Παναγιώτης Μαυροειδής
1. Η απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο, κορυφαία ενέργεια κρατικής τρομοκρατίας, έχει μηδενική σχέση με τα ναρκωτικά, αλλά μεγάλη με τα αποθέματα πετρελαίου της χώρας.
2. Ο Τραμπ είναι αφοπλιστικά ειλικρινής στο να εκφράσει την τυπική κυνική ιμπεριαλιστική λογική: “Τα πετρέλαια της Βενεζουέλας τα είχαμε ως ΗΠΑ βουτήξει για δεκαετίες. Ήρθε μια κυβέρνηση και έκανε κάποιες εθνικοποιήσεις. Άρα μας έκλεψε και τώρα θα τα πάρουμε πίσω “.
3. Διευκρίνηση: Οι ΗΠΑ είχαν ήδη παρουσία στις εξορύξεις πετρελαίου δια της Chevron, μάλιστα με όλο και διευρυνόμενα και ετεροβαρή συμβόλαια σε βάρος της Βενεζουέλας που δρομολόγησε η κυβέρνηση Μαδούρο. Η συνεργασία και ο εξευμενισμός δε δούλεψε για το καλό του λαού, αλλά ούτε και της κυβέρνησης. Αντίθετα ενίσχυσε τα αστικά στρώματα της χώρας που ταυτιζόταν πάντα με τον αμερικανικό παράγοντα.
4. Ο άμεσος ή έμμεσος έλεγχος των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου (μεγαλύτερα από αυτά της Σαουδικής Αραβίας αν και κακής ποιότητας) θα αυξήσει την πίεση σε Κίνα, Ιράν, Κούβα, Ρωσία στο κρίσιμο πεδίο της ενέργειας και όχι μόνο.
5. Δεν είναι όμως μόνο το πετρέλαιο. Οι ΗΠΑ στο πλάι και του νέου δόγματος “εθνικής ασφάλειας” και της συνειδητοποίησης της διαμόρφωσης ενός τουλάχιστον τριπολικού κόσμου μεγάλων (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία), ρητά διεκδικούν μια νέα εκδοχή του δόγματος Μονρόε (“η Λατινική Αμερική είναι δική μας αυλή”). Να θυμηθούμε τη συστηματική παρέμβαση Τραμπ στην εκλογή των εκλεκτών του σε εκλογές Αργεντινής, Ονδούρας, Χιλής κ.λπ. και γενικά στο πλαίσιο του “δεξιού ρεύματος” και της χρεωκοπίας των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων.
6. Η ωμή λογική της ιμπεριαλιστικής επέμβασης πάει πακέτο με τη σαφή στροφή προς την αποψίλωση κάθε τυπικού δημοκρατικού στοιχείου στις ίδιες τις ΗΠΑ. Να σημειώσουμε ότι το 75% των πολιτών στη χώρα δηλώνει κατά της επέμβασης, ενώ η απόφαση πάρθηκε σε στιγμή που το Κογκρέσο ήταν σε διακοπή εργασιών!
7. Το περίφημο Διεθνές Δίκαιο, σε πλήρη αναλογία και με κάθε είδους Κοινωνικό Συμβόλαιο, στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, αντικαθίστανται από την ανελέητη αστική ιμπεριαλιστική επιδρομή που σαρώνει (και περιγελά) προηγούμενους συσχετισμούς, συμβιβασμούς, καταχτήσεις και αυταπάτες. Είμαστε στην εποχή της αστικής αδιαλλαξία όπου τίποτα δεν είναι δεδομένο. Από το οκτάωρο ως τα κρατικά σύνορα.
8. Πιάστηκε εύκολα και ταπεινωτικά ο Μαδούρο; Αναμφίβολα. Και είναι πολλά τα ερωτήματα. Μαζί και οι θεωρίες συνωμοσίας. Υπάρχουν όμως ορισμένα δεδομένα. Η κοινωνική νομιμοποίηση της κυβέρνησης έχει μειωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, στο φόντο της πολιτικής της, όπου τα πάντα είχαν βασιστεί στις εξορύξεις πετρελαίου και σε αντίστοιχες συμμαχίες με αστικά στρώματα, που διακρίνονται μόνο για τον “πατριωτισμό του χρήματος”.
9. Οι συγκρίσεις με την αργή και πολύνεκρη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (ξεκινώντας από το Κίεβο) είναι άστοχες. Η Ουκρανία είχε πίσω της τεράστια και συμπαγή στρατιωτική, οικονομική, πολιτική, υποστήριξη (από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) με οπλικά συστήματα, τεχνολογίες επικοινωνιών, στρατιωτικούς συμβούλους, κινητοποίηση υπέρ της όλων των διεθνών σωμάτων και οργανισμών. Η δεδομένη υποστήριξη και οι δυνατότητες Κίνας, Ρωσίας, Ιράν σε Βενεζουέλα, απέχουν παρασάγγας από αυτό.
