.
.

Παντιέρα, ιστότοπος αντικαπιταλιστικής ενημέρωσης

.


«Ο κοκκινόμαυρος Οκτώβρης» – άρθρο κριτικής στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917


του Λένορμαν

«Στη Ρωσία, ο μπολσεβικισμός έχει ανανεώσει, κατά έναν τρόπο ριζικό και μεθοδικό, τα συστήματα αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης». Σήμερα, αυτή η πρόταση θα ηχούσε, κατά πάσα πιθανότητα, ως μια ειρωνεία. Έτσι, όμως, αρχίζει ένα μικρό κείμενο που τιτλοφορείται «Η αυτοδημοκρατία», και ο συγγραφέας του δεν έχει καμιά πρόθεση να ειρωνευτεί τους μπολσεβίκους. Πιστεύει, αντίθετα, ότι η αξία των ριζικών μεταρρυθμίσεων που έγιναν μετά από τον Οκτώβρη του 1917 «ξεπερνά τα όρια της Ρωσικής Επανάστασης τόσο λόγω της επίδρασης που αυτές ασκούν στην πολιτική σκέψη των υπόλοιπων εθνών όσο και από την άποψη των ιδεολογικών καταβολών τους». Στην επαναστατική Ρωσία των εργατικών συμβουλίων δρομολογήθηκε ένα «πείραμα» καθολικού εκδημοκρατισμού της κοινωνικής ζωής.

Διαβάζοντας τις επόμενες παραγράφους του ίδιου κειμένου θα μάθουμε περισσότερα για τη γενεαλογία αυτού του πειράματος «αυτοδημοκρατίας». Στη «λαϊκή αυτοκυβέρνηση» που επιχειρήθηκε στην Ρωσία το 1917 βρήκαν την πρακτική εφαρμογή τους η «άμεση νομοθεσία», «η φεντεραλιστική οργάνωση» της δημόσιας σφαίρας και η «άμεση λαϊκή διακυβέρνηση» που είχαν οραματιστεί και προτείνει ορισμένοι ουτοπικοί σοσιαλιστές του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, όπως ο Moritz Rittinghausen, συνεργάτης του Μαρξ και του Ένγκελς στην Neue Rheinische Zeitung κατά την επανάσταση του 1848, ο Émile Leverdays, ένας από τους πρωτεργάτες της Παρισινής Κομμούνας, και ο επίσης κομμουνάρος, Victor Prosper Considerant. Οι ιδεολογικές όμως καταβολές της σοβιετικής «αυτοδημοκρατίας» εκτείνονται ακόμα πιο πίσω στο χρόνο:

«Το καθεστώς των σοβιέτ έλκει την προέλευσή του από τη φεντεραλιστική αυτονομία και βρίσκεται στον αντίποδα της συγκεντρωτικής τάσης του κρατικού σοσιαλισμού. Δεν είναι παρά ένα πολιτικό σύστημα του οποίου το γενικό περίγραμμα και τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά συναντώνται στα πολιτικο-φιλοσοφικά ιδεατά σχήματα των σημαντικότερων από τους στοχαστές της επαναστατικής και δημοκρατικής Γαλλίας» [1].

Το 1917 αποτελεί εκπλήρωση εκείνου που μετά το 1848 έγινε αντικείμενο θεωρητικής πραγμάτευσης, αλλά υπήρχε ως τάση ήδη από το 1789.

Μπορεί σήμερα να σκεφτόμαστε ότι ο συγγραφέας μας εδώ βλέπει φαντάσματα, ότι συγχέει τις δικές του επιθυμίες με τα πραγματικά γεγονότα. Εκείνος, όμως, που συνέταξε τις παραπάνω γραμμές δεν είναι κάποιος που θα περιμέναμε να βρούμε ανάμεσα στη μεγάλη λίστα των συνοδοιπόρων του μπολσεβικισμού κατά τον 20ο αιώνα. Το σύντομο άρθρο από το οποίο μόλις αντλήσαμε ορισμένες φράσεις ενδεικτικές μιας ασυνήθιστης θέασης του μπολσεβικισμού έφερε την υπογραφή του Ιταλού αναρχικού Camillo Berneri και δημοσιεύθηκε το 1919 στη δεκαπενθήμερη αναρχική επιθεώρηση Volontà (Βούληση) που εξέδιδαν στην Ανκόνα ο Luigi Fabbri και ο Cesare Agostinelli, αμφότεροι σύντροφοι και στενοί συνεργάτες του Ερρίκο Μαλατέστα.

Αυτά που γράφει ο Μπερνέρι δεν τα γράφει από «πολιτική αφέλεια», ούτε τυφλωμένος από έναν άκριτο ενθουσιασμό. Στη συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, έχει κάμποσους και σοβαρούς λόγους να πιστεύει ότι ο Λένιν και οι σύντροφοί του είναι επαναστάτες, άνθρωποι αφοσιωμένοι στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότερες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ευρώπη είχαν αποκρούσει τα κελεύσματα για εθνική ενότητα, με εξαίρεση την πλειοψηφία της γαλλικής CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργασίας), και μια ισχυρή μειοψηφία της ιταλικής USI (Ιταλική Συνδικαλιστική Ένωσης) υπό τον Alceste de Ambris, η οποία αποχώρησε για να σχηματίσει Fasci d’Azione Rivoluzionaria Internazionalista (Σύνδεσμοι Διεθνιστικής [sic!] Επαναστατικής Δράσης) και κατόπιν, μαζί με άλλους σοσιαλιστές υπέρμαχους της εμπλοκής του ιταλικού κράτους στον πόλεμο, με προεξάρχοντα τον Μπενίτο Μουσολίνι, τους Fasci d’Azione Rivoluzionaria (Σύνδεσμοι Επαναστατικής Δράσης), την πρώτη οργανωτική έκφραση, δηλαδή, του ιταλικού φασισμού. Ενώ τα συνδικάτα και τα κόμματα που αναφέρονταν στη Δεύτερη Διεθνή συστρατεύθηκαν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, με τις εθνικές αστικές τάξεις, οι αναρχικοί/ές, όλων των τάσεων, ως επί το πλείστον, αντιμετώπισαν τον πόλεμο ως μια καταστροφική κρίση της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, το κόστος της οποίας καλούνταν να καταβάλλουν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης οι προλετάριοι/ες. Ο Λένιν και οι σύντροφοί του, υιοθετώντας κι αυτοί μια στάση διεθνιστικής εναντίωσης στον πόλεμο βρέθηκαν εκ των πραγμάτων κοντά στους/ις αναρχικούς/ές. Και παρέμειναν αρκετά κοντά και το 1917, αντιτάσσοντας από κοινού την εξουσία των εργατικών συμβουλίων στον κοινοβουλευτισμό, αλλά και κατά την περίοδο που ακολούθησε, μέχρι την άνοιξη του 1918, όταν έγιναν οι πρώτες μαζικές εκτελέσεις αναρχικών, με συνοπτικές διαδικασίες, στη Μόσχα, από το μπολσεβίκικο κόμμα-κράτος.

Ο ίδιος ο Μπερνέρι είχε εγκαταλείψει τη νεολαία του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας και είχε στραφεί στον αναρχισμό, το 1915, επειδή στους ιταλικούς αναρχικούς κύκλους είχε επικρατήσει η αντιπολεμική και αντιεθνικιστική τάση που εκπροσωπούσαν ο Μαλατέστα και ο Φάμπρι. Στον Λένιν, το 1917, έβλεπε έναν διεθνιστή επαναστάτη, και όχι έναν αρχηγό κράτους. Το ίδιο έβλεπε και το 1919, όταν ακόμα η καταστολή των αναρχικών από τους μπολσεβίκους έμοιαζε περιστασιακή, και μπορούσε εξ αποστάσεως να ερμηνευθεί ως σύμπτωμα όξυνσης των προστριβών εντός ενός κοινού επαναστατικού στρατοπέδου. Ανάλογη εικόνα, τότε, είχαν και τα μέλη των αναρχικών ομάδων στη Ρωσία. Στις επί μακρόν αγνοημένες πολιτικές μαρτυρίες και αποτιμήσεις αναρχικών που έζησαν και έδρασαν εκείνα τα χρόνια στη Ρωσία, ο Οκτώβρης του 1917 εικονογραφείται ως μια ιστορική τομή, μεγαλύτερης σημασίας ακόμα και από τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι θεωρούνταν αρχικά, αλλά και για κάμποσο καιρό αφότου είχαν ανέλθει στην εξουσία, ως ένα από τα ρεύματα που άνοιγαν τον δρόμο γι’ αυτήν τη συλλογική «έφοδο στον ουρανό».

Στις 25 του Οκτώβρη, κι ενώ αποσπάσματα ένοπλων εργατών στο Πέτρογκραντ είχαν ήδη αρχίσει να τοποθετούνται στα νευραλγικά σημεία της πόλης, η εβδομαδιαία εφημερίδα που εξέδιδε η Αναρχοσυνδικαλιστική Ένωση Προπαγάνδας, Golos Truda (Φωνή της Εργασίας), ξεκαθάριζε ότι εφόσον αυτό που συνέβαινε ήταν μια «ενέργεια των επαναστατημένων μαζών για πολιτικούς σκοπούς και κάτω απ’ την αιγίδα ενός πολιτικού κόμματος», η στάση των αναρχικών όφειλε να είναι αρνητική. Αν, όμως, αναλάμβαναν δράση οι ίδιες οι «επαναστατημένες μάζες», τότε οι αναρχικοί/ές έπρεπε να συμμετέχουν στο μαζικό αυτό κίνημα «με την πιο μεγάλη ενεργητικότητα» [2].

Δεν χρειάστηκε να ξηλωθούν λιθόστρωτα και να πυρποληθούν κυβερνητικά κτίρια, για να επιτευχθεί η κατάληψη του Πέτρογκραντ και για να ανατραπεί η κυβέρνηση Κερένσκι. Τεχνικά μιλώντας, ό,τι έγινε θα μπορούσε να περιγραφεί ως πραξικόπημα. Αλλά, όπως αναγνώρισε αργότερα ο Vsevolod Mihajlovič Èjhenbaum, γνωστός και ως Volin (ή Voline), ένας από τους εμπνευστές και ο κύριος συντάκτης της Golos Truda, από τον Οκτώβρη και μετά, η επαναστατική διαδικασία που είχε ξεκινήσει από τον Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία μπήκε «σ’ έναν δρόμο πολύ ιδιαίτερο, ολοκληρωτικά ανεξερεύνητο»: πέρασε το κατώφλι της κοινωνικής επανάστασης [3]. Η ευρεία διάχυση και η ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση, μέσω της ανάπτυξης διάφορων μορφών αυτο-οργάνωσης (εργατικά συμβούλια, συμβούλια στρατιωτών και αγροτών, εργοστασιακές επιτροπές, συνοικιακές επιτροπές), μιας πολλαπλότητας πρακτικών εναντίωσης στην αστική ταξική κυριαρχία, έτσι όπως αυτή ασκούνταν είτε στη μικροκλίμακα των χώρων εργασίας και της καθημερινής αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης είτε στο κεντρικό επίπεδο της υλοποίησης των αποφάσεων της κυβερνητικής εξουσίας, τον Οκτώβρη του 1917 οδήγησε, σύμφωνα με έναν άλλο Ρώσο αναρχικό, τον Grigorij Maksimov, σε μια «προσωρινή εξάλειψη του κράτους και σ’ έναν κλονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας εκ θεμελίων» [4].

Όσο κι αν απαιτήθηκαν πολιτικοί ελιγμοί για να επικρατήσει η εξουσία των εργατικών συμβουλίων έναντι της εξουσίας της προσωρινής κυβέρνησης συνασπισμού αστικών και εργατικών κομμάτων, που είχε σχηματιστεί μετά την εξέγερση του Φλεβάρη, ο Οκτώβρης δεν βιώθηκε ως μια θριαμβευτική απόδειξη του πόσο ιστορικά καθοριστική είναι η πολιτική διορατικότητα. Έγινε σημείο αναφοράς γιατί ήταν μια ριζική αμφισβήτηση της πολιτικής όπως την ξέρουμε: ως δραστηριότητα διαχωρισμένη από την πραγματικότητα της καθημερινής ζωής, η οποία, ακριβώς επειδή παραμένει διαχωρισμένη, αφήνει άθικτες, και ακόμα περισσότερο, αντεπιδρώντας παραγωγικά, διαιωνίζει, τις κοινωνικές συνθήκες που καθιστούν την καθημερινή ζωή μια άθλια, επίμοχθη και ακατανόητη, εμπειρία διάψευσης πραγματικών δυνατοτήτων, προσαρμογής σε μια καταστατική ανελευθερία.

Εκείνο που έκανε την ιστορική διαφορά δεν ήταν ότι καταλήφθηκαν τα Χειμερινά Ανάκτορα από ανθρώπους οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονταν ως κομμουνιστές. Όπως έγραψε ο αναρχικός Efim Yartchuk, μέλος του σοβιέτ της Κρονστάνδης το 1917, και αργότερα, το 1937, ένας από τους χιλιάδες επαναστάτες που εκτελέστηκαν κατά τις Δίκες της Μόσχας: «η Επανάσταση του Οκτώβρη, φέροντας εντός της όλες τις δυνατότητες ενός ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού, ήταν στα ίδια τα θεμέλιά της ελευθεριακή. Είχε καταστρέψει τη συγκεντρωτική εξουσία, διασπείροντάς την στα σοβιέτ, ώστε να είναι πια αυτά που αποφασίζουν. Κατάφερε ένα θανάσιμο πλήγμα στη φεουδαρχική αγροτική τάξη πραγμάτων και επιδίωξε να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα στο δρόμο της ολοσχερούς καταστροφής της νεωτερικής αστικής τάξης πραγμάτων. Η καταστροφή του παλιού ήταν ριζική, αλλά εκείνο που μετράει περισσότερο είναι ότι κίνητρο αυτής της τόσο ριζικής καταστροφής ήταν η θέληση να μετασχηματιστεί η κοινωνία στη βάση ελευθεριακών κομμουνιστικών αρχών. Να γιατί προκάλεσε τέτοιο μίσος, μια τόσο λυσσαλέα εχθρότητα από την πλευρά των εκμεταλλευτών, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και στο εξωτερικό» [5]. Μια δεκαετία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ωστόσο, ο Peter Archinov, ένας πρώην μπολσεβίκος που είχε γίνει αναρχικός το 1906, θα διακρίνει ανάμεσα σε δύο εκδοχές του Οκτώβρη.

