το Σαουδαραβικό πετρέλαιο για την Κίνα και το Καταριανό LNG πάλι για την Κίνα; Τα στενά του Ορμούζ.
Δεκαετίες σχεδιάζει η Δύση τον αποκλεισμό της Κίνας και φαίνεται ότι τώρα τον επιτυγχάνει!
Επανερχόμενος λοιπόν στο άρθρο του Παναγιώτη, θα ήθελα να επισημάνω ότι πέρα από τις φαινομενικές αντίρροπες τάσεις, αυτό που διατρέχει σαν κόκκινη κλωστή τις παγκόσμιες εξελίξεις, αυτό που αποτελεί την πεμπτουσία των πραγματων είναι η εναγώνια προσπάθεια της Επσταϊνιανής ελίτ της Δύσης να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τις παραγωγικές δυνάμεις του πλανήτη, διατηρώντας την παρασιτική, βαμπιρική, καννιβαλική πρωτοκαθεδρία της.
Κιφάγια, όπως φώναζαν οι πληβείοι της Αραβικής Άνοιξης.
Φτάνει πιά!
Είτε θέλετε να το καταλάβετε είτε όχι, υπάρχει ένας ιμπεριαλισμός η Δύση με κορμό τις ΗΠΑ και τούς άλλους ανταγωνιστικούς καπιταλισμους της Δύσης και την κυρία αντίθεση μεταξύ Δύσης ή παγκόσμιων χρηματιστηριακών αγορών και των ανεξάρτητων αυτοδυναμων χωρών καί λαών δηλαδή το Ιράν από την άλλη.Το κείμενο που σίγουρα εκφράζει και τις θέσεις της κ.α. ουσιαστικά μέσα από “αντικαπιταλιστικά”νεφελώματα και μπόλικη σκόνη “κομμουνισμού”είναι ένα “αριστερό “άλλοθι για την επίθεση του ιμπεριαλισμού Σιωνισμού και βέβαια αποφεύγει να πάρει θέση.Η πραγματική αριστερά σήμερα πρέπει να πάρει ξεκάθαρη θέση όχι θέση απλά για το θεαθηναι.Αν χθες και σήμερα στήριζε (;) την Κούβα σήμερα πρέπει να στηρίξει την ισλαμική δημοκρατία του Ιράν ΞΕΚΑΘΑΡΑ.Το Ιράν και ο σιιτικος άξονας της αντίστασης στην Δύση αυτή την στιγμή είναι η πραγματική πρωτοπορία του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα όλων των λαών και μάλιστα ήδη έχει καταγαγει ήδη τεράστια επιτυχία.Το ότι ο ιμπεριαλισμός αυτή την στιγμή,η Δύση και το βαθύ κράτος των ΗΠΑ ταλανίζονται από μεγάλες αντιθέσεις, το ότι ο Τραμπ πιέζει την υπόλοιπη Δύση σε βοήθεια για να ανοίξει το Ορμούζ, τό ότι το σιωνιστικό ψευδοκράτος έχει μεγάλες απώλειες, τό ότι τα δυτικά προτεκτοράτα του κόλπου βρίσκονται στην πιο μεγάλη κρίση τους όλα Αυτά μαζί με την μεγάλη λαϊκή στήριξη στην επανάσταση και στους δολοφονημένους ηγέτες της,μας δείχνουν ότι η Δύση και όι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν έχουν καταφέρει απολύτως τίποτα.Οι καπιταλιστικοι ανταγωνισμοί πάντα υπήρχαν όμως όταν πρόκειται να χτυπήσουν ανυποτακτα καθεστώτα και επαναστατημένους λαούς τότε παύουν και όλοι ενώνονται κάτω από τις φτερούγες των ΗΠΑ.Σημερα είναι ξεκάθαρη η μάχη και ξεκάθαρα τα δύο στρατόπεδα.Απο τή μια το στρατόπεδο της Δύσης δηλαδή το στρατόπεδο των ανοιχτών αγορών, των ανοιχτών συνόρων για το πολυεθνικό κεφάλαιο και τις ΗΠΑ την πρωτεύουσα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και από την άλλη έχουμε τον άξονα της αντίστασης στην Δύση,τον άξονα των λαών, των εθνών που θέλουν ένα δικό τους αυτοδύναμο δρόμο,τη δική τους κοινωνική εξέλιξη πέρα από την Δύση δηλαδή το Ιράν και τόν σιιτικό άξονα, την Κούβα, την Βενεζουέλα, Ρωσία Ντονμπας Υεμένη Χεζμπολάχ κλπ.Μεσος Δρόμος δεν υπάρχει.Η με τους λαούς και τά ανυποτακτα έθνη ή με τον ιμπεριαλισμό ΗΠΑ ΕΕ Τουρκία Σιών.
Μεχρι τωρα η Δυση καταφερνε και κρυβοταν πσω απο τις πλατες των ουκροναζι. Τωρα πλεον που η στρατιωτικη καταρρευση της Ουκρανιας ειναι επικειμενη, καταλαβαν οτι θα πρεπει να αναλαβουνδταση και οι ιδιοι. Καταπατωντας καθε εννοια διεθνους δικαιου προβαινουν ειτε σε υπουλα στρατιωτικα πληγματα σε βαρος πλοιων ρωσικων συμφεροντων ειτε σε πειρατικα ρεσαλτα.
