.
.

Παντιέρα, ιστότοπος αντικαπιταλιστικής ενημέρωσης

.


Το ιστορικό του κατεβάσματος μιας παράστασης στη Θεσσαλονίκη


fractals1Με λύπη και αγανάκτηση ανακοινώνουμε ότι η παράταση της θεατρικής παράστασης «Lebensraum» της ομάδας Fractals ακυρώνεται μετά από αιφνίδια παραχώρηση των δικαιωμάτων του θεατρικού έργου, από τον συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη, σε σκηνοθέτη άλλης θεατρικής ομάδας. Σημειώνουμε πως ο κύριος Τριαρίδης απαίτησε να κατέβει η παράσταση μας αναιρώντας την πάγια θέση του σχετικά με την ελεύθερη διάθεση των έργων του. (http://www.triaridis.gr/tautotita.html)

Καταγγέλλουμε την παραπάνω πράξη, ως ανακόλουθη των δημόσιων θέσεων του, οι οποίες είναι πλέον αναληθείς.

Ακυρώνουμε λοιπόν την όποια πορεία της παράστασης και της δουλειάς μας, όχι λόγω της βίαιης εντολής του, αλλά επειδή δεν επιθυμούμε μέσω ημών να ακουστεί ο λόγος του πάνω σε μία θεατρική σκηνή.

Ευχαριστούμε όλους όσοι μας στήριξαν και ιδιαίτερα τον κόσμο που μας τίμησε με την παρουσία του. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε ολόκληρο το κείμενο της ανακοίνωσης που ακολουθεί

Η θεατρική ομάδα Fractals
Αλκιβιάδης Σπυρόπουλος
Ιωάννα Μήτσικα
Ρόζυ Μονάκη
Βάσω Γκατζιάκη
Κική Καραΐσκου

Το έργο Lebensraum και οι πρακτικές του Θανάση Τριαρίδη

ή το ιστορικό του κατεβάσματος μιας παράστασης στη Θεσσαλονίκη

Η πνευματική ιδιοκτησία και η προστασία των έργων διανοίας είναι ο τρόπος με τον οποίο οι δημιουργοί πρωτότυπων έργων του πνεύματος, δηλαδή άυλων αγαθών, όπως είναι τα καλλιτεχνικά έργα, προστατεύονται από κάθε είδους παράνομη οικειοποίηση του έργου τους. Πιο συγκεκριμένα, με την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, ο δημιουργός αναγνωρίζεται ως κύριος του έργου του, τόσο ως προς τις οικονομικές απολαβές που προκύπτουν από την εκμετάλλευση αυτού, όσο και ως προς την ηθική αναγνώριση του δεσμού του δημιουργού με το έργο [1].

Η ιστορία της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων ξεκινάει από τις διεκδικήσεις και τους αγώνες των καλλιτεχνών, να μπορούν να προστατεύονται απέναντι στις εταιρείες (πχ δισκογραφικές), οι οποίες κερδοφορούσαν εκμεταλλευόμενες το καλλιτεχνικό έργο των δημιουργών αλλά και να μπορούν οι ίδιοι να ζουν από το έργο τους, να βιοπορίζονται, καθώς η ελληνική πολιτεία ουδέποτε στήριξε στην πραγματικότητα το πολιτιστικό προϊόν και τους καλλιτέχνες. Ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα παραθέτουμε τους αγώνες του Μάνου Λοΐζου, ο οποίος από το 1978 πρωτοστάτησε στη δημιουργία φορέα είσπραξης πνευματικών δικαιωμάτων.

Ξεκινάμε λοιπόν από την ιδεολογική και πολιτική τοποθέτηση μας, ότι αφού οι καλλιτέχνες δεν έχουν μια κρατική υποστήριξη του έργου τους, οι δημιουργοί πρέπει να διεκδικούν πνευματικά δικαιώματα, οι ηθοποιοί, οι χορευτές, οι μουσικοί και οι υπόλοιποι ερμηνευτές πρέπει να πληρώνονται για τη δουλειά τους.

Πάμε τώρα στην πραγματικότητα της Θεσσαλονίκης, όπως τη ζούμε από την πλευρά των καλλιτεχνών, που προσπαθούν να επιβιώσουν ασκώντας κάποια τέχνη, με σκληρό προσωπικό αγώνα, με επιμονή και καλούς συντρόφους, με τους οποίους μοιράζονται τα ίδια πιστεύω. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται οι μικρές ομάδες και οι μικροί -καθόλου μοδάτοι- χώροι, που, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει, παράγουν αξιόλογο καλλιτεχνικό έργο στη Θεσσαλονίκη, χωρίς οικονομική δύναμη και χωρίς ονόματα με γυαλισμένο Αθηναϊκό προφίλ.