Από τη μία μεριά, ήταν ο «Οκτώβρης των εργατών», που ανέτρεψε «το τελευταίο και μεγαλύτερο εμπόδιο στην επανάσταση τους: την εξουσία του κράτους των, ήδη ηττημένων και αποδιοργανωμένων, κατεχουσών τάξεων». Από την άλλη, ήταν ο «Οκτώβρης των μπολσεβίκων», η υπαγωγή της επανάστασης στο κόμμα, μέσω «της υποκατάστασης της ιδέας της κοινωνικής επανάστασης και της κοινωνικής χειραφέτησης των μαζών από την ιδέα της σοβιετικής εξουσίας» [6].

Ό,τι τεχνικά έμοιαζε να συνιστά ένα πολιτικό πραξικόπημα, η ανατροπή μέσω ένοπλης εξέγερσης της κυβέρνησης Κεράνσκι, στην πραγματικότητα ήταν η «νομική επικύρωση», κατά τη διατύπωση του Alexander Bergman (ενός αναρχικού που το 1919 απελάθηκε, μετά από φυλάκιση δύο ετών εξαιτίας της αντιπολεμικής του στάσης, από τις ΗΠΑ στη σοβιετική Ρωσία), της εκ βάθρων κοινωνικής αλλαγής στην οποία είχε ήδη αρχίσει να αποδύεται το προλεταριάτο [7]. Ο προλεταριακός Οκτώβρης ήταν μια εξέγερση εν εξελίξει. Κι ως τέτοιος είχε οικουμενικό περιεχόμενο. Αποτελώντας μια απόπειρα άρσης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, ριζικής ανανέωσης των τρόπων με τους οποίους τα ανθρώπινα όντα σχετίζονται μεταξύ τους κατά την κοινωνική παραγωγή των ζωών τους, κατέτεινε σε μια παγκόσμια επανάσταση de facto, κι όχι μονάχα επειδή αυτό ήταν ένα κομβικό στοιχείο στον πολιτικό λόγο των μπολσεβίκων. Αυτό ήταν το πείραμα αυτοδημοκρατίας στο οποίο αναφερόταν ο Μπερνέρι. Ο Οκτώβρης των μπολσεβίκων, αντίθετα, η επαναστατική δικτατορία ενός κόμματος μετατρεπόμενου σε κράτος στο όνομα του προλεταριάτου, μακράν από το να εκφράζει σε ένα ανώτερο, υποτίθεται, επίπεδο ή να προασπίζει, τη νικηφόρα προλεταριακή εξέγερση, τελικά κατέπνιξε τη χειραφετητική δυναμική που η εξέγερση είχε αποδεσμεύσει σε όλες τις εκφάνσεις τις κοινωνικής ζωής, εγκαθιστώντας, κατά τις διατυπώσεις της αναρχικής Ida Mett, «πάνω στα συντρίμμια της κοινωνικής επανάστασης ένα ολιγαρχικό καθεστώς που δεν έχει τίποτα κοινό με τις ιδέες που είχαν εμπνεύσει την ίδια την ανάπτυξή της» [8].

Πέντε μόλις ημέρες πριν την εξέγερση του Οκτώβρη, η συντακτική ομάδα της Golos Truda είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με τίτλο «Είναι αυτό το τέλος;». Θέμα του ήταν η ερμηνεία της λέξης «εξουσία» στο σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», και το νόημα, επομένως, της κατάληψης της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο:

«Αν με τον όρο “εξουσία” θέλουν να πουν ότι όλη η δημιουργική εργασία κι όλη η οργανωτική δραστηριότητα, σ’ όλη την έκταση της χώρας, θα περάσουν στα χέρια των εργατικών κι αγροτικών οργανισμών, που θα υποστηρίζονται απ’ τις ένοπλες μάζες· Αν με την “εξουσία” εννοούν το απόλυτο δικαίωμα αυτών των οργανισμών ν’ ασκήσουν μια τέτοια δραστηριότητα και να συνασπισθούν μ’ αυτό το σκοπό, κατά ένα τρόπο φυσιολογικό κι ελεύθερο, αρχίζοντας έτσι τη νέα οικονομική και κοινωνική οικοδόμηση που θα οδηγήσει την Επανάσταση σε καινούριους ορίζοντες ειρήνης, οικονομικής ισότητας κι αληθινής ελευθερίας· Αν με το σύνθημα “η εξουσία στα Σοβιέτ” δεν εννοούν τη δημιουργία εστιών μιας πολιτικής εξουσίας, εστιών υποταγμένων σ’ ένα γενικό πολιτικό κι εξουσιαστικό κέντρο του Κράτους· Αν, τέλος, το πολιτικό κόμμα που αποβλέπει στην εξουσία και στην κυριαρχία διαλυθεί μετά τη νίκη και παραχωρήσει πραγματικά τη θέση του σε μια ελεύθερη αυτο-οργάνωση των εργαζομένων· Αν η “εξουσία στα Σοβιέτ” δεν γίνει στην πραγματικότητα μια κρατική εξουσία ενός καινούριου πολιτικού κόμματος, Τότε, και μόνον τότε, η νέα κρίση θα μπορέσει νά ’ναι η τελευταία, θα μπορέσει να σημάνει την αρχή μιας καινούριας εποχής» [9].

Οι περισσότεροι Ρώσοι αναρχικοί, και ιδίως εκείνο το τμήμα τους που συμμετείχε δραστήρια στην οικοδόμηση μορφών προλεταριακής αυτο-οργάνωσης, όπως οι εργοστασιακές επιτροπές, δεν απέρριπταν συλλήβδην το ενδεχόμενο κατάληψης της πολιτικής εξουσίας. Η κυβέρνηση Κερένσκι έπρεπε να ανατραπεί, και για να συμβεί αυτό ήταν αναγκαίο να επιστρατευτούν πολιτικά μέσα, συντονισμένες τακτικές κινήσεις, ελιγμοί ή ακόμα και μορφές καταναγκασμού. Αναρχικοί αγωνιστές μπορούσαν, ή μάλλον έπρεπε συχνά, να συνεργάζονται με μπολσεβίκους για να πετύχουν την τάδε ή τη δείνα απόφαση σε μια συνέλευση ενός εργατικού συμβουλίου ή μιας εργοστασιακής επιτροπής, αλλά και να συντονίζονται ώστε στην πράξη να επιβληθούν συγκεκριμένοι τρόποι εφαρμογής, και συγκεκριμένες πολιτικές ερμηνείες, των αποφάσεων στις οποίες κατέληγαν τέτοιου είδους συνελεύσεις, διαμορφώνοντας έτσι ενεργητικά έναν ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης έναντι των άλλων, συμφιλιωτικών με την αστική τάξη, εργατικών κομμάτων. Και κάτι τέτοιο όντως γινόταν τακτικά από την άνοιξη του 1917 μέχρι και την εξέγερση του Οκτώβρη. Τόσο οι αναρχοκομμουνιστές όσο και οι αναρχοσυνδικαλιστές συνεργάζονταν με τους μπολσεβίκους. Τέσσερα τουλάχιστον από τα μέλη της Επαναστατικής Στρατιωτικής Επιτροπής του σοβιέτ της Πετρούπολης, η οποία κατάστρωσε και υλοποίησε το επιχειρησιακό πλάνο για την ανατροπή της κυβέρνησης Κερένσκι, μια πράξη αναμφίβολα πολιτική με την πιο στενή μάλιστα έννοια του όρου, ήταν αναρχικοί [10].

Η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας, όμως, άνηκε στο καταστροφικό σκέλος της επανάστασης. Συγκαταλεγόταν σε όσα έπρεπε αναγκαστικά να γίνουν ώστε να αναιρεθεί η υπάρχουσα κοινωνική τάξη πραγμάτων, βασική διάσταση της οποίας ήταν (και εξακολουθεί βέβαια σήμερα να είναι) ο διαχωρισμός της δημόσιας, τυπικής και αφηρημένης πολιτικής πραγματικότητας από την ιδιωτική, βιωματική και συγκεκριμένη κοινωνική-οικονομική πραγματικότητα. Το κόμμα των μπολσεβίκων, αντίθετα, από τη στιγμή που κατέλαβε την εξουσία άρχισε να στήνει μια επαναστατική δικτατορία η οποία έτεινε να γίνει ένα νέο πολιτικό καθεστώς, αντί να λειτουργεί ως μια πολιτική πτύχωση μιας μεταβατικής κοινωνικής μορφολογίας, ενός προσωρινού κι ασταθούς πλαισίου σχέσεων ανάμεσα σε ανταγωνιζόμενες κοινωνικές τάξεις, ενός πειράματος κοινωνικού μετασχηματισμού.

Τοποθετώντας στη θέση του αστικού κράτους, νοούμενου ως οργάνου καταπίεσης της εργατικής τάξης, ένα «σοσιαλιστικό κράτος», που προοριζόταν ιδεατά να λειτουργήσει ως όργανο καταπίεσης της αστικής τάξης, οι μπολσεβίκοι αναιρούσαν την «αυτοδημοκρατία» των συμβουλίων, την οποία επαινούσε ακόμα και το 1919 ο Μπερνέρι, και την οποία οι ίδιοι είχαν εγκαθιδρύσει ως πολιτικό σύστημα. Ενίσχυαν το κράτος αντί να το απονεκρώνουν. Για να υπερασπιστούν την εξουσία των εργατικών συμβουλίων ως πολιτική εξουσία υποκαθιστούσαν τον συλλογικό νου του αγωνιζόμενου προλεταριάτου από τον συλλογικό νου ενός κόμματος που αυτόκλητα διεκδικούσε το προνόμιο του αποκλειστικού εκπροσώπου της «πρωτοπορίας» του προλεταριάτου, εξουθενώνοντας τα εργατικά συμβούλια ως μορφές αμφισβήτησης της πολιτικής.

Πολύ πριν τους απηνείς διωγμούς που εξαπέλυσε τη δεκαετία του 1930 η σταλινική γραφειοκρατία, αυτό που είχε αρχίσει να δημιουργείται, όπως είχε διαγνώσει ήδη από το 1918 η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ήταν ένα «καπιταλιστικό κράτος με το κεφάλι κάτω» [11]. Η ύπαρξη ενός τέτοιου κράτους, στη ρητορική των μπολσεβίκων, εμφανιζόταν ως ένας καρπός της επανάστασης, ως κάτι που ήλθε για να μείνει, και όχι ως ένα δυσάρεστο επεισόδιο κατά την πρώτη φάση της εκτύλιξής της, και δικαιολογούνταν με μια θεωρία περί δικτατορίας που προϋπέθετε υπόρρητα τη θέση «ότι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι ένα πράγμα, για το οποίο το επαναστατικό κόμμα έχει τη συνταγή έτοιμη στην τσέπη του και δεν έχει να κάνει τίποτε άλλο παρά να την εφαρμόσει με ζήλο» [12].

Στους επαναστατικούς κύκλους της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής δεν δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην αντίφαση ανάμεσα στην εξέγερση του Οκτώβρη ως σημείο καμπής μιας εξελισσόμενης διαδικασίας προλεταριακής αυτοχειραφέτησης και την εξέγερση του Οκτώβρη ως πολιτικό στρατήγημα για την εγκαθίδρυση μια πολιτικής δικτατορίας, την οποία είχαν έγκαιρα αναδείξει οι αναρχικοί/ές στη Ρωσία, καθώς και η Λούξεμπουργκ. Οι απόψεις, άλλωστε, των αναρχικών που έζησαν σε πραγματικό χρόνο την εκτύλιξη αυτής της αντίφασης, πριν από τη δεκαετία του 1940, όταν πρωτοκυκλοφόρησαν στα Αγγλικά και τα Γαλλικά τα γραπτά του Βολίν, της Μετ και του Μαξίμοφ, δεν είχαν βγει και πολύ έξω από τα ασφυκτικά στενά όρια των μικρών κύκλων των ομόδοξών τους και των Ρώσων πολιτικών προσφύγων. Τα γραπτά των μπολσεβίκων ηγετών, αντίθετα, τυπώνονταν από κρατικά τυπογραφεία και μεταφράζονταν ταχύτατα σε δεκάδες γλώσσες από κομματικούς στρατούς που αποκτούσαν με το πέρασμα του χρόνου όλο και μεγαλύτερη ισχύ ως κατά τόπους αντιπρόσωποι του σοβιετικού κόμματος-κράτους.

Οι νικητές, όπως ξέρουμε, γράφουν την ιστορία. Ακόμα και σήμερα, όποτε τυγχάνει να ανοίξει κουβέντα για τον Οκτώβρη του 1917, έχουμε να αναμετρηθούμε με τους μύθους που το κόμμα-κράτος των μπολσεβίκων καλλιέργησε μετά την επικράτησή του. Ένας από αυτούς, ίσως ο πιο ανθεκτικός, είναι ότι ο μετασχηματισμός των κοινωνικών σχέσεων είναι επί της ουσίας έργο ενός κόμματος ικανού να λειτουργεί ως στρατηγικός νους για τις «μάζες», ότι οι κοινωνικοί αγώνες «δεν αρκούν» από μόνοι τους για να δρομολογηθεί μια επαναστατική αλλαγή, ότι πρέπει ένας συγκεντρωτικός φορέας, ορατός στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, ένα πρόπλασμα κράτους, να έλθει να βάλει τα σωστά «πολιτικά περιεχόμενα». Ένας άλλος είναι ότι οι χαφιέδες και τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας που κατέκλυσαν από τη δεκαετία του 1930 τη σοβιετική επικράτεια ήταν ένα ατύχημα στον δρόμο για τον σοσιαλισμό. Και οι δύο αυτοί μύθοι αποσυνδέουν την κριτική προς το κεφάλαιο από την κριτική προς το κράτος. Συσκοτίζουν, επίσης, τον πιο δύσκολο και κρίσιμο κόμπο στο κουβάρι των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν από τον Οκτώβρη του 1917 και μετά, που δεν είναι άλλος από το γεγονός ότι το ίδιο συλλογικό σώμα, το κόμμα των μπολσεβίκων, που υπήρξε ένα από τα πιο αποτελεσματικά όργανα της επανάστασης μεταστράφηκε σύντομα στο πιο καταστροφικό όχημα της αντεπανάστασης.

