Παναγιώτης Μαυροειδής
Σε εξέλιξη εισβολή στα πάτρια εδάφη, διαμέσου των πετρελαιοφόρων νότιων ακτών της λεβεντογέννας Κρήτης. Εθνικός συναγερμός! Στρατάρχης ο Μητσοτάκης, πολέμαρχος πρώτης γραμμής ο ακροδεξιός Πλεύρης. Από κοντά, ακροδεξιά καθίκια και ρατσιστικά καθάρματα, αγκαλιά πάντα με τον «μέσο» καθωσπρέπει ανθρωπάκο, που φυσικά «καταδικάζει τον ρατσισμό», αλλά όμως «τι θα γίνει ρε παιδί μου με όλους αυτούς;».
Ποιος αλήθεια θα μας σώσει από τους ξυπόλητους; Είναι και πεινασμένοι, ακόμη χειρότερα, είναι και μαύροι!
Ένα παιδί από το Σουδάν, το πιθανότερο είναι να μην έχει δει από κοντά θάλασσα.
Ίσως τη δει μια και καλή. Για πρώτη και τελευταία φορά, στο ταξίδι του θανάτου, προς τον υγρό τάφο.
Τραγικό και ανεξήγητο;
«Δεν είχαμε άλλη επιλογή, είτε θα διασχίζαμε είτε θα πεθαίναμε», λέει ο Γιακούμπ, 25 ετών από το Σουδάν, που κατάφερε να μη βρεθεί σε ένα υγρό τάφο αλά Πύλος, σε συνέντευξη στο Reuters στις 2 Ιουνίου 2025.
«Μα τι θα πει δεν είχαν άλλη επιλογή; Ας καθόντουσαν στις χώρες τους να δουλέψουν».
Αλήθεια; Σε ποια χώρα ακριβώς;
Στη Λιβύη που την μετέτρεψε σε κομμάτια και θρύψαλα η επέμβαση του ΝΑΤΟ το 2011 για την ανατροπή του Καντάφι, απλά και μόνο επειδή δεν ήθελε να δώσει όλο το πετρέλαιο σε ΗΠΑ και Γαλλία;
Ή μήπως στο Σουδάν; Των 16 στρατιωτικών πραξικοπημάτων από το 1956 που ιδρύθηκε η χώρα (πριν διασπαστεί αργότερα), όλα με χρηματοδότηση ξένων κρατών και ντόπιων φραγκάτων λακέδων τους με στόχο τον έλεγχο των πόρων της χώρας;
Ή μήπως σε άλλες χώρες της υπόλοιπης Αφρικής ρημαγμένης από την αποικιοκρατία, νέο-αποικιοκρατία και «σύγχρονη» καπιταλιστική ανάπτυξη, δυτικής (και εσχάτως κινέζικης κοπής), όπου μία από τις πλούσιες ηπείρους της γης, καταλήγει να είναι κυρίως πλούσια σε φτωχούς, πεινασμένους, κυνηγημένους και απελπισμένους ανθρώπους;
Σε ένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου, ο δολοφόνος υποχρεούται (ακόμη) σε ηθική αλλά και οικονομική αποζημίωση όσων μένουν πίσω. Σε ένα βαθμό τουλάχιστον…
Αυτό όμως δεν αφορά τα πανίσχυρα και πλούσια καπιταλιστικά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτά που λήστεψαν και ληστεύουν την Αφρική. Για να μη θυμηθούμε το εμπόριο των σκλάβων…
Τι κάνει λοιπόν η ΕΕ, μαζί με τις χώρες πρώτης γραμμής για τους πρόσφυγες, ώστε να μη φτάσουν ποτέ σε ένα στοιχειωδώς ασφαλές έδαφος για να ζήσουν;
Απλά «λαδώνει» γενναία την (διορισμένη) κυβέρνηση της Τρίπολης για να εξασφαλίσουν την αποτροπή της εισόδου προσφύγων και μεταναστών στην Ευρώπη. Η ΕΕ έχει χρηματοδοτεί αδρά την ακτοφυλακή της Λιβύης με 59 εκατομμύρια ευρώ από το 2017, με στρατιωτικά σκάφη, χρήματα και εκπαίδευση!