Τελος τα προσχηματα περι δηθεν αγωνα του ουκρανικου λαου. Αυτο που ειναι πλεον εμφανες, σε συνδυασμο βεβαια με τα γεγονοτα της Βενεζουελας και τον πολεμο στο Ιραν ειναι οτι η Δυση βρισκεται στη μια μερια του μετωπου και ο υπολοιπος πλανητης στην αλλη
H Ινδία με το ημιφασιστικό της καθεστώς και τα συνεχή της κωλοτριψίματα με την “Δύση” που ανήκει ?
Που και καθαρά να ήταν τα στρατόπεδα και πάλι τραγικά λάθος θα ήταν όλη αυτή η γραμμή της αντικατάστασης της ανά χώρα, περιοχή του κόσμου, πολιτική κουλτούρα κλπ προσπάθειας όξυνσης της ταξικής πάλης κλπ
Αλλά δεν είναι καν καθαρά
Κώστας
Κώστα, πεντακάθαρα είναι τα στρατόπεδα: από τη μιά οι διεφθαρμένες ψυχοπαθείς ελίτ της Δύσης και από την άλλη οι λαοί αυτού που λέγαμε παλιά Τρίτου Κόσμου, η όπως λέμε τώρα του “παγκόσμιου Νότου”.
Σε λίγες μέρες θα δούμε την επίθεση των ΗΠΑ στη Κούβα, μάλλον και τότε κάποιοι δεν θα αναγνωρίζουν ποιός είναι τελικά ο επιτιθέμενος, θα ψάχνουν να αναγνωρίσουν τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
Κάτι Ινδίες, κάτι χώρες του Κόλπου και κάτι κυβερνήσεις-μαριονέτες σαν του Λιβάνου δεν αποτελούν εξαιρέσεις, απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα ότι η Δύση ότι ήταν να προσφέρει στην πρόοδο της ανθρωπότητας, το πρόσφερε.
Εαν οι ολιγαρχιες Κινας Ρωσιας κλπ δεν ηταν “καλως ηρθε το δολάριο” δεν θα ειχαμε αυτα τα χαλια. Γιατι ουτε εκει ειναι οι λαοι που κυβερνούν τις χωρες τους. Χαρακτηριστικότατο, μετα τα οσα κωμικοτραγικα πλην τραγικα εγιναν τα τελευταία χρόνια,
δεν εχει διατυπωθει καμμια εναλλακτικη ιδεολογική η εστω σαφης πολιτική νοηματοδοτηση απεναντι στα συμβαινοντα, περα απο το Χ-Ε-Χ χρημα εμπορευμα χρημα.
Το ελάχιστο θα ηταν η πολιτικοποιηση σε διεθνές επιπεδο απο αυτες τις χωρες του ζητηματος, ωστε ακριβώς να επιτυχουν οικουμενικη πολιτικη συσπείρωση
και παραλληλα η απεμπλοκη απο τον οικονομικο κυκλο της Δύσης. Κατι τέτοιο ομως δεν το διαννοουνται οι ελιτ τους.
Αυτο ωστοσο καθολου δεν σημαίνει ισες αποστάσεις, καθως δεν διαφαίνεται αλλος δρομος απο την πτωση της δυτικής κυριαρχιας. Που σημερα, παρα την καταφανή παρακμη της, εξακολουθεί εντυπωσιακα να ηγεμονευει πολιτικα κ πολιτιστικα (ακομη κ εντος των αντιδρωντων μεγαλων χωρων).
Ανώνυμε δεν ξέρω ποιοι λέγατε “Τρίτος Κόσμος”, εγώ δεν το έλεγα αν και οι μεταποικιακές χώρες είχαν ιδιαιτερότητες. Το πρόβλημα ήταν κυρίως η γραμμική μεταφορά τους στην αναπτυγμένη Δύση, πως γινότανε με τέτοιους όρους η χωροθέτηση των Κόσμων και η υποχώρηση της ταξικής ανάλυσης και οπτικής σε αυτές. Βασικά το λέγανε κάτι δεξιοί μαοικοί κσι το ρεύμα που εξελληνίστηκε με την μορφή του ΠΑΣΟΚ. Δεν πήγε ιδιαίτερα καλά, από την σκοπιά του Σοσιαλισμού που λέγανε ο Ελεφάντης με τον Καβουριάρη, κάτι από όλα αυτά.
Κούβα:όλους αλληλέγγυους τους βλέπω εγώ, δεν σε καταλαβαίνω. Το θέμα ειναι ο βαθμός ένταξης της Κούβας σε ένα υπαρκτό διεθνές ρεύμα χειραφέτησης το οποίο να εμπνέεται από αυτήν και να μπορεί και να την προστατέψει. Αν αποδειχτεί επαρκής ο βαθμός αυτός η Κούβα θα αντέξει την ακροδεξιά επίθεση του ευρωατλαντισμού. Αν όχι, δεν θα αντέξει.