Ο Μαξίμοφ το 1940 θα κάνει λόγο για κάποιου είδους εξαπάτηση, τις παραμονές και κατά τον πρώτο καιρό της Οκτωβριανής Επανάστασης, από πλευράς των μπολσεβίκων, και προσωπικά του ίδιου του Λένιν: έβαλαν για λίγο στην άκρη τον μαρξιστικό κρατισμό, και διατράνωσαν την πίστη τους στην εργατική εξουσία, τον φεντεραλισμό, την αυτονομία και την προλεταριακή αυτοκυβέρνηση, για να καταφέρουν να επιβάλλουν από την πίσω πόρτα τη δική τους δικτατορία [13]. Ο Μπερνέρι, το 1936, από τη Βαρκελώνη, θα υποστηρίξει ότι η αντίφαση διέτρεχε τον ίδιο τον «λενινισμό», ο οποίος ήταν αφενός μια «επιστροφή στο επαναστατικό πνεύμα του μαρξισμού», κι αφετέρου μια «επιστροφή στα σοφίσματα και τις αφαιρέσεις της μαρξιστικής μεταφυσικής» [14].

Είτε έτσι είτε αλλιώς, αν κάτι αξίζει να διερωτηθούμε σήμερα, ανατρέχοντας στον Οκτώβρη του 1917 είναι ακριβώς αυτό: γιατί και πώς η αντεπανάσταση εμφανίστηκε εντός της επανάστασης, όχι ως μια εξωτερική δύναμη ανάσχεσης, αλλά ως μια εσωτερική δύναμη απονέκρωσης και καταστολής. Οι ιστορίες των αναρχικών εκείνης της περιόδου είναι ιστορίες ανθρώπων που μολονότι δεν έδωσαν, ή δεν μπορούσαν να δώσουν, πειστικές ή σωστές απαντήσεις, έθεσαν με διαύγεια ορισμένα από τα πιο ζωτικά ερωτήματα σε σχέση με τη δυνατότητα εξόδου της ανθρωπότητας από το μακραίωνο βασίλειο της ανελευθερίας. Και δεν έπαψαν να σκέφτονται τη δυνατότητα κατάργησης των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων ως κάτι αξεδιάλυτα συνυφασμένο με τη δυνατότητα κατάργησης του κράτους. Ο μύθος ότι ο ρόλος τους ήταν ασήμαντος, και τα γραπτά τους «αφελή», είναι ένα πολυφορεμένο, παρά την πλαστότητά του, άλλοθι για να συνεχίσουμε να αναπαράγουμε τους μπολσεβίκικους μύθους, για να εξακολουθούμε να πιστεύουμε άκριτα ότι οι πολιτικοί μέντορες και σύντροφοι του Στάλιν ήταν, τάχα, πιο διορατικοί/ές από τους συναγωνιστές/τριές τους που πρώτοι/ες βρέθηκαν στην θέση του θύματος γιατί επέλεξαν να υπερασπιστούν σε χρόνο ενεστώτα τον προλεταριακό Οκτώβρη ενάντια στον Οκτώβρη του κόμματος-κράτους, την επανάσταση ενάντια στην αντεπανάσταση, ακόμα κι αν αδυνατούσαν συχνά να συλλάβουν πόσο στενή ήταν η σχέση ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη.

[1] C. Berneri, “L’autodemocrazia” [1919], στον τόμο: P. C. Masini και A. Sorti (επιμ.), Scritti scelti di Camillo Berneri: Pietrogrado 1917 – Barcellona 1937, Milano: Sugar Editore, 1964, σελ. 30-34 – τα παραθέματα στις σελ. 30 και 34.

[2] Παρατίθεται στο έργο του Volin, Η άγνωστη επανάσταση, μετάφραση: Σ. Ζάκκας, 2 τόμοι, Αθήνα: Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1975-1976, τόμ. 2, σελ. 55-56.

[3] Ό.π., τόμ. 2, σελ. 5.

[4] G. P. Maximoff, The guillotine at work: Twenty years of terror in Russia, Chicago: The Chicago Section of the Alexander Berkman Fund, 1940, σελ. 343.

[5] E. Yartchuk, “Les soviets et la défense de la révolution”, μετάφραση: A. Skirda, Autogestion et socialisme, 18-19 (1972), σελ. 229-235 – η αναφορά στη σελ. 231.

[6] P. Archinov, “Les 2 octobres” [1927], μετάφραση: A. Skirda, Autogestion et socialisme, 18-19 (1972), σελ. 185-197 – η αναφορά στις σελ. 189, 191.

[7] A. Berkman, The Russian tragedy [1922], επιμέλεια: W. G. Nowlin Jr., Sanday, Orkney: Cienfuegos Press Ltd., 1976, σελ. 13-15.

[8] I. Mett, La commune de Cronstadt: Crépuscule sanglant des Soviets, Paris: Spartacus, [1949], σελ. 79.

[9] Το άρθρο αναδημοσιεύεται ολόκληρο από τον Volin, Η άγνωστη επανάσταση, σελ. 53-55 – το παράθεμα στις σελ. 53-54.

[10] Βλ. A. Rabinowitch, Prelude to revolution: The Petrograd Bolsheviks and the July 1917 Uprising, Bloomington και Indianapolis: Indiana University Press, 1968, σελ. 71-73, 100-102· P. Avrich, “The anarchists in the Russian Revolution”, Russian Review 26 (1967), σελ. 341-350 – οι σχετικές αναφορές στις σελ. 344-346.

[11] Ρ. Λούξεμπουργκ, Η ρωσική επανάσταση, μετάφραση: Κ. Μιλτιάδης, Αθήνα: Εκδόσεις Κοροντζή, 1978, σελ. 78.

[12] Ό.π., σελ. 79.

[13] Βλ. Maximoff, The guillotine at work, σελ. 19-34.

[14] Berneri, “La dittatura del proletariato e il socialismo di stato” [1936], στον τόμο: Masini και Sorti (επιμ.), Scritti scelti di Berneri, σελ. 218-221 – τα παραθέματα στη σελ. 221.



Κριτικές - Συζήτηση

Βαθμολογία Αναγνωστών: 55.00% ( 8
Συμμετοχές )

Αφήστε μια απάντηση

69 Σχόλια στο "«Ο κοκκινόμαυρος Οκτώβρης» – άρθρο κριτικής στην Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917"

μέλος του ΝΑΡ
Γόνιμος προβληματισμός από τον υπογράφοντα. Συμφωνώ με την βασική διαπίστωση του κειμένου ότι, η συγκρότηση κράτους και κεντρικής διεύθυνσης της επαναστατημένης κοινωνίας, είναι ένα δικοπο μαχαίρι, διότι η οποιαδήποτε μορφή κράτους και κεντρικής διεύθυνσης της κοινωνίας, αποτελεί το ιδανικό θερμοκήπιο για την γέννηση και ανάδυση, μιας νέας άρχουσας κοινωνικά, τάξης! Εν προκειμένω, αυτή η τάξη στις χώρες του ονομαζόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», ήταν η κρατική/κομματική γραφειοκρατία. Ωστόσο, πρέπει να παμε και πιο πέρα, αν θέλουμε να παράξουμε σύγχρονη και πειστική επαναστατική θεωρία και πράξη: ΤΙ πιθανότητες και ΠΟΙΕΣ δυνατότητες υπήρχαν σε μια επαναστατημένη κοινωνία τότε, πέραν της συγκρότησης κράτους; Με δεδομένο ότι μια πλειάδα καπιταλιστικών κρατών έπεσαν σαν τους γύπες πάνω στη νεαρή ΕΣΣΔ για να την τσακίσουν; Με μια πολυεθνική κοινωνία με διαφορετικές ταχύτητες στο εσωτερικό της και με αντικρουόμενα ατομικά και συλλογικά συμφέροντα; ΠΩΣ θα συνενώνονταν τα δεκάδες εκατομμύρια κατοίκων της ΕΣΣΔ για να πάει μπροστά η επανάσταση και οι μετασχηματισμοί της χωρίς κράτος και κεντρική διοίκηση; Αυτά τα ερωτήματα, ΙΣΧΥΟΥΝ τα ίδια, ΚΑΙ σήμερα! Πρώτο συμπέρασμα; Φοβούμαι πως επειδή το κράτος πέρα από όργανο ταξικής καταπίεσης μιας μειοψηφίας πάνω στην κοινωνική πλειοψηφία, πέρα από το ιδανικό θερμοκήπιο γέννησης και ανάδυσης μιας νέας άρχουσας τάξης, είναι και ΤΡΟΠΟΣ οργάνωσης… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700

Τι έγινε, ρε παιδιά; Τελικά, το «σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα» που βάλθηκε να οικοδομήσει το ΝΑΡ θα έχει για κύριο καθήκον να κάνει καριέρα ως δεκανίκι τής αναρχίας; Αυτή είναι η «δημιουργική ανάπτυξη του μαρξισμού»; Ο μπακουνισμός;;;

Αν ο Λένιν είχε ακούσει έστω και στο ελάχιστο τις αναρχικές ονειροφαντασίες, η επανάσταση δεν θα έβγαζε ούτε το 1919! Αν δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε ούτε αυτό, τι διάολο θέλετε και μπλέκετε με οικοδομήσεις «σύγχρονων κομμουνιστικών προγραμμάτων και κομμάτων»; Τούβλο θα πιάνετε, πετραδάκι θα γίνεται!

μέλος του ΝΑΡ

λέφτη, πας καλά; Αδερφέ, η εμπάθειά σου, ΔΕΝ κρύβεται! Το να θέλει ένα σύγχρονο κομμουνιστικό κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα να αναστοχαστεί και να μελετήσει στα σοβαρά τον θρίαμβο και την τραγωδία παράλληλα της Οκτωβριανής επανάστασης εσύ τα βαφτίζεις «δεκανίκι της αναρχίας»; δεν ντρέπεσαι καθόλου;

ΑΝ έχεις να πεις κάτι σοβαρό λέφτ γράψε! Αν πάλι όχι μην χαλάς τζάμπα τον χρόνο σου και τον χρόνο μας! Ευχαριστώ

ΓΚ1

Υπαρχουν τα «δεκανικια της αναρχιας»…υπαρχουν και τα δεκανικια της δεξιας απο τα οποια ειναι χορτατος ο χωρος σου.

Left G700

Τι να σου πω, φίλε μου, τι να σου πω… Μπορεί και να υπάρχουν τέτοια δεκανίκια τής δεξιάς στο χώρο μου. Το θέμα είναι ότι δεν τους παραχωρήσαμε και την πρώτη σελίδα για να βγάζουν τα δεξιά μανιφέστα τους, όπως κάνετε εσείς για τα αναρχικά μανιφέστα!

Κ.Σ.

Αυτά τα κατάλαβες μόνος ή τα διάβασες κάπου;

Left G700
Προκαλεί πολλά ερωτήματα (ω, ναι: μαζί με κάποια πνιχτά γελάκια..) η αγανακτισμένη έγκληση του φίλου μας «μέλους τού ΝΑΡ», σύμφωνα με την οποία παίζει και να μην είμαι στα καλά μου. Και τούτο διότι, ενώ το «μέλος τού ΝΑΡ» με κατηγορεί για πολιτική διανοητική ανισορροπία, ο ίδιος, σε συνδυασμό με τις μόλις 329 λεξούλες του πρώτου σχολίου του (05/01/2018 19:35), καταφέρνει να αποδείξει α) ότι δεν έχει κατανοήσει ούτε καν τη «βασική διαπίστωση του κειμένου» («η συγκρότηση κράτους και κεντρικής διεύθυνσης της επαναστατημένης κοινωνίας» δεν είναι για τον Λένορμαν απλώς ένα «δίκοπο μαχαίρι»· είναι η 11η Πληγή τού Φαραώ!), και, β), ότι δεν είμαι εγώ που πάσχω από κάποιας μορφής διανοητική ισορροπία πολιτικής φύσης, αλλά εκείνος (δεν προϋποθέτει κάποια συγχυτική κατάσταση το γεγονός ότι με κατηγορεί ως ανισόρροπο την ίδια στιγμή που τη βασική πολιτική διαπίστωση του προηγούμενου σχολίου μου[*] την προσυπογράφει[**] και με τα δυο του τα χεράκια;). Αν όντως έχουμε να κάνουμε με κάποια διαταραχή τής σκέψης τού φίλου μας «μέλους τού ΝΑΡ», πού πρέπει να την αποδώσουμε, ποια είναι η αιτία που την προκάλεσε; Αξίζει κάθε προβληματισμός πάνω σε αυτό, μια και μόνο έτσι μπορούμε να καταλήξουμε στην ενδεδειγμένη θεραπεία, την οποία και πρέπει, σύμφωνα και με… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ
Μάλιστα… Ο λέφτης μας, επανήρθε δριμύτερος και τίγκα ειρωνικός. Και φυσικά, θα τον ακολουθήσουμε στην ειρωνία του, αλλά χωρίς να αναπαραχθεί το αφ υψηλού ελιτίστικο στιλάκι του, που τόσο γέλιο βγάζει μιας και το μόνο που καταφέρνει ο φίλος μας, είναι να τσιτάρει Λένιν, μην μπορώντας ο φουκαράς ο λέφτης μας, να αρθρώσει καμμία γνώμη για το ΤΙ έχει συντελεστεί στα 90 χρόνια μετά τον θάνατο του Λένιν! α. Αγαπητε λέφτη: Ο Λένορμαν σαφώς και είναι αναρχικός. Και σαφώς απορρίπτει το κράτος. Χαίρω πολύ χαιρόπουλος φουκαρά…. ΤΟ θέμα είναι δογματικέ λέφτη, η μελέτη της εξέλιξης της ΕΣΣΔ και των ΚΚ σε παγκόσμιο επίπεδο, μετά τον θάνατο του Λένιν. Το να απαντάς με τσιτάτα του βλαδίμηρου στην κριτκή που κάνουν κομμουνιστές και αναρχικοί για την μετά τον θάνατο του Λένιν περίοδο, είναι λάθος. ΔΕΝ απαντάς. Οχι γιατί η μεθοδολογία του Λένιν και το έργο του δεν είναι χρησιμα σήμερα, αλλά γιατί πολύ απλά, όλα αυτά συνέβησαν κυρίως, μετά τον θάνατο του Λένιν. Και τα συμπεράσματα απαιτούν μαρξιστική/υλιστική μεθοδολογία, και όχι τσιτάτα καψερε…. β. Στα κρισιμα ερωτήματα, λέφτη, κάνεις τον αλέκο! α. Είναι ναι ή όχι το κράτος όργανο ταξικής καταπίεσης, παγίωσης της εξουσίας της κάθε φορά άρχουσας τάξης, αλλά παράλληλα ΚΑΙ… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700

Μάλιστα… Ο λέφτης μας, επανήρθε δριμύτερος και τίγκα ειρωνικός.