Η ακτοφυλακή με τη σειρά της, είτε φουντάρει τους πρόσφυγες, είτε τους συλλαμβάνει, τους παραδίδει με το αζημίωτο στους διακινητές και αυτοί τους προωθούν και πάλι. Και ξανά από την αρχή. Δηλαδή η ΕΕ χρηματοδοτεί ένα έγκλημα διαρκείας που διαπράττει στην ουσία η ίδια.
Αντέχουμε να δούμε την πραγματικότητα;
Ας δούμε μια τυχαία είδηση:
«Στις αρχές Φεβρουαρίου, ανακαλύφθηκαν δύο ομαδικοί τάφοι στην ανατολική έρημο της Λιβύης. Στην Τζαχάρα, 400 χλμ. νότια της Βεγγάζης, βρέθηκαν 19 πτώματα, ενώ έως και 70 πτώματα πιθανολογείται ότι βρίσκονται σε έναν δεύτερο τάφο στην έρημο Αλκούφρα στα νοτιοανατολικά. Σημειώνεται ότι τον Μάρτιο του 2024, 65 πτώματα ανακαλύφθηκαν σε έναν ομαδικό τάφο στην έρημο της νοτιοδυτικής Λιβύης, κοντά στα σύνορα με την Τυνησία».
Δεν πρόκειται για «ελληνικό πρόβλημα» και ας πετάξουμε αυτά τα μυωπικά γυαλιά. Τους πρώτους πέντε μήνες του 2025, ο αριθμός των Σουδανών προσφύγων που έφτασαν στην Ευρώπη αυξήθηκε κατά 134% σύμφωνα με προκαταρκτικά στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR).
Ας δούμε μια ακόμη μακάβρια εικόνα:
«Σύμφωνα με έκθεση που δημοσιεύθηκε από την ιδιωτική εταιρεία πληροφοριών Grey Analytics στο Ηνωμένο Βασίλειο, υπάρχουν «ενδημικά» επίπεδα δραστηριοτήτων αφαίρεσης οργάνων που πραγματοποιούνται από εγκληματικές συμμορίες στη Λιβύη, με στόχο κυρίως μαύρους Αφρικανούς μετανάστες. Τα θύματα συχνά πωλούνται πρώτα ως σκλάβοι και η αφαίρεση οργάνων γίνεται στη συνέχεια. Αυτή η καλά οργανωμένη διαδικασία περιλαμβάνει μεσίτες, διακινητές, γιατρούς, νοσοκομεία, μεταφορείς και τελικούς χρήστες. Στην περίπτωση των οργάνων που διακινούνται από τη Λιβύη, οι τελικοί χρήστες είναι οι γύρω αραβικές χώρες, αλλά και χώρες όπως το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Καναδάς, καθώς και οι ευρωπαϊκές χώρες».
Ένας άλλος νεαρός πρόσφυγας, ο 19χρονος Άχμεντ, κατάφερε να φτάσει σε κάποια ακτή της Ιταλίας, μέσα από μια βάναυση διαδρομή από το λαβύρινθο των λιβυκών φυλακών προς τις ακτές της Μεσογείου. Δήλωσε για το πώς αντιμετώπισε τον κίνδυνο του πνιγμού στη θάλασσα: «Το να πεθάνεις στη θάλασσα είναι καλύτερο. Η θάλασσα δεν θα σε βασανίσει».
Όμως άλλοι βασανίζουν. Η Ελλάδα του Μητσοτάκη, η Ιταλία της Μελόνι, ολόκληρη η «πολιτισμένη» ΕΕ . Όχι γιατί μισούν τους «ξένους» ή τους «αλλόθρησκους». Τους φτωχούς μισούν. Κατά τα άλλα ανοίγουν χρυσές αγκαλιές για φραγκάτους επενδυτές από όλες τις χώρες του κόσμου (χιλιάδες οι αγορές ακινήτων και λοιπής περιουσίας), ανεξαρτήτως θρησκείας και αιματοβαμμένους Ισραηλινούς τουρίστες.