10. Ωστόσο, η Βενεζουέλα δεν είναι και Συρία, παρά την τωρινή επιτυχία των ΗΠΑ. Μπορεί η κυβέρνηση Μαδούρο να είχε πτωτική πορεία σε επιρροή, όμως οι αντίπαλοί του (και εκλεκτοί των ΗΠΑ και της ΕΕ), είναι κοινά, ανυπόληπτα καθάρματα του υποκόσμου ή/και των σαλονιών. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση Τραμπ για την εκλεκτή του María Corina Machado: «Νομίζω ότι θα είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτήν να ηγηθεί. Δεν έχει εγχώρια υποστήριξη, κανένα σεβασμό. Είναι μια πολύ καλή γυναίκα, αλλά δεν έχει καμία αξιοπιστία».
11. Για αυτό και είναι απίθανο για τις ΗΠΑ να ρισκάρουν τη δημιουργία ενός νέου Βιετνάμ με πολυπληθή και ενεργή παρουσία στρατευμάτων, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον . Η πίεση στην σημερινή κυβέρνηση των Τσαβιστών για πλήρη υποταγή είναι μια πρώτη (προσωρινή) αφετηρία. Εκφράστηκε ήδη με τη δήλωση Τράμπ για την υπηρεσιακή πρόεδρο της χώρας: “Αν κάνει ό,τι θέλουμε δε θα χρειαστεί να το κάνουμε εμείς”. Φυσικά, η μεθοδική οργάνωση της αστικής τάξης στη χώρα, η προσπάθεια για συγκρότηση αξιόπιστης δεξιάς με προοπτική κυβέρνησης, η αθρόα παρουσία πρακτόρων κ.λπ, είναι δεδομένα.
12. Αν τούτα όλα δε δουλέψουν, η υποδαύλιση ενός μακρόχρονου εμφυλίου πολέμου αλά Λιβύη, Συρία κλπ, είναι μια ακόμη κυνική θεμιτή επιλογή για τις ΗΠΑ, κρατώντας για τον εαυτό τους μόνο τις πετρελαιοπηγές, όπως στην Ανατολική Συρία.
13. Εννοείται πως θα δούμε πολλά εν όψει και των εκλογών σε Βραζιλία και Κολομβία που θα ακολουθήσουν.
14. Ό,τι φαίνεται ως απόλυτη πυγμή και στρατιωτική υπεροχή για τις ΗΠΑ, είναι ταυτόχρονα και ένδειξη πολιτικής αδυναμίας.
Η γκαγκστερική σύλληψη και απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου μιας κυρίαρχης χώρας, φανερώνει μια απόλυτη γύμνια και κατάπτωση.
Οι ΗΠΑ χάνουν κάθε δυνατότητα ηγεμονίας και πειθούς (παρά τον έλεγχο της προπαγάνδας παγκόσμια). Τους απομένει μόνο η ωμή και απροσχημάτιστη ιμπεριαλιστική βία. Επίσης, η ανοιχτή παραβίαση όλων των ως τώρα κανόνων ακόμη και μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών θα οξύνουν γρήγορα τους ανταγωνισμούς και την αμοιβαία καχυποψία ακόμη και μεταξύ συμμάχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η απόπειρα κατάσχεσης των Ρωσικών καταθέσεων προκαλεί τρόμο στους απανταχού της γης κεφαλαιούχους και Κροίσους που βλέπουν τον καπιταλισμό τους να καταργεί την τραπεζική Πίστη!
15. Με τούτα και με τα άλλα, έχουμε μπει για τα καλά σε μια πολεμική εποχή, ακραίας αστικής επιθετικότητας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Όπως είναι αδύνατη η ταξική ανακωχή με μια αστική τάξη που τα θέλει όλα στο κοινωνικό πεδίο, είναι επίσης τραγική αυταπάτη η συνύπαρξη με τον ιμπεριαλισμό, είτε στο πλαίσιο μιας νέας αμερικανικής τάξης πραγμάτων, είτε στο πλαίσιο ενός (ανέφικτου) πολυπολικού κόσμου “κανόνων”.