Αλλά δεν βλέπω δισταγμούς στην αλληλεγγύη στην Κούβα από περίπου τους πάντες στην Αριστερά όπως μπορούμε να την ορίσουμε ειτε στο ΚΚΕ και τα αδερφά του κόμματα, τα υπόλοιπα μετάμπρεζνιεφικά ΚΚ που δεν ακολουθούν τις αναλύσεις του ΚΚΕ, το μεταευρωκομμουνιστικό ρέυμα του ΚΕΑ, υποθέτω όλες τις πιο μειοψηφικές τάσεις στα αριστερά της επίσημης Αριστεράς
Ο καημός που αχνοφαίνεται στα λεγόμενα σου είναι πως θα ήθελες να είμαστε με τον ίδιο τρόπο αλληλέγγυοι στους πάντες, αλλά δεν γίνεται, δεν μπορούμε να έχουμε τον ίδιο τόνο για την Κούβα και για το Ιράν, πχ. Που, ξαναλέω, και με την Κούβα που είμαστε το αν θα την βοηθήσουμε όντως είναι αμφίβολο. Αλλά δεν μπορούμε να μιμηθούμε τον Λαφαζάνη και να βγούμε στον δρόμο με πορτρέτα του Χομεινί, δεν προσφέρουμε τίποτα στον λαό του Ιράν και ούτε στην Ελλάδα κάνουμε κάτι για το να έρθει η εργατική τάξη και η νεολαία κοντά στην Αριστερά
Γενικά η καμπιστική βλακεία, το “να πάρουμε θέση για το ποιος πρέπει να χάσει” που λέει και ο πικάπα που δεν μου μιλάει βέβαια όπως λέει μια φορά στα 3 χρόνια που του μιλάω εγώ αλλά δεν πειράζει, είναι για τα καφενεία, δεν είναι για πραγματική παρέμβαση στον συσχετισμό δύναμης όπως αυτός είναι στην Ελλάδα του 2026. Είμαστε μια τσακισμένη αριστερά που εύχεται να πάει η συμμετοχή στα τάρταρα για να μοιάζει πως κάτι έκανε στις εκλογές, δεν είμαστε κοντά στην κρατική εξουσία, με όποιον τρόπο, για να διαλέγουμε στρατόπεδα
4 χρόνια ρωσονατοικού πολέμου στην Ουκρανία θα έπρεπε να έχουν πείσει πως δεν πάει μακρυά αυτό, για την μειοψηφική και ητηημένη Αριστερά, στις χώρες της αναπτυγμένης Δύσης, Δεν μπορείς πχ να κάνεις πολιτική με το ” να χάσει το ΝΑΤΟ άρα ναι με τον Πούτιν”, σε τσακίζει ο άλλος, λέει πως με τον Πούτιν είναι και ο ναζί Ντούγκιν, σε τελειώνει, γίνεσαι irrelevant.
Κώστας
Κωστα, γιατι δεν γινετι να ειμαστε εξισου αλληλεγγυοι με το Ιραν απο οτι με την Κουβα; Τι σόι “Αριστερος” ραυσισμος ειναι αυτος;
Να το θεσω αλλιως: οσο αντεχουν οι μουλαδες ( τιμη και δοξα στη Χεζμπολλαχ ) τοσο πιο δυσκολο ειναι να επιτεθουν οι γιανκιδες στη Κουβα. Η υποτιθεμενη Αριστερα της Δυσης δεν εχει γραψει λεξη για το Ρωσικο τανκερ που εσπασε τον αποκλεισμο της Κουβας. Ουτε κουβεντα απο την βολεμενη Αριστερα-φυλλο συκης για την εμφατικη υποστηριξη της κυριαρχιας της Κουβας απο το Ρωσικο Υπ. Εξ.
Τι ειδους ιμπεριαλισμος ειναι αυτος της Ρωσιας που στηριζει ετσι σθεναρα τους κομμουνιστες της Κουβας; Ισως πριν απο 2-3 χρονια να διαβαζαμε ” μαινεται ο ιμπεριαλιστικος ανταγωνισμος στην Καραιβικη” πλην ομως δεν πουλαει πλεον και το εχουν αποσυρει.
Τελος, πολυ σε στεναχωρει βλεπω που χανει το ΝΑΤΟ. Μαλλον θα επρεπε να σε στεναχωρει περισσοτερο ο εοαβεξοπλισμος της Ε.Ε , οι πυρηνικες φιλοδοξιες της Γαλλιας, η προειδοποιηση της Ρωσιας οτι γινομαστε στοχος πυρηνικου πληγματος, η καταστροφη του βιοτικου μας επιπεδου λογω του ευρωενωσιακου μιλιταρισμου
Σε παραλληλη κουβεντα ημων που στα βασικά συμφωνουμε, θελει να το ανεβασουμε ενα επιπεδο πιο πανω. Οπως ειπαμε, μια συνεπής αντιιμπεριαλιστική σταση απο τις μεγαλες δυναμεις Κινα/Ρωσια θα ηταν η στοχοθετηση απεμπλοκης κ οχι η προθεση/ελπίδα συνεχισης/επανεναρξης πυκνων συναλλαγων με τη Δύση. Και επισης η ενταση της πολιτικης ζυμωσης διεθνως, με το υποτιθέμενο αλλο προταγμα διεθνους δικαιου.