Σύννεφο με παντελόνια

Τη σκέψη σας που νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.
Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό.

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας
.
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.
[…]

(Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Σύννεφο με παντελόνια, απόδοση Γιάννης Ρίτσος)

Κ.Σ.

Πάντως το οργισμένο και κακιασμένο ύφος σου περισσότερο θυμίζει Κώστα Πρέκα και όχι Μαγιακόφσκι

μέλος του ΝΑΡ

Ενα σχόλιο λέφτη, χωρίς καμμία αναπαραγωγή ειρωνίας και ελιτισμού: Το κράτος ως συνολο μηχανσιμών παγίωσης της εξουσίας της εκάστοτε άρχουσας -μειοψηφικής πάντα- τάξης, ως τρόπος οργάνωσης των ταξικών κοινωνιών, και ως θερμοκήπιο γέννησης και ανάδυσης μιας νέας άρχουσας τάξης όταν η παλιά εκλείψιει, είναι ένα πολύ σοβαρό πράγμα.

Και δεν μπορούμε να το θεωρούμε άκριτα ένα χρήσιμο εργαλείο μετάβασης σε μια κομμουνιστική κοινωνίας όπως αφελώς ή /και δολίως πίστεψαν τα ΚΚ του 20ου αιώνα Δεν μπρούμε επίσης, να το απορρίπτουμε συλήβδην νομίζοντας πως είναι δυνατόν να περάσουμε κατευθείαν και χωρίς την ύπαρξη μιας μορφή κράτους, απο την καπιταλιστική κρατικά οργανωμένη κοινωνία, σε μια αταξική/ακρατική (δλδ κομμουνιστική) κοινωνία, όπως νομίζουν αφελώς οι αναρχικοί και οι αυτόνομοι.

Αυτά πρέπει να συζητήσουμε/απολογίσουμε απο την εμπειρία της ΕΣΣΔ και των χωρών του λεγόμενου «υπσρκτού».

ένας

Κάτι με την άρνηση του καταμερισμού και της διεύθυνσης(*) γενικώς και αορίστως, κάτι με την άρνηση της Διχτατορίας του Προλεταριάτου σαν ενδιάμεσης εξουσίας των πολλών πάνω στους λίγους μέχρι να τους εκμηδενίσουν, τώρα μπογιατίζουμε και …»μαυροκόκκινο»(!) τον Οχτώβρη, …..
…εδώ στο ΝΑΡ – ούτε η Οχτωβριανή μας κάνει ακριβώς όπως ήταν, βουρ να την …αλλάξουμε(!) κι αυτήν! (Ποιός Λένιν, ποιός Στάλιν…. στον κόσμο μας εμείς…)
Πίσω λοιπόν στον …Μάχνο(!), τον …Μπακούνιν(!), τον …Προυντόν(!), με ολίγον Νετσάγιεφ (ίσα να …»ακούγεται»), κι ο ..Κροπότκιν(!) βαρύς μας πέφτει, …
….πού θα πάει το γ@&h&eno το «νέο επαναστατικό υποκείμενο», κάπου εκεί πίσω θα κρύβεται, θα το βρούμε, και μετά …τρέμετε συμβιβασμένοι κομμουνιστές, που δεν κάνετε τίποτε για τον απεγνωσμένο μικροαστικό «Λαό»!
———————————
(*) Δεν είπαμε να διαβάσουμε το Ενδέκατο κεφάλαιο από το Τέταρτο (IV) Τμήμα του A’ Tόμου του Κεφαλαίου για την ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ;
A, θα πάρω τη βέργα….

μέλος του ΝΑΡ

Καλύτερα ΕΝΑΣ, αντί για βέργα, να πιάσεις κανα βιβλίο να διαβάσεις χωρίς παπαδίστικες αντιλήψεις, μπας και μπορέσεις και εσύ να συμβάλλεις σε μια γόνιμη συζήτηση για τις αιτίες γραφειοκρατικού εκφυλισμού της οκτωβριανής επανάστασης!

α. Η σκέψη του Λένιν, είναι εξαιρετικά χρησιμη, ΑΝ εκληφθεί ως διαδικασία/υλιστική μεθοδολογική μελέτη/ανάλυση της καπιταλιστικής πραγματικότητας. Είναι εντελώς άχρηστη, ΑΝ εκληφθεί ως ένα σύνολο από τσιτάτα «εξήγησης» κοινωνικών και πολιτκών πραγματικοτήτων οι οποίες προέκυψαν ΜΕΤΑ τον θάνατο του Λένιν.

β. Δεν αρνούμαστε εκ των προτέρων και γενικά, τον καταμερισμό και την διεύθυνση. Καταλαβαίνεις ό,τι θες και ό,τι νομίζεις πως σε συμφέρει! Προβληματοποιούμε τις έννοιες «κράτος», «ιεραρχία – διεύθυνση» κλπ, ως έννοιες που παίζουν έναν εξαιρετικά αντιφατικό ρόλο: ΑΠο την μια είναι αναγκαίες, διότι ΕΤΣΙ έχουν μάθει οι καταπιεσμένοι να οργανώνουν τις μεταξύ τους σχέσεις και να οργανώονται γενικά, από την άλλη είναι εξαιρετικά καταστροφικές, διότι αυτές καθεαυτές οι έννοιες «κράτος» και «διεύθυνση-ιεραρχία» αποτελούν μια εκ των βασικών αιτίων αναπαραγωγής ταξικών εκμτελαλλευτικών κοινωνικών σχέσεων.

ένας
Ποιό «βιβλίο» εδώ έχεις ξεσκίσει όλα τα «βιβλία» του Μ/Λ, και σε …ενοχλεί η «βέργα»;!;! 1. Δεν άκουσα τίποτε για «για τις αιτίες», που οδήγησαν στην ΗΤΤΑ της πρώτης απόπειρας εγκαθίδρυσης του Σοσιλαλισμού. Εκείνο, που ακούω συνεχώς εδώ, είναι ότι ο Οχτώβρης και ο Υπαρκτός δεν ήταν …επαρκώς …αναρχικά(!!!) και μάλλον εκ γενετής έπασχαν από «γραφειοκρατικό εκφυλισμό», αφήνοντας και ένα θέμα τυπικής λογικής του τι ακριβώς «εκφυλίστηκε», αφού ήταν εκ γενετής «έκφυλο»!!! Η πάλη των τάξεων εδώ απουσιάζει παντελώς, όλα γίνονται στο Εποικοδόμημα, που αιωρείται αυτόνομα σε έναν δικό του κόσμο. Ούτε Διαλεκτική ούτε Αριστοτέλεια Λογική. Σκέτος Παραλογισμός, ήγουν Μεταφυσική! 2. Καλή ταυτολογία (α) στην …»χρησιμότητα» του Λένιν, (μη χάσουμε και το ..Licence!), αλλά, βλέπω, τον …οριοθετεί(!!!) στην …»ανάλυση της καπιταλιστικής πραγματικότητας«, κάτι, που θα ‘ν τώλεγες για τον …Μαρξ! Ο Λένιν ήταν κυρίως ο θεωρητικός της Επανάστασης, για την Ανατροπή του Καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του Σοσιαλισμού, που αποτέλεσε το «δια ταύτα» της μαρξικής ανάλυσης. Εξ ού και Μαρξισμός-Λενινισμός. Τέσπα, μπορεί νάναι και λάθος εκ παραδρομής…. 3. Το μαργαριτάρι είναι στο (β), όπου κάποιες …»έννοιες»(!), που μάλιστα αναφέρονται στο Εποικοδόμημα της κοινωνικής βάσης, αναγορεύονται σε «μια εκ των βασικών αιτίων αναπαραγωγής ταξικών εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων»!! Υποθέτω, δίπλα στις σχέσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Σ.Τ.

Ρε εκφυλισσμενε μικροαστε με την ντουντουκα ξέρεις τι σημαίνει Στάλιν που υπερασπίσεις; Από λεπιδι θα σας είχε περάσει μικροαστουλιδες μοβοροι και καλά

lathranagnostis

Δεν μου λες? Όταν ήσουν μικρός, η μαμά σου, σε φόβιζε ότι αν δεν φας όλο το φαγητό σου, θα έρθει να σε πάρει ο Στάλιν?
Αχ αυτές οι παλιομοδήτισες οι μαμάδες, με τους μπαμπούλες και τους Στάλιν, πόσα τραύματα έχουν δημιουργήσει στα παιδιά τους…….!

Σ.Τ.

Εκφυλισμένα μικροαστε με την ντουντουκα, ο Λένιν που ήξερε από επαναστατες και από επαναστάσεις, θεωρούσε τον Στάλιν ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ (ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΟΧΙ ΓΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΘΕΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΚΑΤΟΠΙΝ) ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ……Δυστυχώς έπεσε μέσα και στα δύο….

όσο για θεωρητικές γνώσεις διαλεκτικής και οικονομιας….., δεν υπήρχε καν ο Στάλιν….

μέλος του ΝΑΡ

Λες ασυναρτησίες «ένας». Τεκμηριωσα την θέση μου. Εσύ καμια τεκμηρίωση. Αν θες να μάθεις την θέση του ΝΑΡ μπες στην ιστοσελίδα του. Εκεί το ΝΑΡ τεκμηριώνει με υλιστικο/διαλεκτικο τρόπο, γιατί οι κοινωνίες των λεγομενων σοσιαλιστικών χωρών, δεν βαδιζαν προς τον σοσιαλισμό. Αλλά βγάλε παρωπίδες.

Left G700
Φίλε Ναρίτη, Μερικές ‘‘γρήγορες’’ (με την πολιτική έννοια). Έτσι, για να ξεμουδιάσω: 1. α. Αγαπητε λέφτη: Ο Λένορμαν σαφώς και είναι αναρχικός. Και σαφώς απορρίπτει το κράτος. Χαίρω πολύ χαιρόπουλος φουκαρά…. Έλα, ρε συ! Το κατάλαβες επί τέλους; Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις! 2. ΤΟ θέμα είναι δογματικέ λέφτη, η μελέτη της εξέλιξης της ΕΣΣΔ και των ΚΚ σε παγκόσμιο επίπεδο, μετά τον θάνατο του Λένιν. Το να απαντάς με τσιτάτα του βλαδίμηρου στην κριτκή που κάνουν κομμουνιστές και αναρχικοί για την μετά τον θάνατο του Λένιν περίοδο, είναι λάθος. Το θέμα είναι ότι δεν έχεις καταλάβει Χριστό ούτε από την κριτική τών αναρχικών (ο Λένορμαν τη διατυπώνει ξεκάθαρα) ούτε από την κριτική τών σύγχρονων Αριστερών Κομμουνιστών: δεν αναγνωρίζουν καμία κάθετη και ριζική τομή στο θάνατο του Λένιν και στην ανάληψη της εξουσίας από τον Στάλιν! Αντίθετα, υποστηρίζουν ότι το σπέρμα τού ‘‘σταλινισμού’’ ενυπάρχει στο λενινισμό! 3. β. Στα κρισιμα ερωτήματα, λέφτη, κάνεις τον αλέκο! α. Είναι ναι ή όχι το κράτος όργανο ταξικής καταπίεσης, παγίωσης της εξουσίας της κάθε φορά άρχουσας τάξης, αλλά παράλληλα ΚΑΙ τρόπος οργάνωσης των κοινωνιών, ΚΑΙ θερμοκήπιο γέννησης μιας νέας άρχουσας τάξης, όταν η παλιά έχει συτριβεί/αποχωρήσει από τα εγκόσμια; ΠΩΣ αξιολογούμε την μετέπειτα του θανάτου του… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ

Αγαπητέ λεφτη:

α. Συνεχίζεις την ειρωνία αλλά δεν θα σε ακολουθήσω, διότι ένας απο μας, πρέπει να μιλά σοβαρά και τεκμηριωμένα, μπας και συνεχίσει να είναι η συζήτηση γόνιμη. ΗΔΗ απο το 1ο σχόλιο που έκανα, τεκμηρίωσα την ειδοποιό διαφορά μεταξύ κομμουνιστών και αναρχικών για τον ρόλο και την φύση του κράτους. Οπότε, παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες.

β. ΗΔΗ όμως από το 1ο σχόλιο που έκανα, τεκμηρίωσα και την ανεπάρκεια της αντίληψης των κομμουνιστών για την φύση και τον ρόλο του κράτους: Την αφελή ή/και δόλια αντίληψη των ΚΚ του 20ου αιώνα, όπου ενώ θεώρησαν σωστά πως το καπιταλιστικό κράτος πρέπει να καταστραφεί, στη συνέχειςα, θεώρησαν απλο»ικά πως το κράτος ΓΕΝΙΚΑ είναι ένα ουδέτερο και χρήσιμο εργαλείο μετάβασης προς μια κομμουνιστική κοινωνία. Αμ δε!