Αυτό ακριβώς είναι η βάση πάνω στην οποία θα συγκροτείται αφενός η διαρκής και ταχεία αντικατάσταση της “δεξιάς” από την “ακροδεξιά” στη μορφή άσκησης αστικής πολιτικής και αφετέρου η χρεωκοπία όλων των δήθεν ενδιάμεσων “αριστερών”, σοσιαλδημοκρατικών λύσεων (πόσο τραγικές περιπτώσεις ο εκφυλισμός της αριστερής διαχείρισης σε Βολιβία και Χιλή!).
Η διεθνιστική επαναστατική διέξοδος είναι ο μόνος δρόμος για τις εργατικές τάξεις και του λαού όλου του κόσμου. Για μια σύγχρονη οικουμενική κομμουνιστική απάντηση, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, που θα διεκδικεί να συνδέσει το “Ειρήνη, δημοκρατία, αξιοβίωτη ζωή για όλους /ες”, με την κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής ληστείας
Το “πάμε σαν άλλοτε”, μας τελείωσε….
16. Σε κάθε περίπτωση, εδώ και τώρα, το ζητούμενο είναι η μαχητική διεθνιστική αλληλεγγύη στη Βενεζουέλα και η ήττα της τρομοκρατικής, ληστρικής επιδρομής των ΗΠΑ.
Βασικό πρόβλημα για τις ΗΠΑ είναι η ισχυρή διείσδυση της Κίνας στη Λατινική Αμερική, κάτι που περιγράφεται με χαρακτηριστικό τρόπο σε μια σειρά εκθέσεις ιμπεριαλιστικών επιτελείων.
Για παράδειγμα, σε αναφορά προς το Ευρωκοινοβούλιο με ημερομηνία 25/2/2025 τονιζόταν ότι «μέσα σε μόλις δύο δεκαετίες η Κίνα έχει μετατραπεί από έναν ασήμαντο παίκτη σε μια κυρίαρχη δύναμη στη Λατινική Αμερική , δίπλα στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι μέχρι το 2035 η Κίνα μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τις ΗΠΑ ως ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Λατινικής Αμερικής. Η Κίνα είναι ο κορυφαίος εμπορικός εταίρος της Νότιας Αμερικής εδώ και αρκετό καιρό». Από το 2018 η διείσδυση της Κίνας στη Λατινική Αμερική επιταχύνεται και μέσω της επενδυτικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη – Ενας Δρόμος» (Belt and Road Initiative – BRI). Χαρακτηριστική είναι η ανάπτυξη των λιμενικών εγκαταστάσεων Τσανκάι στο Περού, το οποίο – εκτιμούσε και το Ευρωκοινοβούλιο – «θα μπορούσε να αλλάξει το παιχνίδι στις εφοδιαστικές αλυσίδες της Λατινικής Αμερικής , καθώς θα αλλάξει το εμπόριο μεταξύ Λατινικής Αμερικής και Ασίας, παρακάμπτοντας τον Ατλαντικό και τη Διώρυγα του Παναμά». Πρόκειται για λιμάνι που κατασκεύασε και διαχειρίζεται η κινεζική COSCO, και για το οποίο η αμερικανική «δεξαμενή σκέψης» CSIS έχει αναφέρει πως όταν ολοκληρωθεί και ξεκινήσει να λειτουργεί στην πληρότητά του «θα μπορεί να διαχειρίζεται 3,5 εκατομμύρια εμπορευματοκιβώτια τον χρόνο, εξελισσόμενο πιθανώς (…) στο μεγαλύτερο που έχει διαχειριστεί ποτέ μια κρατική κινεζική εταιρεία».
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση Τραμπ απείλησε ακόμα και με στρατιωτική επέμβαση για ανακατάληψη της Διώρυγας του Παναμά, καταγγέλλοντας κινεζικό έλεγχο. Έτσι δύο λιμάνια στη Διώρυγα που ανήκαν στην κινεζική «CK Hutchison» πέρασαν στη διαχείριση της αμερικανικής πολυεθνικής BlackRock που ιδρύθηκε το 1988 και είναι ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο, με 9,42 τρισεκατομμύρια δολάρια περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση στις 30 Ιουνίου 2023 δηλ. πάνω από το 35% του ΑΕΠ των ΗΠΑ!!.
.
Έτσι. Καλά κάνεις που επισημαίνεις και την γεωπολιτική διάσταση γιατί πήξαμε τόσες μέρες στις ρητορείες για πετρέλαια και φυσικούς πόρους. Όχι ότι δεν παίζουν και αυτά σημαντικότατο ρόλο, αλλά η βασική αιτία της επαναφοράς του δόγματος Μονρόε είναι η διασφάλιση του δυτικού ημισφαιρίου από την Κινέζικη οικονομική διείσδυση στα πλαίσια του νέου ψυχρού πολέμου. Και εδώ δυστυχώς φαίνεται η κοντόφθαλμη τακτική των Κινέζων να απλώνονται παντού χωρίς την απαιτούμενη στρατιωτική κάλυψη. Αν δεν έχεις βάσεις και στόλο να υπερασπιστείς τις ξένες επενδύσεις σου, βράστα.