Βλεπεις ομως αλλες προτεραιοτητες απο Κινα Ρωσια. Υπάρχει η δικαιολογια, το πανε λαου λαου για να μην παμε σε παγκόσμιο ολοκαυτωμα κλπ. Εμείς γνωρίζουμε οτι ο κατευνασμος του επιτιθεμενου δεν ειναι αποτροπη. Θα σουρθει, κ δυσμενεστερο. Κατι παραπανω ξερουν; Σίγουρα.
Από τη μια, είμαστε πολυ λιγοι για να πουμε εμείς σε Κίνα Ρωσία δεξιοτερα Κουραπατκιν, απ την άλλη ομως δεν μπορεί να μη βλεπουμε οτι εντος τους έχουνε αντιτιθέμενα συμφέροντα και βασικα ειναι ισχυρες οι ολιγαρχιες που θέλουν τη χρηματιστικη διαπλοκη κλπ. Τα ταξικα συμφέροντα εκφραζονται σχεδον υπογειως μεσα στα κρατη τους και δεν ειναι τιποτε δεδομένο. Προφανως η αντιπαράθεση των κρατικων συμφεροντων ευνοεί μια καποια αντιιμπεριαλιστικη σταση κ αυτο ευνοει στρατηγικα τις υποτελεις τάξεις. Ομως το παιχνιδι παιζεται βασικα απο τις αρχουσες τάξεις η ομαδες χωρις να ειναι στο προσκήνιο οι μαζες. Γι αυτο βλεπουμε να ειναι τοσο-οσο (λεω) κι οχι για τον φοβο του πολεμου (λεω μ οσα καταλαβαινω).
Το παραπανω επίπεδο θελει κι αλλα, απλα δε γίνεται να μην θιξουμε έστω τα κατ αρχην.
Βεβαια, ειμαστε λιγοι εξ αριστερών καθως για μια ακόμη φορά, μετα την αποκαλυψη του Σύριζα, και ολα σχεδόν τα λοιπα πιο αριστερα κομματα κ κομματιδια συμπεριφερονται στη συγκυρια σαν μπλοκαρισμενα απο την κυριαρχη ιδεολογια. Κ μετα σου λεει τι μας φταίει!
πικαπα, η υποτιθεμενη επανασυατικη Αριστερα αρκειται να επικαλειται τα κριτηρια του Ιμπεριαλισμου κατα Λενιν και να λαμβανει θεση Ποντίου Πιλατου. Ο ιμπεριαλισμος του 20ου αιωνα ειχε τα πολιτισμικα χαρακτηριστικα των αγγλοσαξωνων απογονων των Βικιγκς και δεν δικαιουμαστε να το αγνοουμε. Τωρα εχουμε μια καπιταλιστικη χωρα με εναν λαο με μεγαλη επαναστατικη πειρα – τη Ρωσια- και μια αλλη χωρα με εντονα καπιταλιστικα στοιχεια, με κεντρικο ομως ρολο της κρατικης ρυθμισης και ενα λαο με οχι μονο επαναστατικες παραδοσεις αλλα και ισχυρη εθνικη κουλτουρα- την Κινα. Επισης ο ιμπεριαλισμος του 20ου αιωνα επεπλεε σε εναν ημι-φεουδαρχικο ωκεανο, με διασπαρτα καθε λογης κοινωνικα συστηματα, ακομα και πρωτογονου κοινοτικου συστηματος. Η χαρα του καθε πλιατσικολογου. Η Ολλανδια πχ των σημερινων 11 εκατομ. ειχε αποικιοποιησει την Ινδονησια των 250 εκατομ.
Ακομα, βεπουμε σε στρατιωτικο τεχνολογικο επιπεδο το φτωχο Ιραν να μπορει να αντιπαρατεθει με τις πανισχυρες ΗΠΑ.
Αυτα ειναι μερικα δεδομενα που θα επρεπε η Αριστερα να μελετησει πριν αρχισει να κολλαει υποτιμητικες ετικετες για κινηματα και κρατη που δεν ταιριαζουν στα κλισε της.
Επισης, δουλεια του επαναστατη δεν ειναι να ερμηνευει τον κοσμο αλλα να τον αλλαξει. Και οπως σωστα αναφερνεις, για να μπορεσεις να τον αλλαξεις πρεπει να μπορεις να εκμεταλλευεσαι την συγκυρια. Στρατηγικη χωρις τακτικη ειναι ο σιγουρος δρομος για την ηττα- Σουν Τζου
Ανωνυμε, εγω να προσθεσω οτι πχ για το Ιραν πχ κ τους περιφερειακούς του, ο σιιτισμος εγινε το υποκαταστατο της ιδεολογικης ταυτοτητας, απαραιτητητης για αντισταση, αφότου κατεσταλη εκεί το Σ-Κ. Θα θελαμε να ειναι τουλάχιστον Σ, αλλα τινά κάνουμε πουλεγε κι ο Λενιν, έτσι εκατσε. Ειναι φανερό ότι η αντιπολίτευση σε αυτο ειναι απλα δυτικοτροπη δηλ της υποκριτικής “δημοκρατιας” και θελοντας η μη, και η παραλληλη Κομ-αριστερη κριτικη γινεται ουρα του εκδυτικισμου, που σημαινει υποταγη κλπ. Δύσκολοι οι διάδρομοι της τάξικης παλης!. Και ειναι και εκεινος ο Μαρξ που δεν την πήγαινε την “καθυστερηση”, αλλα ελπιζε στον καπιταλ. εκσυγχρονισμό ..