ΑΥΤΗΝ ακριβώς την αντίληψη θεωρώ πως πρεπει οι σύγχρονοι κομμουνιστές να ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΝ: Το κράτος ΔΕΝ είναι γενικά ένα χρήσιμο εργαλείο μετάβασης. Αναγκαία μια μορφή κράτους είναι, αλλά όσο αναγκαία είναι, διότι η κοινωνία και οι καταπιεσμένοι έχουν μάθει να οργανώνουν τις υποθέσεις τους δια-μέσω του κράτους, άλλο τόσο είναι και καταστροφική, διότι πάντα το κράτος, αναπαράγει εξουσιαστικές, ταξικές, εκμεταλλευτικές σχέσεις! ΑΥΤΟ έγραψα και τεκμηρίωσα.

μέλος του ΝΑΡ

Στην συζήτηση για την αξιολόγηση και τον αναστοχασμό της μετά τον θάνατο του Λένιν εξέλιξης της ΕΣΣΔ και των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού, χωράν τόσο οι αριστεροί, και οι κομμουνιστές, όσο και οι αναρχικοί και οι αυτόνομοι. Αλλο πράγμα να απορρίπτεις μια αναρχική αντίληψη για το κράτος και άλλο πράγμα να την αποκλείεις εκ των προτέρων από την συζήτηση! Αλλο πράγμα να απορρίπτεις την παραδοσιακή αριστερή/κομμουνιστική κρατικίστικη αντίληψη για την μετάβαση ως χρεοκοπημένη και ως μία βασική αιτία της γραφειοκρατικής μετάλλαξης της ΕΣΣΔ και άλλο πράγμα να την αποκλείεις εκ των προτέρων απο την συζήτηση!

Ο αποκλεισμός ντιλήψεων, είναι βαθιά δογματικός και ατελέσφορος.

Left G700

Αλλο πράγμα να απορρίπτεις μια αναρχική αντίληψη για το κράτος και άλλο πράγμα να την αποκλείεις εκ των προτέρων από την συζήτηση!

Μπα; Κι από πού κατάλαβαν οι αναγνώστες τής Παντιέρας ότι εσείς απορρίπτετε μια αναρχική αντίληψη για το κράτος με τη δημοσίευση του άρθρου που συζητάμε; Δεν μπήκε κανείς από σας στον κόπο να γράψει ούτε δυο εισαγωγικά λόγια που να τραβάνε κάποιες διαχωριστικές γραμμές! Εντάξει, κατανοητό να θέλετε να απλώσετε δίχτυα προς την πολιτικοποιημένη αναρχία. Αλλά έτσι; Χωρίς να κρατάτε ούτε την ελάχιστη απόσταση ασφαλείας; Αυτό είναι ο ορισμός τού οπορτουνισμού! (Παραδόξως, αν και εμφανίστηκε εδώ εκπρόσωπος τού ΚΚΕ, του κόμματος που συνηθίζει να αποκαλεί κάθε μη Κουκουέ «οπορτουνιστή», δεν σας την είπε, παρ’ όλο που στη συγκεκριμένη περίπτωση το αξίζετε 100%. Αλλά έτσι είναι κι αυτοί οι Κουκουέδες… Βρέξει-χιονίσει βάζουν την ίδια καταγγελτική κασέτα για όλους τους άλλους και τις λίγες φορές που έχουν όντως δίκιο δεν τις παίρνουν πρέφα γιατί έχουν πέσει νωρίς για ύπνο…)

Κ.Σ.

Κανένα δεν είναι άξιος να συλλάβει το μεγαλείο της φωτεινής σου σκέψης.
Δεν αξίζουμε να μας απευθύνεις την τρομερή πολεμική σου. Η οποία είναι επιπέδου Λένιν και Μαγιακόφσκι βέβαια, αλλά και αυτοί θα μπορούσαν να μάθουν κάτι από σένα, αν άντεχαν να ζήσουν μέχρι σήμερα.
Άφες αυτοίς, πήγαινε για βόλτα.

Left G700

Γυμνάσιο πηγαίνεις ακόμα; Αυτού τού επιπέδου είναι η ειρωνεία σου. Μη με παρεξηγήσεις, αλλά δεν μπορώ να πέσω τόσο χαμηλά. Ως φίρμα, έχω κι ένα ψηλό μεροκάματο να υπερασπιστώ, καταλαβαίνεις, ε;

μέλος του ΝΑΡ

Ακου ρε κάτι πράγματα που λέει ο λέφτ…. Σου λέει κάτι η φράση «διάλογος σημαίνει όσμωση μα και αντιπαράθεση αντιλήψεων»; Και επίσης, από πότε η δημοσίευση κειμένων σημαίνει και ταύτιση με τις απόψεις τους;

Η ΠΑΝΤΙΕΡΑ είναι ένα πόρταλ της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς. Και στο πλαίσιο της όσμωσης μα και αντιπαράθεσης αντιλήψεων, πολύ καλώς κάνει και δημοσιέυει και κείμενα αναρχικών, εκτός απο τα κείμενα ρευμάτων της αντικαπιταλιστικής/κομμουνιστικής Αριστεράς. Οπως ενίοτε δημοσιεύει και κείμενα σοσιαλδημοκρατών, ή ΚΚΕδων.

Οι θέσεις του ΝΑΡ είναι γνωστές. Μπες στην ιστοσελίδα του. είναι πολύ εύκολο να τις βρεις.

μέλος του ΝΑΡ

Και τι πιστευεις πως είναι οι αναγνώστες της παντιερας για να μην καταλαβαινουν λεφτ; γιδια; ΑΥΤΟ πιστεύεις για τους αναγνώστες της παντιερας; μπράβο λεφτ που κατά τα αλλα θες και διάλογο…

Γιώργος
Δεν ψήνομαι καθόλου από τον σνομπισμό, την ειρωνία και την έλλειψη θέσεων και επιχειρημάτων από τον left. Το να αποκλείεις κείμενα επειδή είναι αναρχικών, ή κομμουνιστών, ή ρεφορμιστών και σοσιαλδημοκρατών τύπου ΛΑΕ από ένα πόρταλ όπως η ΠΑΝΤΙΕΡΑ που το διαβάζει πολύς κόσμος, είναι το λιγότερο αυταρχισμός και αντι-δημοκρατικό. Δεν ξέρω αν ο left θέλει μια τέτοια αυταρχική κοινωνία, αλλά το να εγκαλεί την Σ.Ε. της Παντιέρας η οποία δημοσιεύει και κείμενα με τα οποία δεν είναι ανάγκη να συμφωνεί και με φράσεις του στυλ «σέρνεστε πίσω απο την αναρχία» κλπ, είναι εξαιρετικά προβληματικό. Συναγωνιστή left, δεν σερνόμαστε ούτε πίσω από την αναρχία, ούτε πίσω από την σοσιαλδημοκρατία τύπου ΛΑΕ (όπως μας καλείς αλλά δεν θα πάρουμε), ούτε πίσω από την αποδοχή της σταλινικής περιόδου ως… σοσιαλιστική (!!!), όπως κάνει πχ το ΚΚΕ και οι μουλούδες γενικά. ΕΠιδιώκουμε και αγωνιζόμαστε για την κομμουνιστική επαναθεμελίωση, με μέθοδο τον διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό. Χρεοκοπημένες αντιλήψεις όπως α. η λατρεία του κράτους την οποία είχε και έχει ένα μεγάλο μέρος του κομμουνιστικού κινήματος, β. η απόρριψη του κράτους και το άμεσο πέρασμα στον σοσιαλισμό τα οποία αφελώς πιστεύει η αναρχία και η αυτονομία, γ. η υποταγή στο καπιταλιστικό κράτος και τον καπιταλισμό την… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ

Λεφτ ΔΕΝ απαντάς όμως! Για πες μας λεφτ ΠΟΙΑ είναι η θέση της ΛΑΕ ή έστω της πλειοψηφίας της λαε του αριστερού ρεύματος αλλά και η δικη σου για την εξέλιξη της εσσδ και του υπαρκτού μετά τον θάνατο του Λένιν; θα θέλαμε πολύ να ρις μάθουμε γιατί δεν υπάρχου πουθενά γραμμένες! Έχετε κάποια θέση, ή σας ενδιαφέρει μόνο η έξοδος απο το ευρώ και αυτή τσατρα Πάτρα;

Left G700
Φίλε Ναρίτη, Ανάθεμα κι αν έχεις καταλάβει τι με έφερε να σχολιάσω εδώ (ή, στην περίπτωση που το έχεις καταλάβει και κάνεις το Γερμανό, αλίμονο αν είμαι από ’κείνα τα παιδάκια που αποπροσανατολίζονται έτσι εύκολα από αυτό που θέλουν να πουν –δεν είμαι μέλος τής νΚΑ–, και μάλιστα με τόσο φτηνά και άτεχνα κολπάκια σαν το δικό σου). Λοιπόν, ο λόγος που σχολίασα είναι το γεγονός ότι δώσατε βήμα σε έναν ανάρχα τού κερατά, χωρίς να μπείτε στον κόπο να πάρετε κάποιες αποστάσεις. Αυτό είναι το θέμα μας, κι όχι τι θέσεις έχει ή δεν έχει η ΛΑΕ «για την εξέλιξη της εσσδ και του υπαρκτού μετά τον θάνατο του Λένιν». Μείνε εκεί (εξ άλλου, η επανάσταση προϋποθέτει συνειδητή αυτοπειθαρχία, δες το σαν εξάσκηση αυτοπειθαρχίας, λοιπόν). Και τι πιστευεις πως είναι οι αναγνώστες της παντιερας για να μην καταλαβαινουν λεφτ; γιδια; ΑΥΤΟ πιστεύεις για τους αναγνώστες της παντιερας; μπράβο λεφτ που κατά τα αλλα θες και διάλογο… «Γίδια»; Εγώ, φίλε μου, δεν χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις (η αγαπημένη μου είναι «κουφιοκεφαλάκηδες», αν θες να ξέρεις· πολύ πιο τρυφερή και αγαπησιάρικη). Κι ούτε μπορώ να ξέρω τι είναι στο σύνολό του το αναγνωστικό κοινό τής Παντιέρας. Ξέρω όμως ότι, με βάση τους… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ
Ασε ρε λεφτ τα σάπια πλιιιιζ!! α. Ναι αγαπητέ, το κείμενο του αναρχικού Λένορμαν, συνεισφέρει γόνιμα στον διάλογο (δλδ στην όσμωση μα και στην αντιπαράθεση) γύρω από το κρίσιμο θέμα του ΤΙ διάολο έφταιξε και πήγε άπατο το εγχειρημα της κοινωνικής απελευθέρωσης του 20ου αιώνα! Οσο και αν δεν σου αρέσει, συμβάλλει γόνιμα. Και όσο και αν δεν σου αρέσει επίσης, έχουμε και ριζικά διαφορετικές προσεγγίσεις ως ΝΑΡσε κρίσιμες πτυχές αυτου του κεφαλαιώδους ζητήματος και από την αναρχία/αυτονομία και από το παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα και ΚΥΡΙΩΣ απο την σοσιαλδημοκρατία (πχ ΛΑΕ). β. Ακόμα περιμένουμε να παραθέσεις την θέση της ΛΑΕ, ή έστω των συνιστωσών της όπως το Αριστερό Ρεύμα γύρω απο αυτό το ζήτημα. Δεν υπάρχουν, αλλά ΑΝ εσύ τις βρεις παρόλαυτά, καλοδεχούμενες στον διάλογο! γ. Το κράτος αδερφέ, είναι μέγιστο πρόβλημα. Και είναι μέγιστο πρόβλημα, όσο και αν δεν σου αρέσει αυτή η υλιστική ανάλυση, διότι αφενός είναι όργανο κυριαρχίας στα χέρια της εκάστοτε και πάντα μειοψηφικής άρχουσας τάξης, αλλά αφετέρου, είναι ο βασικός τρόπος οργάνωσης των κοινωνιών και δια-μεσολάβησης των ανθρώπινων υποθέσεων που γνωρίζουν οι άνθρωποι. Για αυτό άλλωστε και είναι τόσο δύσκολο να υπερβούν ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΤΡΟΠΟ οργάνωσης των κοινωνιών, οι ταξικά/κοινωνικά καταπιεσμένοι! ΑΥΤΟ ως μια… Διαβάστε περισσότερα »
Μαρία

Ο left g700 δεν απαντά σε τίποτα όσον αφορά το κεφαλαιώδες ζήτημα της αξιολόγησης της έννοιας «κράτος». Διαβάζοντας τα σχόλια, ο συναγωνιστής ΝΑΡιτης εχει πειστική επιχειρηματολογία. Έχω διαβάσει τις θέσεις του ΚΚΕ που δεν συμφωνώ, έχω διαβάσει τις θέσεις του ΝΑΡ που ειμαι πιο κοντά. Η ΛΑΕ δεν εχει καμια θέση, ούτε η βασική της συνιστώσα δλδ το αριστερό ρεύμα. Μόνο οι τροτσκιστές της ΛΑΕ η ΔΕΑ έχουν θέση. Επίσης, με ενοχλεί που ο left χρησιμοποιεί τόσο κακό ύφος όταν γράφει. Και με ενοχλεί που πολλές φορές δεν έχει κανένα επιχείρημα.

Left G700

Επίσης, με ενοχλεί που ο left χρησιμοποιεί τόσο κακό ύφος όταν γράφει.

Σύννεφο με παντελόνια

Τη σκέψη σας που νείρεται
πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας
σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές
σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,
εγώ θα την τσιγκλάω
επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου.
Φαρμακερός κι αγροίκος πάντα
ως να χορτάσω χλευασμό
.
Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου
κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας
.
Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,
ωραίος τραβάω, τραβάω
εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.
[…]

(Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Σύννεφο με παντελόνια, απόδοση Γιάννης Ρίτσος)

Π.Α.ΜΕ.λα

Μετά απο τόση αναρχοπαπάτζα, λίγος Λένιν είναι βάλσαμο για το μυαλό.

https://www.komep.gr/2010-teyxos-4/gia-to-kratos

Γιώργος

Καλά εσύ ΠΑΜΕλα Αντερσον (καλά σε έχουν ονομάσει έτσι), είσαι αλλού για αλλού. Την διαλεκτική/υλιστική μελέτη της φύσης και του ρόλου του κράτους, εσύ την βαφτίζεις «αναρχοπαπάτζα». Και μαζί με το ΚΚΕ, κακοποιείται πάλι τον Λένιν, χρησιμοποιώντας τσιτάτα του και πετώντας την μεθοδολογία του στα σκουπίδια!