Εστιάζοντας στην προσωπική μας εμπειρία, κατά την αναζήτηση κειμένου, που θα αποτελούσε την πρώτη μας ομαδική δουλειά, βρεθήκαμε μπροστά στο έργο του Θανάση Τριαρίδη, Lebensraum. Καθώς το έργο πληρούσε τις δικές μας ανάγκες, ως προς τις θεατρικές απαιτήσεις του, το διαλέξαμε, αν και η ελεύθερη διάθεσή του, για όλους τους παραπάνω λόγους, μας προβλημάτισε. Ο Θανάσης Τριαρίδης διαθέτει ελεύθερα τα έργα του, μέσω του διαδικτυακού του τόπου, όπου συγκεκριμένα αναφέρεται ότι “Όλα τα γραπτά του είναι ελεύθερα από κάθε «πνευματικό δικαίωμα» και μπορούν να αναπαραχτούν εν όλω ή εν μέρει δίχως την οποιαδήποτε άδεια”. (http://www.triaridis.gr/tautotita.html)

Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να ανεβάσουμε το εν λόγω έργο, χωρίς καμία επικοινωνία με τον συγγραφέα, αφού ο ίδιος επιλέγει να αποσυνδεθεί τελείως από τα δικαιώματα των έργων του και όχι να τα ‘παραχωρεί’ αλλά να τα διαθέτει ελεύθερα για όποια χρήση ‘δίχως την οποιαδήποτε άδεια’.

Ωστόσο, επειδή κάτι τέτοιο δε μας εξέφραζε, επικοινωνήσαμε μαζί του και του ανακοινώσαμε την πρόθεσή μας να ανεβάσουμε το Lebensraum. Ο ίδιος μας άκουσε με χαρά και μας είπε ότι το μόνο που ζητάει είναι να τον καλέσουμε στην παράσταση. Από εκεί και πέρα ξεκινάει η περιπέτεια.

Η παράσταση ανέβηκε σε ένα μικρό αλλά αγαπημένο χώρο της πόλης, με απόλυτη στήριξη από τους ανθρώπους που εμπλέκονταν και πολλή δουλειά.

Αντί εισιτηρίου, υπήρχε κουτί ελεύθερης συνεισφοράς, καθώς οτιδήποτε άλλο απαιτούσε μια ιδιαιτέρως σύνθετη γραφειοκρατική διαδικασία κι εμείς βρισκόμασταν στην πρώτη μας ομαδική προσπάθεια. Ο χώρος στον οποίο παίζαμε ήταν κάθε βράδυ γεμάτος, δικαιώνοντας τη δουλειά μηνών και ήμασταν έτοιμοι να ανακοινώσουμε, χαρούμενοι, την παράτασή των παραστάσεων, μετά το τέλος των, αρχικά, έντεκα προγραμματισμένων.

Η ελευθερία, όμως, σταματάει εκεί που ξεκινάνε τα συμφέροντα. Ο κύριος Τριαρίδης, γνωρίζοντας ότι από μια ομάδα σαν τη δική μας δεν έχει και πολλά να κερδίσει, απέδειξε στην πράξη τι σημαίνει ο νόμος του ισχυρού. Μια παράλληλη συμφωνία, με ένα μεγαλύτερο και εμπορικότερο θέατρο, για ανέβασμα του ίδιου έργου, από άλλους συντελεστές, ήταν αρκετή για να δείξει ο κύριος Τριαρίδης τα νύχια του, απέναντι μας.

Αρχικά, μας ανάγκασε, ζητώντας μας μια ‘προσωπική χάρη’ κι επικαλούμενος τη μεγαλοψυχία μας, την ημέρα της πρεμιέρας της παράστασής μας, να αλλάξουμε τον τίτλο στο κυριότερο μέσο προώθησής μας, στο βίντεο που ανεβάσαμε για διαφημιστικούς λόγους στο youtube. Με αυτή τη ‘χάρη’ ζητούσε να μην αναγνωρίζεται η παράστασή μας ως Lebensraum, προκειμένου να μη θιχτούν τα συμφέροντα της προαναφερθείσας παραγωγής. Έφτασε στο σημείο, δε, να μας ζητάει να σταματήσουμε τις παραστάσεις μας και, με διάφορα αντίτιμα, να τις συνεχίσουμε μετά από τρεις μήνες. Τελικά, κι όταν κατάλαβε ότι δεν έχουμε σκοπό να ξεπουλήσουμε τις προσπάθειές μας, για να εξυπηρετήσουμε τα συμφέροντά του (οικονομικά ή άλλα μας είναι αδιάφορο), έδειξε πραγματικά ποιος είναι, α π α γ ο ρ ε ύ ο ν τ α ς μας τη συνέχεια των παραστάσεων και παραχωρώντας ρητά τα δικαιώματα του έργου, που ήδη παιζόταν από την ομάδα μας, στην ευνοούμενή του παραγωγή. Οποιαδήποτε άλλη αφήγηση των γεγονότων είναι ψευδής.