Ωστοσο σημερα μπιρουμε να πουμε ξεκαθαρα οτι καθε κοινωνικος σχηματισμος δικαιουται οση καθυστέρηση κοινωνκων διεργασιων του κατσει και καθολου δεν χρειάζεται τον εκδυτικισμό (δηθεν εκδημοκρατισμο) για να ωριμασουν οι συνθηκες του σοσιαλισμού, ας το χωνεψει και η δυτικη αριστερα!
Σιγουρα υπαρχει χωρος για αναλυση που βγαίνει σε ξεφωτο, που δε χωρα ομως στα κλισε των παρωχημενων σχηματων.
Ο ρατσισμός δεν έχει να κάνει με κράτη
Ε ναι, θα βγω στον δρόμο με πορτρέτο του Κανάλ, του Ραούλ και του Φιντέλ, και του ξεχασμένου Μαδούρο που λιώνει σε ένα μπουντρούμι του πορτοκαλί φασίστα μετέχοντα στα πάρτυ του Επστάιν, γιατί μπορώ να τους συνδέσω με την Αριστερά, την Δημοκρατία, την Πρόοδο, παναθρώπινες διεθνιστικές αρχές, τον πολιτισμό, την αλληλεγγύη των λαών κλπ. Μπορώ να πείσω ανθρώπους έτσι να είναι κατά των ΗΠΑ και να βοηθήσουν την Κούβα και το Ιράν.
Θα βάζω τον Φιντέλ σε γιγαντοοθόνες να λέει “medico, no bombas” και θα κάνω διεθνιστική αντιιμπεριαλιστική πολιτική πάνω στις υποδοχές της πολιτικής κουλτούρας του υπαρκτού ελληνικού λαού με ελπίδες να με ακούσει
https://www.youtube.com/watch?v=8LIykPIvaLI
Με τον Λαφαζάνη και το πορτρέτο του Χαμεινί γελάει ο κόσμος και δεν βοηθάει μετά
Απλά δηλ, ο καμπισμός είναι για το καφενείο, στην πολιτική χρειάζονται άλλα εργαλεία
Να πει η Αριστερά μπράβο στο ρωσικό τάνκερ ? Να τους στείλουμε μια πάστα ρε φίλε, σιγά μην τους αποθεώσουμε κιόλας
Αν “έρθουμε στα πράγματα” δεν πρέπει η κρατική μας στάση να είναι η αντιρωσική υστερία. Κατά τα λοιπά και σήμερα δεν πρέπει να είναι η αντιρωσική υστερία αλλά κάποιες γενικές αρχές (ρωσονατοικός πόλεμος, διπλωματία ειρήνη, όχι στην πολεμική υστερία-οικονομία, επαναφορά του Ελσίνκι, όχι στους συνασπισμούς κλπ) Αλλά δεν θα βαφτίσουμε τον Πούτιν χελιδόνι του διεθνισμού και της Ειρήνης
Κώστας
Τα στρατόπεδα δεν ειναι ποτε “καθαρά”. Αλλα αυτο δεν σημαίνει οτι δεν ειναι καθαρη η ουσιωδης πόλωση. Η πως δεν είναι καθαρό ποιος αντιμαχόμενος πρέπει να χασει (αρα να κερδίσει ο αλλος -δεν γίνεται αλλιώς!).
Ουτε η καθε “χωρα” μπορει να αθροιστει ολοκληρη, αλλα υπαρχουν εντος της 2 πολοι τουλάχιστον. Δεν υπαρχει ουτε καν λαος ενιαιος χωρις διχασμο η αντιθεσεις μπροστα στα ζορικα ζητήματα. (Μονο στην απρόσκοπτα απομυζουσα Δυση ειχαμε πρακτικα “ταξικη ειρηνη”).
Αλλα το πολιτικο ζητημα παντα επικαθοριζεται στην κριση απο το πολεμικό ζητημα. Π.χ. να παρουμε το ιραν. Ανεξαρτητα ταξικης καταταξης, εθνοτικης προελευσης, πολιτικης αποχρωσης κλπ, οσοι ιρανοι χαρηκαν με τη δολοφονία των ηγετων του είναι “αποδω”(west) κι οσοι συντάχθηκαν με το κρατος τους ειναι “αποκει”. Η πολεμικη παλη ειναι (παντα δυστυχως) στιγμή κορυφωσης της ταξικης (=πολιτικης) παλης. Ασχετα εαν ο πολεμος (συνήθως) δεν αναδεικνύει το ταξικο ζητημα και μαλλον το τσαλαπατα τη δεδομενη στιγμη. Ωστοσο (συνηθως) το αναδεικνύει μετα τη λήξη του. Πως γίνεται;
Δεν ξερω ποσοι αιωνες πρέπει να περασουν απο τα γενέθλια του Μαρξ, για να χωνέψουμε οτι η ταξικη πολωση/διαστρωματωση δεν υπάρχει μονο εντος κρατών, αλλα και μεταξυ κρατών. Και αυτο συχνα ειναι η κυριαρχη και στρατηγική έκφραση του ταξικου επίδικου. Αιωνες ιστορίας μαλιστα εδειξαν οτι οι διεθνείς συνθηκες ειναι αυτες που τελικα συντριβουν την ταξικη προσπάθεια εντος δεδομένων κρατων.