Μόνο και μόνο, για να υπερασπίσετε τα μη υπερασπίσιμα από το σοβαρό τμήμα του εναπομείναντος κομμουνιστικού κινήματος: Την εξέλιξη της ΕΣΣΔ και του λεγόμενου υπαρκτού, μετά τον θάνατο του Λένιν. Ο,τι σας συμφέρει! αλλωστε ο Λένιν δεν ζει για να μιλήσει ο ίδιος ΑΝ συμφωνεί ή ΑΝ απορρίπτει την εξέλιξη της ΕΣΣΔ μετά τον θάνατό του. Και όλοι οι παπάδες όπου και αν βρίσκονται, ΤΙ πράττουν; Κοτσάρουν τσιτάτα του στις αναλύσεις τους, μπας και εκμαιεύσουν νομιμοποίηση για τα γραφτά τους και τις θέσεις τους.

Π.Α.ΜΕ.λα
A. Αυτό το περι «Παμελα Άντερσον» που χρησημοποιείτε όλοι, πέρα του πόσο μικρή φαντασία και τι είδους διαπαιδαγώγηση έχετε(δεν είναι η μόνη Πάμελα στην Ιστορία η Αντερσον), δείχνει και τι τελειωμένοι σεξιστές είστε. Αλλά κλάιν, δε περίμενα αυτό για να βγάλω συμπεράσματα. Β. Δεν είδα πουθενά καμμία «διαλεκτική/υλιστική μελέτη της φύσης και του ρόλου του κράτους». Αυτό που βλέπω είναι μια ιδεαλιστική αναρχική σαβούρα, κατάλληλη για κουβέντα σε καφέ των Εξαρχείων. Και δεν είναι και τόσο τυχαίο οτι το φέρνετε στη συζήτηση. Η σχέση σας με το α/α φαινόμενο είναι γνωστό σαν φλέρτ. Οχι για να τσιμπήσετε μέλη όπως λέει ο ανίκανος προς ανάλυση LeftG700, αλλά γιατί στην ουσία σας, ο αναρχικός χώρος έχει τα χαρακτηριστικά που λιγουρεύεστε. Εδώ έχετε μέλη της ηγεσίας σας, που κυρήτουν τον μεταμοντερνισμό σαν το απόλυτο εργαλείο(λχ. Ταξικές Μηχανές ιφ γιου νόου), στους αναρχικούς θα κωλλόσετε; Γ. Δεν είδα κανέναν να κάνει κάποια χρήση κάποιου τσιτάτου. Ολόκληρη ομιλία του Λένιν παρέθεσα ακριβώς πάνω στο θέμα και σε περίοδο μετά την επανάσταση, που έγινε ειδική μνεία στη συζήτηση επ αυτού. Και τέλος πάντων το ΚΚΕ δεν είναι με «τα τσιτάτα του Λένιν». Είναι με τον Λένιν. Αυτοί που λειτουργούν με όρους τσιτάτου και τσιμπολογήματος απο το… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700
Φίλε Π.Α.ΜΕ.λα, Μπορούμε να ανταλλάξουμε δυο-τρεις σοβαρές κουβέντες; Εγώ πάντως θα την κάνω την απόπειρα. Έχουμε μια διαφορετική εκτίμηση ως προς το φλερτ τού ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ με τον α/α χώρο. Εσύ υποστηρίζεις ότι οφείλεται στη διάβρωσή τους από την αναρχική ιδεολογία («αστισμός γυρισμένος από την ανάποδη» κατά τον Βλαδίμηρο, για να μην ξεχνιόμαστε και ξεχνιούνται κι οι φίλοι μας…) κι εγώ σε πολιτικό καιροσκοπισμό (οπορτουνισμό, σύμφωνα με τα κλισέ τής Αριστεράς) με στόχο τη διεύρυνση της επιρροής τους. Αντικειμενικά, κάθε κριτική που ασκείται στους μπολσεβίκους στη βάση τού κομματικού ελέγχου τών συμβουλίων και τη σταδιακή υποβάθμισή τους, του περιορισμού της παρέμβασης των εργατών στην παραγωγική διαδικασία κ.λπ., μπορεί να πει κανείς ότι πλησιάζει προς τις θέσεις τής αναρχίας. Μία τέτοια κριτική ακούγεται και στο ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι όμως αυτό αρκετό για να πει κανείς όπως κάνεις εσύ ««Ναριτες μεταλλαγμένοι ανάρχες»; Ο βαθμός και η έκταση του κομματικού ελέγχου είναι ένα ζήτημα παιζόμενο. Ποιος μπορεί να ορίσει με ακρίβεια μέχρι πού έπρεπε να εκτείνονται; Ή, ξέρω γω, με τη μονοπρόσωπη διεύθυνση. Αν εγώ ισχυριστώ ότι θα ήταν προτιμότερο ένα είδος διοικητικού συμβουλίου αντί για την ενός ανδρός αρχή, κάτι που ένας αναρχικός οπαδός τής προσέγγισης «απ’ το… Διαβάστε περισσότερα »
Π.Α.ΜΕ.λα
Αντικειμενικά, κάθε κριτική που ασκείται στους μπολσεβίκους στη βάση τού κομματικού ελέγχου τών συμβουλίων και τη σταδιακή υποβάθμισή τους, του περιορισμού της παρέμβασης των εργατών στην παραγωγική διαδικασία κ.λπ., μπορεί να πει κανείς ότι πλησιάζει προς τις θέσεις τής αναρχίας. Ή μπορεί αυτό ο «κανείς» να διαβάσει το διάλογο μέσα στο μπολσεβίκικο κόμμα και στα ΚΚ ανα τον κόσμο. Αρκετά καλύτερη επένδυση χρόνου απο το να διαβάσει αναρχικούς. Να δει ας πούμε τι ειπώθηκε και απο ποιούς στο 10ο συνέδριο των μπολσεβίκων για το θέμα του εργατικού ελέγχου vs εργατικής διεύθυνσης. Και γιατί ο Λένιν ήταν με το πρώτο και όχι με το δεύτερο. Η παράδοση του μ-λ έχει πολύ πράγμα και για αυτά τα θέματα, το γεγονός οτι κάποιοι δε τα γνωρίζουν και καταφεύγουν μέσα στην αμάθεια τους σε υποχωρήσεις(γιατί ο αναρχισμός υποχώρηση ιδεολογικά είναι) είναι δικό τους πρόβλημα. (μέχρι και οι Ταξικές Μηχανές –τι φάση! ο τύπος είναι τρελαμένος τελείως!) Το μπλογκ ανήκει στον Γιάννη Ευσταθίου, μέλους της ΠΕ του ΝΑΡ και δίνει και ομιλίες. Δεν είναι «τρελαμμένος», μια χαρά σώας τας φρένας έχει. Και δεν είναι προσωπικό του ζήτημα, είναι εκλεγμένο στέλεχος στην ηγεσία. Που σημαίνει οτι υπάρχουν αρκετοί στο ΝΑΡ που συμφωνούν και τους εκφράζει. Όμως… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ
α. Φίλοι της ΛΑΕ και του ΚΚΕ, θα θέλατε πολύ το ΝΑΡ να είναι ένας χυλός! Αμ έλα που δεν είναι! Μια ματιά στις θέσεις του για διάφορα σημαντικά ζητήματα, μια ματιά στις δράσεις του, όπου συμβάλλει ενεργά σε διάφορα κρίσιμα πεδία ταξικής πάλης όπως στο εργατικό κίνημα, στο αντιφασιστικό, στο προσφυγικό/μεταναστευτικό, στις γειτονιές, στους πλειστηριασμούς λαϊκής κατοικίας/περιουσίας, στο αντιπολεμικό κίνημα κλπ, φτάνει για να φανεί η απλή αλήθεια: Το ΝΑΡ και η ΝΚΑ με όλες τους τις ανεπάρκειες και τα στραβά, έχουν ουσιαστική συμβολή σε αυτά τα πεδία ταξικής πάλης. Και σε πρακτικό επίπεδο, και σε θεωρητικό επίπεδο, πάντα απο την σκοπιά της ταξικής/κοινωνικής χειραφέτησης! β. Δεν υπάρχει αντιθέτως μάλλον κανένας, που να μπορεί να μας πει, ΠΟΙΑ διάολο είναι η δράση του ΚΚΕ στους πλειστηριασμούς πχ, στο αντιφασιστικό πχ, στο μεταναστευτικό/προσφυγικό πχ, στις γειτονιές πχ! Σε αυτά τα πεδία, πέρα απο ανακοινώσεις και κάποιες ελάχιστες κομματικές μαζώξεις, το ΚΚΕ είναι απλά, ΑΦΑΝΤΟ! Δεν υπάρχει! Ψαχτείτε φίλοι. γ. Αμ η ΛΑΕ; Που την βρίσκεις που την χάνεις, ένα πανώ/καπέλο σε όσες συλλογικότητες κατά των πλειστηριασμών το ανέχονται αυτό! Συμμετέχει στους πλειστηριασμούς δίνει την μάχη, αλλά, η προσπάθεια για καπέλωμα, πάει συννεφο. Αν φίλε λέφτη, καταπίνεις την κάμηλο για να… Διαβάστε περισσότερα »
Γιώργος

Νατα μας…. Ηρθανε οι ΝΑΡολόγοι τύπου λέφτη και ΠΑΜΕΛΑς Άντερσον, να μας πουν για το ΝΑΡ! Βρτε σαϊνια, καλό το πιώμα, αλλά σας θολώνει το μυαλό!

Ναι το ΝΑΡ δεν είναι και δεν θέλει να είναι μονολιθική κομμουνιστική οργάνωση. Διότιι αυτή ΔΕΝ υπήρξε ποτέ! Αλλά με τις θέσεις του και την πρακτική δράση του, ε, μάλλον κινείται στον αντίποδα του χυλού.

Δεν κοιτάτε μάγκες μου που το μεν ΚΚΕ είναι ανυπαρκτο σε πολύη σημαντικά πεδία αγώνων και η ΛΑΕ τα υποτάσει όλα στον κυβερνητισμό και απο πολιτικές στρατηγικές θέσεις είναι περίπου ο καλός ΣΥΡΙΖΑ με μπόλικη καπιταλιστική Ελλάδα εκτός ευρώ, το ΝΑΡ σας μάρανε….

Γιώργος

Αφήστε τα σάπια φίλοι των ΚΚΕ/ΛΑΕ και πείτε κάποια σοβαρή θέση για το κράτος (μιας και αυτό το θέμα συζητάμε εδώ) υπό το φώς των δραματικών εξελίξεων του 20ου αιώνα, αντίς να κάνετε σαν τους παπάδες που σας αμφισβήτησαν ένα ευαγγέλιο που μάλιστα ποτέ δεν το μάθατε ουσιαστικά…

Πόσο μάλλον, που όλοι οι σύντροφοι του ΝΑΡ, τοποθετούμαστε εδώ μέσα, τόσο διαχωριζόμενοι απο αναρχικές αντιλήψεις, όσο και από χρεοκοπημένες κομμουνιστικές αντιλήψεις για το κράτος. Τι να κάνουμε φίλοι; Το απελευθερωτικό εγχείρημα στον 20ο αιώνα, πήγε άπατο, και σεις απλά, τσιτάρετε φράσεις, κακοποιώντας την ουσία/μεθοδολογία του μαρξισμού. Αλλά, ΔΕΝ θα σας κάνουμε την χάρη να απαγορεύουμε αντιλήψεις και τον διάλογο. Αστυνομίες τύπου Μπρέζνιεφ και Κύρκου, αλλού!

Τύπος

Θέλετε κάτι συγκεκριμένο;πάρτε την επιστολή του Μπακούνιν προς Αλμπέρ Ρισάρ από marxists org/archives.Τι λέει;Φτιάξτε την αόρατη δικτατορία της φράξιάς μας ,βρείτε και άλλους συμμάχους πρόθυμους και αφήστε τη διεθνή και τους συμμάχους της στο Παρίσι.Αυτη η δικτατορία ,η δικτατορία των καπεταναίων όπως την αποκαλούσε,θα δρα αόρατα,καλυμμένα,φραξιονιστικά και θα σχηματιστεί χωρίς συζητήσεις,θεωριτικές αντιπαραθέσεις και μαζικές προπαγανδιστικές συγκεντρώσεις.
Και βέβαια κοπάναγε και το σύνθημα ισότητα των τάξεων.
Εκεί που κατηγορούσε τον Μαρξ για εξουσιομανή ο ίδιος ήθελε να επιβάλει τη δικτατορία της κλίκας,της φράξιας,όπου θα ισχύουν οι νόμοι της ζούγκλας.