Απέναντι σε όλα αυτά και, τώρα πια, ξέροντας καλύτερα, επιμένουμε να πιστεύουμε σε όσους σιωπηλά δουλεύουν, στηρίζουν, προσφέρουν και όχι στους μεγαλόστομους αυτοδιαφημιζόμενους ανιδιοτελείς. Έτσι κι αλλιώς, όπως αποδείχτηκε, πληρώσαμε και με το παραπάνω το ‘ελεύθερο δικαιωμάτων’ έργο του κυρίου Τριαρίδη, αφού, με αυτήν την ελευθερία, ο ίδιος, προφανώς, αποκτά αυτοδικαίως εξουσία να διαχειρίζεται τις ξένες δουλειές.

Η απογοητευτική εμπειρία μας λειτούργησε αφυπνιστικά και μας θύμισε με τον καλύτερο τρόπο ότι το θέατρο είναι ένας χώρος στήριξης και αλληλεγγύης, μια υπόθεση πολιτική και ταξική. Μέσα σε αυτό, ως νέοι δημιουργοί, πρέπει να ξέρουμε σε ποιους απευθυνόμαστε, ποιο λόγο θέλουμε να εκφέρουμε, με ποιους συντασσόμαστε και ποιους έχουμε απέναντί μας.

Η λογοκρισία του κύριου Τριαρίδη πέρασε με επιτυχία και η παράστασή μας κατέβηκε. Όχι, όμως, για τους λόγους που φαντάζεται, ίσως, ο ίδιος, όχι επειδή υποκύψαμε στις απειλές και τους εκβιασμούς ενός σαφώς ισχυρότερου ημών αλλά γιατί κανείς από μας δεν θέλει να βγει από το στόμα του ξανά ούτε μία λέξη που έχει γραφτεί από αυτόν.

Η θεατρική ομάδα Fractals

Αλκιβιάδης Σπυρόπουλος
Ιωάννα Μήτσικα
Ρόζυ Μονάκη
Βάσω Γκατζιάκη
Κική Καραΐσκου

[1] ανοικτά μαθήματα, Πράξη «Κεντρικό Μητρώο Ελληνικών Aνοικτών Μαθημάτων», έκδοση 1,0, Αθήνα 2013, σ. σ. 5-9



Κριτικές - Συζήτηση

Βαθμολογία Αναγνωστών: 100.00% ( 1
Συμμετοχές )

Αφήστε μια απάντηση

6 Σχόλια στο "Το ιστορικό του κατεβάσματος μιας παράστασης στη Θεσσαλονίκη"

Καταγράφω μόνο προσωπικές απόψεις παρακάτω:

Εγώ αναρρωτιέμαι από πότε δημοσιεύονται εδώ τέτοιου είδους λίβελοι εναντίον προσώπων, οι οποίοι μάλιστα βρίθουν τόσων ανακριβειών… Οι συγγραφείς της ανακοίνωσης αυτής, φαίνεται να μη γνωρίζουν πραγματικά ούτε τον Τριαρίδη, ούτε τους συντελεστές και τις συνθήκες της άλλης παράστασης, ενώ αποκρύβουν σημαντικές πλευρές των γεγονότων. Το χειρότερο είναι ότι δεν ενδιαφέρονται καν να μάθουν, πριν αρχίσουν να βγάζουν συμπεράσματα και να απευθύνουν κατηγορίες.

Επιπλέον, αντιφάσκουν όταν από τη μια παραδέχονται την ορθότητα ύπαρξης (οικονομικών και ηθικών) πνευματικών δικαιωμάτων (ιδιαίτερα στον καπιταλισμό), και από την άλλη, αρνούνται την άσκηση αυτών των δικαιωμάτων.

Ενώ, αν είναι δυνατόν να επιλέγουμε ποιά έργα θα παίζουμε και ποιά όχι ανάλογα με τη γνώμη που έχουμε για το συγγραφέα τους… Τόση κακία πια;..