Επομένως το σχημα, “ο καθενας την σοσ. επανάσταση στο κρατος του και ολος ο κοσμος ενωθειτε”, αποδεικνύεται επιμονα ανεδαφικο, σε σχεση με το σχημα “δημοκρατία κ ισονομια μεταξυ των κρατων ωστε να μπορεί αντικειμενικα να εξελιχθεί η ταξικη πάλη εντός τους”. Προφανώς χρειάζονται και τα δυο, το δεύτερο ομως εχει αποδειχθεί στρατηγικα κυριαρχο.
Να σου μιλησω ρε Κωστα, ισως κ να ωριμασαμε, γιατι απ αυτα ο λες μπορεί να αναδειχθεί ο πυρήνας του ζητήματος.
Μα, οταν βγαλεις το ανεξαρτησιακο ως δεξιο μαοικο η πασοκικο, απομονωνεσαι οπο τα περισσότερα της ιστορίας του πακοσμιου Σ-Κ κινηματος. Μενεις μονος, γι αυτο η (κατ εσε) αριστερά ειναι σε τετοια αδυναμια, εγω λεω μαλλον προς ανυπαρξια. (Για εμε) μια αριστερα που αρνείται να παρει θεση στην τρεχουσα πολωση ειναι πρακτικα το “αριστερο” δεκανικι της δυτικής “αριστερας” των επικυρίαρχων. Αδυνατει για καθε ακρη του νηματος, συμμαχιες, στρατηγικες, και επομενως δεν εχει τι να κανει!
Καποτε ενας “καποιος” εδω ειχε πει..και που ξερω οτι αυτα τα Σ-Κ που εγιναν στον 20ο δεν ηταν μια ομαδικη ψευδαίσθηση κ πλανη;..(καπως ετσι). Διαφωνω βέβαια, αλλα απ την αλλη δεν συμφωνώ με συντροφους που βλεπουν σε Κινα π.χ. συνέχεια του σοσιαλισμου (μια Κουβα ειναι, για οσο ακομα). Γενικότερα ομως οι περισσότεροι της Κ αριστερας εχουν τα μαρξικα σχηματα παρωχημενα κ βιβλικα, ενω σχεδον καθε νεωτερη ευρω-αλτουσερο-καστοριανη ξερωγω επεξεργασία, απλα προσδιδει στο παρωχημένο μια διανοουμενιστικη η επιστημονικη επιφαση. Ετσι, για να εντρυφουν.. Ο ιδιος ο Μαρξ, σχεδον δεσμιος του δικου του προοδευτισμου δεν μπορουσε να υιοθετήσει το ανεξαρτησιακο, και εαν δεν ερμηνευτει κριτικα εκλαμβάνεται πρακτικά ως δυτικοκεντρικος, παρα το οικουμενικό του προταγμα. Ο γενικευμενος προοδευτισμος του βεβαια τοτε ειχε σαφως και αιτια και δικαιολογια, αρκει να καταννοηθει κριτικά.
Σημερα, η κατεύθυνση της επαναστατικοποιησης των παραγωγικων δυναμεων (και σχέσεων) οδηγει σε δύσμορφο πεδίο, περι του οποιου τα αναλυτικά εργαλεια δεν επαρκουν οπως εχουν. Data centers, συγκεντροποιηση, ηλεκτρονικός ελεγχος των παντων, τοπιο τεχνολογικο εξ αντικειμένου μη προσβασιμο αλλα εκ φυσεως ελεγχομενο απο λιγους, για να μην παρα-αναλυω.
Εν τω μεταξύ, το ανεξαρτησιακο εξακολουθεί αλυτο κ δυσχερεστερο, με την διεθνη διαπλοκη των ολιγαρχιων. Οποιοδηποτε ρηγμα σε αυτη την τροπη των παραγωγικων δυναμεων που εκ φυσεως δυναστευουν τις παραγωγικές σχέσεις, δεν μπορεί να επισυμβει χωρις καταλυση της μητροπολιτικη δυτικης επικυριαρχιας εναντι των rest. Αλλα ακριβως οι ολιγαρχίες των rest, με τον ενα η αλλο τροπο (φιλικα η εχθρικα) συντηρουνται ακριβώς λογω αυτής της κυριαρχιας. Και μη το αναλύουμε το πως μπλοκαρει ο ταξικος αγωνας πλανητικα, οτα οι υποτελείς ταξεις αγωνίζονται να “τρουπωσουν” στην υποτελη επιβιωση. Αντιθετα, ειναι καθε φορα ο ανεξαρτησιακος αγωνας αυτος που βαζει πρακτικα στο πλανητικο πεδιο το (ταξικο) ερώτημα, “ποιος κυβερνά αυτη τη χωρα;”.