Left G700
ΚΛΕΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ Όπως όλοι όσοι παρακολουθούν τη σχολιογραφία σε αυτό το άρθρο ξέρουν, την Παρασκευή 5 Ιανουαρίου, την ίδια ημέρα τής δημοσίευσης του άρθρου, κατέθεσα με σχόλιό μου (05/01/2018 19:40) τη δομική διαφωνία μου για την ασχολίαστη δημοσίευσή του στην Παντιέρα. Αυτό το έκανα επειδή έχω την πεποίθηση ότι η δημοσίευση ενός αναρχικού μανιφέστου –κριτικού προς την Οκτωβριανή Επανάσταση σε βαθμό εκμηδένισης, αφού την κηρύσσει ουσιαστικά νεκρή από την 26η Οκτωβρίου (8 Νοεμβρίου) 1917–, σε ένα site κομμουνιστικής αναφοράς και μαρξιστικής θεωρητικής βάσης χωρίς την τήρηση έστω και μιας ελάχιστης απόστασης ασφαλείας συνιστά ιδεολογικοπολιτικό λάθος μεγέθους ογκόλιθου. Την κριτική μου αυτή τη σύνδεσα με το ΝΑΡ, επειδή, όπως όλος ο κόσμος ξέρει, έτσι ξέρω κι εγώ ότι η Παντιέρα πρόσκειται κατά κύριο λόγο στο ΝΑΡ, γεγονός απόλυτα αναμενόμενο και φυσιολογικό, μια και το ΝΑΡ τυχαίνει να είναι η πρωτεύουσα δύναμη στο σχήμα τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με απαντητικά τους σχόλια δύο σχολιαστές («μέλος τού ΝΑΡ» και «Γιώργος» –ο πρώτος πέραν πάσης βεβαιότητας μέλος τού Νέου Αριστερού Ρεύματος για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και ο δεύτερος κατά πάσα πιθανότητα) υπερασπίστηκαν μέχρι κεραίας την ασχολίαστη δημοσίευση του αναρχικού μανιφέστου τού Λένορμαν. Λέω να μη συνεχίσω τον αντιπαραθετικό διάλογο και να κλείσω… Διαβάστε περισσότερα »
Lenorman
Μολονότι ξέρω ότι οι διαδικτυακοί πολιτικοί διάλογοι πάντα εκτρέπονται σε πεδία βολής, όπου η διάθεση (φαντασιακής) συντριβής του αντιπάλου εκτοπίζει κάθε ικανότητα έλλογης αντιπαράθεσης (και γι’ αυτό προσωπικά τους αποφεύγω), θα ήθελα να παρέμβω σε αυτήν τη συζήτηση με τρία σχόλια. 1) Το κείμενο αυτό δεν γράφηκε με σκοπό τη δημοσίευσή του στην Παντιέρα. Έχει ήδη δημοσιευθεί στο indymedia ως προδημοσίευση από το φύλλο 4 της αναρχικής εφημερίδας Βύρωνα, Παγκρατίου, Καισαριανής, «Ελάφαντας» που θα κυκλοφορήσει εντός των ημερών. 2) Δεν γράφηκε με κίνητρο να αποτελέσει κανένα «μανιφέστο». Η ματιά που υιοθετεί είναι κατά βάση ιστορική: προσπαθεί να εκθέσει τη στάση των Ρώσων αναρχικών απέναντι στην Οκτωβριανή, τη δική τους κριτική απέναντι στους Μπολσεβίκους. Προφανώς, δεν είναι μια απλή ιστορική καταγραφή, αφού αποτυπώνει και την άποψη του ίδιου του γράφοντος, περισσότερο όμως υπό τη μορφή κάποιων ερωτημάτων, και προπάντων του ερωτήματος «γιατί και πώς η αντεπανάσταση εμφανίστηκε εντός της επανάστασης, όχι ως μια εξωτερική δύναμη ανάσχεσης, αλλά ως μια εσωτερική δύναμη απονέκρωσης και καταστολής». 3) Στόχος του κειμένου δεν ήταν να εκθέσει, έστω και έμμεσα, μια θεωρία περί του κράτους. Ήταν περισσότερο να καταδείξει ότι «Οι ιστορίες των αναρχικών εκείνης της περιόδου είναι ιστορίες ανθρώπων που μολονότι δεν έδωσαν, ή δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700
Φίλε (αλλά πολιτικέ αντίπαλε ;-) ) Λένορμαν, Από μένα, όσο κι αν σου φανεί περίεργο (ή και υποκριτικό, δεν ξέρω), καλοδεχούμενο το σχόλιό σου. Γιατί θα μου δώσει την ευκαιρία να ανταλλάξω κάποιες σκέψεις μαζί σου, πράγμα που θα βοηθήσει στην αλληλοκατανόηση μεταξύ μας –κατάσταση προτιμότερη από την ακατανοησία κατά την άποψή μου, ακόμα και αν πρόκειται για πολιτικούς αντιπάλους. Επιπλέον, και ίσως σημαντικότερο, υπολογίζω η κουβέντα μας να βοηθήσει μερικούς κουφιοκεφαλάκηδες δικούς μου, δηλαδή αριστερούς που συχνάζουν εδώ, να κατανοήσουν, επί τέλους, σε τι συνίσταται η σφοδρή ένστασή μου για τη φιλοξενία τού άρθρου σου σε ένα κομμουνιστικό site μαρξιστικής αναφοράς χωρίς καμία τήρηση των διαχωριστικών κόκκινων γραμμών που χωρίζουν την Αριστερά (δηλαδή τους κατά βάση μαρξιστές, αυτό είναι για μένα –όπως, νομίζω, και για το site αυτό– η Αριστερά) από την Αναρχία. Τούτων διευκρινισθέντων, προχωρώ στο παρασύνθημα. Ακολουθώ τη δομή τών δικών σου τριών παρατηρήσεων. Όσα δεν χωρέσουν θα τα βάλω σε έναν επίλογο. 1. Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω προς τι η διευκρίνιση ότι το άρθρο δεν είναι παραγγελιά –so what?. Η μοναδική εξήγηση που μου φαίνεται εύλογη είναι ότι θέλεις να μαλακώσεις την αντίφαση να σου παραχωρεί βήμα ένα site μαρξιστικής αναφοράς, χωρίς κάποιος από αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ
Δράττομαι της ευκαιρίας, να συμβάλλω εποικοδομητικά σε έναν γόνιμο διάλογο, μεταξύ αγωνιστών του κινήματος: 1. Νομίζω πως πρέπει πια να συνομολογήσουμε παρότι σχολιαστές, ότι το να δημοσιεύει ένα σοβαρό και αναγνωρίσιμο πόρταλ της αντικαπιταλιστικής/κομμουνιστικής Αριστεράς όπως είναι η ΠΑΝΤΙΕΡΑ μεταξύ των άλλων ΚΑΙ κείμενα αναρχικών συντρόφων/συναγωνιστών, είναι μια γόνιμη και σωστή πολιτική επιλογή. Μακριά απο μας, η αστυνομία σκέψης τύπου Στάλιν, Φαράκου, Κύρκου, Μπρέζνιεφ κλπ κλπ. 2. Το κράτος ως πολιτική έννοια και κοινωνική σχέση, έχει 3πλό χαρακτήρα: α. είναι ένα συνολο μηχανισμών οι οποίοι συμβάλλουν στην παγίωση και διατήρηση της εξουσίας της εκάστοτε και πάντα φυσικά μειοψηφικής, άρχουσας τάξης. β. Παράλληλα, είναι ο βασικός τρόπος οργάνωσης των κοινωνιών και ρύθμισης των υποθέσεων μεταξύ των ανθρώπων, τον οποίο γνωρίζουν οι άνθρωποι. γ. Αποτελεί επίσης, το ιδανικό θερμοκήπιο γέννησης και ανάδυσης μιας νέας άρχουσας τάξης όταν η παλιά, ανατραπεί και εξαφανιστεί από το ιστορικό προσκήνιο. Το κράτος απο την φύση του (ως ένα σύνολο μηχανισμών που είναι ολιγαρχικοί και δουλειά τους είναι να εποπτεύουν/διοικούν μια κοινωνία), αντίκειται τόσο στην διάχυση των εξουσιών προς την βάση της κοινωνίας, όσο και στον ουσιαστικό εκδημοκρατισμό της. Αυτά τα 3 δομικά χαρακτηριστικά του κράτους, είναι, που καθιστούν στο σύνολό της εξαιρετικά δύσκολη την ταξική/κοινωνική χειραφέτηση.… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ

Συνεχίζοντας το σχόλιο:

ΟΛΑ αυτά τα επιχειρήματα που ο λέφτης παραθέτει τον lenorman, αφορούν και σωστά, την μία πλευρά, το ένα δομικό χαρακτηριστικό του κράτους: Το ότι το κράτος είναι ο βασικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας και ρύθμισης των μεταξύ τους υποθέσεων, που γνωρίζουν εδώ και αιώνες πια, οι άνθρωποι. Συνεπώς, το να θεωρούμε -όπως θεωρούν οι αναρχικοί/αυτόνομοι σύντροφοι ότι την επαύριο της επανάστασης, αν και όποτε αυτή γίνει, μπορούμε να καταργήσουμε το κράτος, είναι μια αφέλεια που δεν πατά πουθενά. Διότι, όσο οι άνθρωποι ΔΕΝ οσμώνονται έμπρακτα με άλλες α-κρατικές μορφές οργάνωσης της κοινωνίας, με άλλες α-κρατικές μορφές ρύθμισης των μεταξύ τους υποθέσεων, τόσο το κράτος, ΔΕΝ θα μπορεί να καταργηθεί/ξεπεραστεί!

Επίσης: Οσο υπάρχουν άλλα κράτη -και δυνατά καπιταλιστικά κράτη- που φυσικά θα θέλουν να συντρίψουν τις επαναστατημένες κοινωνίες, πάλι δεν θα μπορεί να ξεπεραστεί ιστορικά το κράτος! Διότι απέναντι στην ισχύ των καπιταλιστικών κρατών, θα πρέπει να μπορούμε να αντιτάξουμε μια επίσης δυνατή ισχύ. Και αυτό δεν βλέπω ΠΩΣ μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ύπαρξη μιας μορφής «κράτους».

μέλος του ΝΑΡ

Ομως: Η πλευρά της αναγκαιότητας μιας ορισμένης μορφής κράτους τη νοποία θα χρειαζόμαστε για μιαν απροσδιόριστη χρονική περίοδο, πρέπει να συμβαδίζει απόλυτα, με την επίγνωση του ότι γενικά το «κράτος», ΔΕΝ είναι ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς όφελος της περαιτέρω εμβάθυνσης της ταξικής/κοινωνικής χειραφέτησης! Το αντίθετο μάλιστα! Οσο αναγκαίο είναι για τους λόγους που έχω πολλάκις αναφέρει και τεκμηριώσει, άλλο τόσο, την ίδια στιγμή είναι και εργαλείο καταστροφής της επανάστασης!

Συνεπώς: Από σήμερα, συν τοις άλλοις, μαθαίνουμε, εκπαιδευόμαστε, συμβάλλουμε στην εκπαίδευση όσων τμημάτων του λαού μπορούμε, στο να υιοθετούμε πρακτικές κα ιμορφές συλλογικοποίησης που ΚΑΙ θα είναι αποτελεσματικές, ΚΑΙ θα εγκαθιδρύουν μορφές δημοκρατίας στην βάση της κοινωνίας! Παραπέρα: Εγχειρήματα τύπου ΒΙΟΜΕ, χωρίς να έχουμε αυταπάτες μέχρι που μπορούν να το πάνε, αλλά ΠΡΕΠΕΙ να τα ενισχύουμε, ΑΠΟ την σκοπιά αυτή: Της εκπαίδευσης των ταξικά/κοινωνικά καταπιεσμένων, στο να μην έχουν την ανάγκη είτε του κράτους, είτε του κεφαλαίου, προκειμένου να οργανώσουν τις μεταξύ τους υποθέσεις! Αυτό φυσικά και δεν μπορεί να γίνει κυρίαρχο στον καπιταλισμό, αλλά όμως, με επίγνωση των ορίων του, πρέπει να το ενισχύουμε ως κοινωνική τάση! Σε συνδυασμό, με τον αγώνα για εργατική/λαϊκή εξουσία/δημοκρατία.

ένας

O Διαλεκτικός/Ιστορικός Υλισμός και οι κλασσικοί ….σε νέες περιπέτειες!
Δεν πα, νάγραφε ο Ενγκελς, δεν πα να σκιζότανε ο Λένιν……
ο Μπακούνιν νάναι καλά!

μέλος του ΝΑΡ

Στο χω ξαναγράψει «ένας», αλλά δεν με ακούς: Άλλο οι κλασσικοί και άλλο τα κλασικά εικονογραφημένα, που τόσο σου αρέσουν και σου έχουν καθορίσει την σκέψη!

Σ.Τ.

Ο διαλεκτικός υλισμός για κάποιους πέθανε με τον Μαρξ. Του συνιστώ να διαβάσει τις αναλύσεις του Τρότσκι στο βιβλίο ή προδομένη επανάσταση. Εκεί ο Μαρξ ξαναζεί.
Είναι λοιπόν η σοβιετική εμπειρία με τα θετικά αλλά και τα Αρνητικά τη;ς που απαιτούν την ΕΠΑΝΑΔΙΑΤΎΠΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ του ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ και όχι ο Μπακούνιν.

Αν λοιπόν οι οπαδοι του Κρατικοσοσιαλισμου θέλουν να κατηγορήσουν κάποιον για την ΑΛΛΟΙΩΣΗ του σοσιαλισμου ας τον ψάξουν στην ηγεσία του Υπαρκτού. Και ας αφήσουν ήσυχο το μπακουνιν