Τέλος, εφόσον μιλάμε για πολιτικοποιημένα άτομα της επαναστατικής αριστεράς, καλό είναι να μην ντύνουμε το προσωπικό συμφέρον με πολιτικό-ιδεολογικό μανδύα για να αρέσουμε στο ακροατήριό μας…

Χριστινα μ

«Οι συγγραφείς της ανακοίνωσης αυτής, φαίνεται να μη γνωρίζουν πραγματικά ούτε τον Τριαρίδη, ούτε τους συντελεστές και τις συνθήκες της άλλης παράστασης, ενώ αποκρύβουν σημαντικές πλευρές των γεγονότων. Το χειρότερο είναι ότι δεν ενδιαφέρονται καν να μάθουν, πριν αρχίσουν να βγάζουν συμπεράσματα και να απευθύνουν κατηγορίες.»

Αναρωτιεται κανεις αν διαβασες ολη την ανακοινωση η οποια καταληγει με την υπογραφη της ομαδας με τα ονοματεπωνυμα του συνολου των συντελεστων!!!! Πως δεν γνωριζουν τις συνθηκες οι συντελεστες????

Ως εκ τουτου ολο το σχολιο σου φαινεται να ηρθε να υπερασπισει τα ανυπερασπιστα αλλα δεν πειραζει καθως οσοι διαβασουν την ανακοινωση θα νιωσουν τον παραλογισμο του αθωου σου σχολιου.

Dionysios Perdikis

Μάλλον Χριστίνα (αλήθεια το Μ σε τί αντιστοιχεί;) μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε. Εννοώ τους συντελεστές και τις συνθήκες με τις οποίες γίνεται η ΑΛΛΗ παράσταση, προφανώς όχι αυτή αυτών που υπογράφουν το κείμενο… Από εκεί και πέρα δε βλέπω κανέναν να απαντά στην ουσία της κριτικής μου…

ΑΝΏΝΥΜΟΣ

Φίλε μου ΔΕΝ λένε αυτό οι ηθοποιοί!! Διαβασε καλύτερα:

α. Αναπαράγουν ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ, τα ίδια τα λόγια του Τριαρίδη: «…Όλα τα γραπτά του είναι ελεύθερα από κάθε «πνευματικό δικαίωμα» και μπορούν να αναπαραχτούν εν όλω ή εν μέρει δίχως την οποιαδήποτε άδεια….».

β. Επισημαίνουν ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ τον εκβιασμό του Τριαρίδη, ο οποίος μόλις έκλεισε παράσταση με χρήματα, θεώρησε -μάλλον- ανταγωνιστική την προσπάθεια της καταγγέλλουσας θεατρικής ομάδας και ΑΠΑΙΤΗΣΕ να κατέβει η παράσταση, ερχόμενος ο ίδιος σε ΑΝΤΙΘΕΣΗ με τα δικά του λόγια!

Με βάση τα 2 παραπάνω, η ευθύνη ανήκει ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ στον Τριαρίδη και την αντίληψή του. ΓΙΑΤΙ να ζητήσει ο Τριαρίδης να κατέβει η παράσταση, όταν ο ίδιος έχει πει πως τα έργα του παίζονται ελεύθερα και χωρίς άδεια; ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;

Δεν κάνω διάλογο ούτε ανώνυμα, ούτε επί της ουσίας των γεγονότων, τα οποία αμφισβητώ ότι είναι όπως περιγράφονται.

Θα πω μόνο ότι εγώ διαφωνώ με το να εμφανίζεται το όλο θέμα ως θέμα λογοκρισίας, και να του δίνονται πολιτικο-ιδεολογικές διαστάσεις, κάτι που, για όποιον γνωρίζει, είναι αστείο σε αυτήν την περίπτωση. Επιπλέον, δε θεωρώ ότι εδώ είναι ο χώρος για να λύνονται προσωπικού τύπου διαφορές με το να τους δίνεται τέτοιος πολιτικός χαρακτήρας…

Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που επενέβηκα εξ αρχής.

Δηλ. ο λόγος είναι ότι διαβάζοντας πλέον και την απάντηση του συγγραφέα, καταλαβαίνει κανείς τη ζημιά που γίνεται στον πολιτικό χώρο αυτού του σάιτ από την -κατ’ ελάχιστον- ανόητη συμπεριφορά ορισμένων:

https://www.facebook.com/triaridis/posts/10153902629628559

Και χωρίς την απάντηση όμως του συγγραφέα, και ξαναλέω άσχετα από το ποιός έχει δίκιο και τί ακριβώς έγινε, το κείμενο που αναρτήθηκε εδώ δεν τιμάει την κομμουνιστική αριστερά για διάφορους προφανείς λόγους, ο κυριότερος από τους οποίους είναι το ότι είναι λάθος να χρησιμοποιούμε πολιτικές και ιδεολογικές αναφορές για να λύνουμε προσωπικές διαφορές.

wpDiscuz