Πικάπα δεν είπα να μην λέμε “ανεξαρτησία”, είπα πως το να λέμε ανεξαρτησία δεν σημαίνει κάτι, δεν ανοίγει καμία πόρτα για να συνδεθούμε με τους πολλούς. Το ότι το ΣΚ κίνημα συχνά συνδέθηκε με τους πολλούς λέγοντας ανεξαρτησία δεν σημαίνει πως αν λες ανεξαρτησία συνδέεσαι
Όταν μάλιστα γίνονται προσπάθειες στην Αριστερά να συνδεθεί με μια γραφική γραμμή ( σταλινική νοσταλγία, μπόλικος μιλιταρισμός-τζινγκοισμός, βάλει και λίγο Πούτιν, βάλε και λίγους Χούθι, τα στρατόπεδα χαράχτηκαν, διαλέχτε) το πράγμα γίνεται λυπηρό.
Απόλυτα συμφωνώ μαζί σου για τα μαρξικά σχήματα που τα χρειαζόμαστε κόντρα σε κάθε ακαδημαική μόδα, μόνο που πχ ο αλτουσερισμός ήταν μάλλον προσπάθεια επαναφοράς της επιστημονικής και ταξικής τους προέλευσης και λειτουργίας. Δηλ αλτουσερισμός και μαρξικά σχήματα σημαίνουν πχ ταξική μεροληψία και προτεραιότητα και όχι αταξική ανξερτησιακή έγκληση. Προφανώς δεν αποκλείουν την ταξική ανεξαρτησιακή έγκληση, υπάρχει πάντα το λύγισμα της βέργας από την άλλη μεριά, στην Ελλάδα το εκπροσωπεί πχ ο πολύ σημαντικός αλτουσεριανός, Γιάννης Μηλιός
Δεξιό μαοικό και πασοκικό είπα το “Τρίτος Κόσμος”, όχι την ανεξαρτησία, γιατί είναι, ιστορικά ισχύει αυτό
Κώστας
Ναι στη 2η παράγραφο τα περιγραφεις καλα αλλα το βλεπεις αδειο…αν θες να το γεμίσεις πρέπει να το δεις μισογεμάτο. Θα δουλεψεις με τα υλικα που έχεις, δε θα περιμενεις να σουρθει με αμαζον το τσιπακι το καλο. Αν θες να συνδεθεις, θα συνδεθεις με το υπαρχον, αλλιως θα σου μυριζουν ολα κ περιμενε τον αλλο αιωνα. Ισως.
Και στο φιναλε, αν ο πουτιν αναγκάζεται (απο τους αλλους μεσα) να στείλει κανα δεξαμενοπλοιο στη Κουβα, κέρδος ειναι. Κ μην αρχισουμε οτι δεν ειναι ο Πούτιν, είναι η Ρωσία που εχει δικιο καθως εξαναγκαστηκε σε αυτο το πολεμο, βασικα ανεξαρτησιακο, γιατι εδω θα διαφωνησεις μαλλον κ δεν εχω κουράγιο για τα οφθαλμοφανη να επιχειρηματολογω.
Οπως κ προφανώς το Ιραν εχει ολο το 100% το δικιο τωρα, οπως και εαν δεν ειχε ενα λαο (πες τον μισο+) εσχατολογικής νοοτροπίας, δεν θα μπορούσε να αντισταθεί. Παρομοια ισχυουν για τους χουθι, τη χεζμπολα κλπ. Σημασία εχει η επιδραση των δρωντων στο πεδίο, οχι αν σου μυρίζουν σκορδο.
Πικάπα και άλλοι λένε, και το πιστεύουν, και το πιστεύουν και οι λαοι τους και είναι η αυτονόητη κίνηση τους στο πλαίσιο των κρατικών τους θεσμών και κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών σχέσεων και αποκρυσταλλώσεων, πως πρέπει να μπουν στο ΝΑΤΟ, Σουηδία και Φιλανδία πχ, γιατί φοβούνται τον Πούτιν
Διότι το ότι φταίει η απομάκρυνση από το πνεύμα του Ελσίνκι, η επέκταση του ΝΑΤΟ πχ, είναι μια μάκρο-ανάλυση που δεν πείθει εκείνους που επιμένουν σήμερα, συχνά και η Αριστερά τους, να φοβούνται τον Πούτιν. Που εμείς δεν θα τους πούμε μπράβο που μπαίνετε στο ΝΑΤΟ, απλά δεν θα φτιάξουμε και μια ιστορία τύπου Β ΠΠ με τον Πούτιν σε ρόλο “καλού αστού κατά του επιτιθέμενου άξονα”.