Τρελοί είναι οι Αμερικάνοι που γέμισαν τον πλανήτη με πεζοναύτες; 900 βάσεις σε 80 χώρες οι ΗΠΑ, 3 οι Κίνα εκ των οποίων οι 2 σχεδόν ανενεργές. Άντε να αρχίσει σιγά σιγά το ξύπνημα γιατί με επικλήσεις στο διεθνές δίκαιο και διαβήματα στον ΟΗΕ δεν παίρνεις πρωτάθλημα. Αν μάλιστα γίνει καμιά στραβή και πέσει το Ιράν (εξαιρετικά δύσκολο, αλλά όχι απίθανο), τότε η συλλογική Δύση φτάνει στις πύλες του Πεκίνου. Εκεί σε θέλω μάστορα…
Αναφορικά με την Βενεζουέλα να πούμε ότι ακόμα δεν ολοκληρώθηκε το regime change. Οι τσαβιστές έχουν ακόμα την εξουσία μέσω της Αντιπροέδρου. Πόσο θα την κρατήσουν μένει να το δούμε.
Με φόντο τις πολεμικές προετοιμασίες σε όλο τον πλανήτη και την κλιμάκωση της αναμέτρησης ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, επιβεβαιώνεται η κρισιμότητα της Λατινικής Αμερικής όπως αυτή αποτυπώνεται και στην ξεκάθαρη ιεράρχηση όλης της αμερικανικής ηπείρου («δυτικό ημισφαίριο») στη «Στρατηγική για την Εθνική Ασφάλεια των ΗΠΑ » που δημοσίευσε τον Δεκέμβρη 2025 ο Λευκός Οίκος και η οποία δυστυχώς δεν έχει προσεχθεί όπως πρέπει. Εκεί αναφερόταν ρητά ο στόχος της κυριαρχίας των ΗΠΑ και των μονοπωλίων τους, με απόκρουση των «ανταγωνιστών εκτός ημισφαιρίου»: «Μετά από χρόνια αμέλειας και αδιαφορίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επαναβεβαιώσουν και θα επιβάλουν το Δόγμα Μονρόε για την αποκατάσταση της αμερικανικής υπεροχής στο δυτικό ημισφαίριο, για να προστατεύσουμε την πατρίδα μας και την πρόσβασή μας σε γεωγραφικές περιοχές βασικής σημασίας σε όλη την περιοχή (…) Θα αρνηθούμε σε ανταγωνιστές εκτός ημισφαιρίου την ικανότητα να τοποθετούν δυνάμεις ή άλλες απειλητικές ικανότητες, να κατέχουν ή να ελέγχουν περιουσιακά στοιχεία στρατηγικής σημασίας στο δικό μας ημισφαίριο».
Και να τελειώνουμε επιτέλους με την επίκληση του άοσμου, άχρωμου και δήθεν αταξικού Διεθνούς Δικαίου. Οι φοιτητές της Νομικής το αστικό διεθνές δίκαιο διδάσκονται. Πρέπει να λέμε ότι στην νέα περίοδο( που ακόμα και οι αστοί παραδέχονται ονομάζοντας τη με τα δικά τους κριτήρια 4η βιομηχανική επανάσταση) της εποχής του ολοκληρωτικού καπιταλισμού( η ιμπεριαλισμού για όσους δεν τον αποδέχονται) που ξεκίνησε μετά την δομική κρίση του 2008, ένα από τα χαρακτηριστικά της είναι και η καταπάτηση ακόμα και του δικού τους αστικού διεθνούς δικαίου όπως στο εσωτερικό κάθε καπιταλιστικής χώρας καταπατούν μέχρι αηδίας την δική τους αστική “νομιμότητα” υλοποιώντας μέχρι τα άκρα την αντίδραση σε όλη την γραμμή. Χρήσιμη είναι η γεωπολιτική θέαση των γεγονότων αλλά δεν μπορεί να είναι ούτε η μόνη αλλά ούτε και κυρίως αυτή για να τα ερμηνεύσει. Και τα κράτη σήμερα είναι όλα αστικά και η ύπαρξη τους, αν δεν κάνω λάθος, δεν είναι αυτοσκοπός……..