Ε δεν θα δικαιολογήσουμε το σπιράλ της φρίκης διαλέγοντας κάποιον κρίκο του. Ούτε θέλουν αυτά κατά την γνώμη μου ιδιαίτερες λενινιστικές τεκμηριώσεις, να πούμε δεν είναι τύπου Β ΠΠ αλλά είναι τύπου Α ΠΠ άρα “ούτε ούτε”, η γραμμή του ΚΚΕ δηλ, και εκείνη λάθος είναι. Είναι ένας πόλεμος του 21ου αι, τον προκαλέσανε οι ανταγωνισμοί των ισχυρών που δεν νοιάζονται για τον απλό κόσμο (αρκεί, χωρίς βαριές λέξεις και ισμούς) και η ακροδεξιά (ρώσικη και ουκρανική) έχει τεράστιο ανθρώπινο, οικολογικό, πολιτισμικό κόστος και οικονομικό κόστος και είμαστε γενικά αντίθετοι
Κώστας
Ρε συ Κωστα συγνωμη για το ρε, 3 φορες καθε λιγο πουτιν κ πουτιν, λες κ η ολη ιστορία ειναι του πουτιν. Μη θες να πεις και πουτλερ; Μη το χαρακτηρισω οπως μουρχεται, μιας κ στρωσαμε μια ευγενική επικοινωνια. Μονο να πω, δεν ειν ο πουτιν, ειναι η Ρωσια. Αλλιώς παει αλλου το νοημα.
Εννοείται πως είναι ο ευρασιατικός τραμπισμός της ΡΟ και όχι ο Πούτιν προσωπικά
Αλλά ο Πούτιν δεν είναι ακριβώς ένα πρόσωπο που σήμερα είναι, αύριο δεν είναι, δεν θα χάσει τις εκλογές πχ, ενώ υποτίθεται υπάρχουν πολυκομματισμός και έστω Προεδρική Δημοκρατία, άντε υπερ Προεδρική, όπως λέγονται εκεί που ο Πρόεδρος παρά ειναι ισχυρός
Είναι το καθεστώς Πούτιν, μπορεί να ειπωθεί με επιστημονική ακρίβεια. Ενώ πχ δεν υπάρχει καθεστώς Ξι Ζινπινγκ, εκεί υπάρχουν μηχανισμοί κρατικοδικαιικής λαικής κυριαρχίας, και ας μην είναι σύμφωνοι με το δυτικό πρότυπο.
Στην ΡΟ υπάρχει ένας φενακισμός κοινοβουλευτισμού
Κώστας
Να σου πω, εχω πρόβλημα με την πρωσοποποιηση γενικα, και αυτην ειδικα, που τη παίζει πολυ κ η δυτική προπαγανδα. Το κανεις μαλιστα κ καθρέφτη για να τονστηριξεις, λεγοντας τραμπισμος. Ακομη πιο αδόκιμο νομίζω. Ειμαστε στη φαση (υπερσυγχρονης) αυταρχικοποιησης προς φασιστικοποιησης των μητροπολητικων καπιταλ κρατων, και ο τραμπαριφας γεράκος τους έκατσε μια χαρα να το πλασαρει, οχι κι οτι αυτος δημιουργησε φαινόμενο..Τεσπα λεπτομέρειες.
Κωστσ, παλιοτερα ειχαμε εναν Raziel με παρομοιο κολλημα με το “καθεστως Πουτιν” , μετα ειχαμε μια Μαρκελα ( ετσι υπογραφε, με ενα λ) και τωρα εσυ, που βεβαια παλιοτερα δεν εβγαζες τοσο παθος.
Δεν έχω κάποιο κολλημα
Και γενικά στην ευρωπαική αριστερά λίγοι το έχουν, βασικά τα σκανδιναβικά κόμματα, μάλλον και η διάσπαση του ΚΕΑ. Ε και τίποτε τροτσκιστές
Και δεν είναι και τόσο προωθημένο αυτό ως θέση, ως και ο Αλέξης με θέσεις υπέρ της προσέγγισης έρχεται
Παλαιότερα, ίσως μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, είχα θολώσει τα όρια μεταξύ του πραγματισμού που πρέπει να δείξει μια αριστερή συνάντηση με την κρατική εξουσία, που θα την κάνει να πατήσει σε ότι μη ευρωατλαντικό υπάρχει, με τον αναγκαίο πολιτικό τόνο σήμερα
Mea Culpa
Κώστας
Η ήττα του δυτικού ιμπεριαλισμού, δλδ των ΗΠΑ και της ΕΕ, θα είναι μια γερή ανάσα για λαούς και εργατικές τάξεις σε όλο τον κόσμο. Και προφανώς, η ηττα αυτή θα συνοδευτεί από τη νίκη του Ιράν, της Κίνας και της Ρωσίας: Του αναδυόμενου ανατολικού μπλοκ κρατών.
Αυτή η ήττα του δυτικού ιμπεριαλισμού, είναι αναγκαία! Ομως αυτό δεν σημαίνει πως η Ρωσία είναι μια φιλεργατική εναλλακτική: Η Ρωσία είναι και αυτή ένα καπιταλιστικό κράτος, με μια ρώσικη καπιταλιστική άρχουσα τάξη. Και με μπόλικη καταπίεση της ρωσικής εργατικής τάξης. Η δε Κίνα, και εδώ θα συμφωνήσω με τον Κώστα, είναι και αυτή μια καπιταλιστική χώρα, με μια κρατικοδίαιτη λαική κυριαρχία: Μια λαική κυριαρχία σε υπαγωγή σε κόμμα και κράτος.