Σ.Τ.
Ο Μαρξ διδάσκει: ότι λογιων είναι η άρχουσα τάξη μιας κοινωνίας, τετοια θα είναι και η φύση του κράτους της. Στην φεουδαρχία αντιστοιχεί το κράτος της μοναρχιας. Με τον Ένα ηγέτη. Στον καπιταλισμό αντιστοιχεί σε πρώτη φάση το κράτος της αστικής και μικροαστικής Δημοκρατίας ενώ στην ύστατη φάση του ιμπεριαλισμού αντιστοιχεί το κράτος της ολοκληρωτικής δημοκρατίας . Στον σοσιαλισμό αντιστοιχεί ένα μεταβατικό κράτος.στο οποίο επιβιώνουν αναχρονισμόι από το καπιταλιστικό παρελθόν . Τέτοιοι αναχρονισμόι είναι πχ ο μονοκομματισμος. Η λατρεία του υπέρτατου όντος (εννοώντας τον Στάλιν ). Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε διευθύνοντες και διευθυνομενους. Στον κομμουνισμό μπορούμε να πούμε ότι αντιστοιχεί η κατάργηση του κράτους ως οργάνου επιβολής της θέλησης της μειοψηφίας στην πλειοψηφία. Αυτό δεν είναι Μπακούνιν αλλά Μαρξ. ΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΝΕΤΑΙ η μετάβαση από το σοσιαλιστικό στο κομμουνιστικό κράτος; Πώς θα εφεύρουμε ένα τέτοιο κράτος το οποίο θα ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΕΚ ΠΡΟΟΙΜΙΟΥ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΊΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ; Μήπως γίνεται αυτόματα; Όχι βέβαια! Το σοσιαλιστικό κράτος πρέπει να μετασχηματιστεί σε κομμουνιστικό διαμέσου της εκπαίδευσης . Αλλά εδώ πλέον φτάνουμε στο κύριο ζήτημα ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΙ τους εκπαιδευτές; Σε αυτό λύση δεν έχει δοθεί ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ παρά μόνον πρακτικη. Δυστυχώς τα κόμματα γραφειοκρατικό ποιούνται (η και χειρότερα γίνονται… Διαβάστε περισσότερα »
ένας
O κήπος με τα ευκαιριοσκοπικά ιδεολογικά κρεμμυδάκια του μικροαστικού πασόκικου πολιτικού πολυσυλλεκτισμού! 1. «2. Το κράτος ως ….κοινωνική σχέση(!)». Οσοι ξέρατε πως το κράτος είναι εποικοδόμημα της κοινωνικής του βάσης, δηλαδή των υποκειμένων σχέσεων παραγωγής, ……..την πατήσατε(!) γιατί διαβάσατε το διάσημο ΄»κλασσικό εικονογραφημένο» του Λέν…. ε, συγγνώμην, ….Ντίσνευ, αλλά και τα …πιο «κλασσικά» των Μ/Ε….ε, συγγνώμην …..Γκοσινί/Ουντερζό ! Ναι, ρε, το ακούτε; Η …..GΡU(!), η τα …Σοβιέτ(!), η, ξέρω-γω, ο Κόκκινος Στρατός(!) κλπ. ήταν ….μέρος της …..κοινωνικής βάσης της ΕΣΣΔ! Παληά, οι σοβιετολόγοι στο στρατό, μπερδεύανε τα Σοβιέτ με τα …Κολχόζ! (Σου λεγε, «κουμμουνιστικά είναι όλα αυτά, τι να τα ψειρίζουμε ….ας πάνε στο διάολο, όλα μαζί»!) 2. «2. Το κράτος …..είναι ένα συνολο μηχανισμών ….της …πάντα (μετα)φυσικά(!) μειοψηφικής, άρχουσας τάξης.» Ελα, όμως, που (παρακάτω) …..»….το κράτος είναι ο βασικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας…» …»τον οποίο γνωρίζουν οι άνθρωποι«!!! Αρα: Ο βασικός τρόπος όργάνωσης, που γνωρίζουν οι άνθρωποι, είναι ένας μηχανισμός της μειοψηφικής κλπ.»!!!! Τόμπολα! «Το πεπρωμένο ου φυγείν», «έτσι μας τάδωσε ο Θεός», το ….»κισμέτι»(!), κλπ. κλπ.! Αρα…. δεν μένει παρά μια μεταφυσική …επιφοίτηση …Αγίου Πνεύματος(!), αν υπάρχει ελπίδα ν’ αλλάξει κάτι! Ο,τι ξέρατε για «ταξικές κοινωνίες», «πάλη των τάξεων» και άλλα τέτοια, ξεχάστε τα. Ισως, όμως η ενσάρκωση… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Aυτα που λες για το κράτος μας τα λέγανε οι προπαγανδιστές στο στρατό . Αλλά εμείς δεν μασαγαμε!!!!
Μην μασατε σύντροφοί.
Θα περάσει η λαίλαπα

Μέλος του ΝΑΡ

!!!! Μπαμ μπουμ κρααατς γκλιγκλιγκλι ροααααρρρρ γκρρρ κρρρσσατς καμπουμμμ! Ωχ κρασαρε ο «ένας». Παιδιά ζωή σε λόγου μας. Να ζήσουμε να θυμόμαστε το άπειρο γέλιο που μας χάριζε…

μέλος του ΝΑΡ

ΑΥΤΟ το παραλήρημα παθαίνει κανείς (όπως το παθε και ο «ένας») όταν αντί για ουσιαστική κατανόηση της μεθοδολογίας προσέγγισης της πραγματικότητας που θεμειλίωσαν οι κλασικοί, αυτός ο έρμος την μπέρδεψε με τα κλασικά εικονογραφημένα!

Εμ, φίλε «ένας» αυτή είναι η πραγματικότητα: ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ και ΑΝΤΙΘΕΤΙΚΗ! Ναι, λοιπόν, το κράτος είναι ο βασικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας και ρύθμισης των μεταξύ τους υποθέσεων και συμφερόντων, που γνωρίζουν οι άνθρωποι (και οι ταξικά/κοινωνικά καταπιεσμένοι)! Και αυτός ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας είναι παράλληλα και ο μηχανισμός παγίωσης και διαιώνισης της εξουσίας της εκάστοτε άρχουσας τάξης, ή/και ένας βασικός όρος, γέννησης μιας νέας!

ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ είναι πολύ δύσκολη η ταξική/κοινωνική χειραφέτηση «ένας»! Αλλά και για αυτούς τους λόγους πρέπει το κομμουνιστικό και το αναρχικό κίνημα να προβληματοποιήσουν την έννοια «κράτος» ξανά, και να υπερβούν τις μονομέρειες και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. ΑΝ γίνει αυτό, η υπόθεση της ταξικής/κοινωνικής χειραφέτησης, θα μπει σε πολύ καλύτερη ρότα! Αϊντε μάθε λίγο διαλεκτική και υλισμό γμτ! Η παπαγαλία κάνει πάντα, κακό.

μέλος του ΝΑΡ

Αμ, το άλλο το ….ανεκδιήγητο που μας ξεφουρνίζει ο «ένας»; Δεν φτάνει που δεν μπορεί ο φουκαράς μας να αντιληφθεί την αντιφατική φύση του κράτους, θεωρεί ο τρισμέγιστος κιόλας, πως φέρνουμε σε αντίθεση την συγκεκριμένη θεώρηση για το κράτος, σε αντίθεση με την….ταξική πάλη! Ωιμε έρμη διαλεκτική…. Ή πως, ξεκόβουμε το κράτος, από τα συμφέροντα της εκάστοτε άρχουσας τάξης! Ντοϊιιινγκ!

Τι κι αν αποδεικνύουμε ότι ένα από τα δομικά χαρακτηριστικά του κράτους είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων και η παγίωση/διαιώνιση της εξουσίας της εκάστοτε άρχουσας τάξης; Αυτό για τον φίλο μας «ένας», είναι αόρατο! Δεν το διάβασε!

Αλλά, σε συμφέρει πονηρούλη «ένας» η απάρνηση εκ μέρους σου (και προφανώς και εκ μέρους του πολιτικοϊδεολογικού ρεύματος που εντάσσεσαι) ενός άλλου δομικού επίσης χαρακτηριστικού του κράτους: Το ότι δλδ αποτελεί «ιδανικό θερμοκήπιο γέννησης και παγίωσης μιας νέας άρχουσας τάξης, όταν η παλιά, ανατραπεί/εκλείψει»! Διότι, ΠΩΣ αλλιώς θα κάνεις αβαβά την γέννηση/ανάδυση στις χώρες του λεγόμενου υπαρκτού, της κρατικής/κομματικής γραφειοκρατίας, ως η νέα άρχουσα τάξη αυτών των χωρών!

Σ.Τ.
Κράτος είναι υλικές δυνάμεις στρατός αστυνομία οι οποιες δεν είναι βέβαια ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ούτε όμως και τα φορτηγά είναι μέσα παραγωγής αλλά τα συνυπολογίζουμε στο συνολικό ΚΕΦΑΛΑΙΟ διότι είναι απαραίτητα για την ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ του κεφαλαίου ΩΣ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΩΣ ΣΧΕΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ. Ανήκουν τα φορτηγά στα μέσα παραγωγής ; ΝΑΙ. Συνεπώς το ίδιο ισχύει και για τον στρατο, άστυνομια. Το ίδιο συνεπώς ισχύει και για τις άλλες λειτουργίες του κράτους: Εκπαίδευση, που είναι απαραίτητη για την αναπαραγωγή των ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ της εργασιας υλικής και πνευματικής. Εκκλησία για τον ίδιο λόγο, υποβοηθά την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης ως τέτοια,ως δηλαδή υποκείμενο εκμετάλλευσης στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Λεμε συχνά:: Ότανργατική τάξη λαμβάνει την εξουσία κτλ πρακτικά τις σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η εργατική τάξη αποκτά την δύναμη να επιβάλλει τις διακηρύξεις προθεσεις της, οι οποίες είναι να πάρει να είναι αντικείμενο ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Από τις προθέσεις όμως ως την πραγματική τους υλοποίηση μεσολαβούν κάποια στάδια. Κατάργηση της τάξης των κεφαλαιοκρατων και κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής δεν σημαίνει απαραίτητα και άμεση κατάργηση της εκμετάλλευσής. Οι μπολσεβίκοι κρατικοποιωντας τα μέσα παραγωγής πέτυχαν την δημιουργία μιας άλλης τάξης των γραφειοκρατών και των διευθυντών η οποία σε τελική ανάλυση ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΧΩΡΙΣΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ.… Διαβάστε περισσότερα »
Lenorman
(Διαδικτυακέ) συνομιλητή και (αν το θες) φίλε Left G700, όπως έγραψα παραπάνω αποφεύγω γενικά τους διαδικτυακούς διαλόγους. Αλλά επειδή εκτιμώ το γεγονός ότι δαπάνησες χρόνο για να συνομιλήσεις μαζί μου, αντιμετωπίζοντάς τα γραφόμενά μου με την απαραίτητη, και μάλλον σπάνια στο διαδίκτυο, καλοπιστία, συνεχίζω την κουβέντα, για άλλον έναν, ας το πω έτσι, «γύρο». Δεν θα ήθελα, όμως, να επανέλθω εδώ, αφού η κουβέντα αυτή έτσι κι αλλιώς είναι αρκετά μεγάλη για να διεξάγεται μέσα από διαδικτυακά σχόλια. Αλλά κι εγώ, όπως υποθέτω και πολλές/οι συντρόφισσες και σύντροφοι αυτήν την περίοδο, έχω περισσότερα κενά και ερωτήματα, παρά ικανοποιητικές απαντήσεις να θέσω υπό συζήτηση. Κατά τη γνώμη μου, η διαφορά ανάμεσα στο ιστορικό κομμουνιστικό κίνημα και τον ιστορικό αναρχισμό δεν έγκειται τόσο στην κριτική προς το κράτος. Η άποψη που αποσυνδέει την κριτική προς το κεφάλαιο από την κριτική προς το κράτος, και που δέχεται το κράτος ως αναγκαίο εργαλείο σοσιαλιστικής οικοδόμησης, στην πραγματικότητα είναι λασσαλική, και όχι μαρξιστική, ιστορικά τουλάχιστον. Αυτό νομίζω καταδεικνύεται πολύ καθαρά από την ανάγνωση των γραπτών του Μαρξ και του Ένγκελς που κάνει ο Λένιν στο «Κράτος και επανάσταση», και μπορεί κανείς να το διαπιστώσει ακόμα κι αν διαβάσει τα γραπτά του Κάουτσκι (ιδίως αυτά της… Διαβάστε περισσότερα »
Left G700
Φίλε (το θέλω) Λένορμαν, Κατ’ αρχήν, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια. Και χωρίς καμία (αστική –και όχι μόνο) υποκριτική ευγένεια («έλα τώρα, Λένορμαν, μην υπερβάλεις», ή «φοβάμαι ότι δεν αξίζω τόσο καλά λόγια» κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.) θα σου πω απολύτως ειλικρινά ότι τα καλά σου λόγια τα χρειαζόμουν, αν όχι απεγνωσμένα, οπωσδήποτε επειγόντως. Κι αυτό γιατί είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να επιδείξω στους διάφορους κουφιοκεφαλάκηδες δικούς μου (αριστερούς και όχι αναρχικούς) που μου την έπεσαν στη συζήτηση του άρθρου σου και άλλων κειμένων το προηγούμενο διάστημα. Πράγματι: ποιο άλλο καλύτερο παράσημο υπάρχει για κάποιον από την αναγνώριση της καλοπιστίας του, όταν αυτή έρχεται από έναν ιδεολογικοπολιτικά διαφωνούντα και με αυτή την έννοια πολιτικό αντίπαλο; Τιμή του (μου) και καμάρι του (μου)! Κατά δεύτερον: με λυπεί πολύ το γεγονός ότι δεν θα συνεχιστεί η κουβέντα μας κι ότι αυτό που γράφω είναι το τελευταίο σχόλιο. Η κουβέντα είναι καλή μαζί σου (όχι επειδή μού έβαλες καλό βαθμό στη διαγωγή) και, επιπλέον, έχει και έναν παιδευτικό χαρακτήρα: να που μπορούν να συζητούν δύο άνθρωποι τις δομικές (πλην όχι εφ’ όλης τής ύλης) διαφωνίες τους χωρίς να ξεπέφτουν σε συμπεριφορές ούγκα μπούγκα. Οπότε, είναι κρίμα που θα τερματιστεί.… Διαβάστε περισσότερα »
μέλος του ΝΑΡ
Μερικές παρατηρήσεις για να κλείσει όντως το θέμα που έβαλε ο λεφτ και που κατά την γνώμη μου, είναι εντελώς τριτεύουσας σημασίας: α. Η ΠΑΝΤΙΕΡΑ είναι πόρταλ της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής Αριστεράς. ΔΕΝ είναι πόρταλ του ΝΑΡ μόνο. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Στην Παντιέρα δημοσιεύονται κείμενα του ΝΑΡ όπως και του ΕΕΚ της ΟΚΔΕ, του ΚΚΕ μλ κλπ κλπ. Δημοσιεύονται επίσης κείμενα μαρξιστών διανοητών όπως του Δ. Μπελαντή, του Γ. Ρούση, του Αλ. Χρύση κλπ. Δημοσιεύονται επίσης κείμενα αγωνιστών του κομμουνιστικού κινήματος, εφημερίδων της αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς, κείμενα σωματείων και εργατικών κινήσεων, συλλογικοτήτων γειτονιάς, δημοτικών κινήσεων της κομμουνιστικής Αριστεράς κλπ κλπ. β. Αυτό το «ασχολίαστο αναρχικό κείμενο» που προβάλλει ως επιχειρημα λ λεφτης, δεν στέκει (ούτε αυτό). Ο σχολιασμός λέφτη, γίνεται ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ, και αυτό ισχύει για όλα τα κείμενα. Για αυτό υπάρχουν άλλωστε. Ετσι έχω καανοήσει πως λειτουργεί η Παντιέρα και αν θες την άποψή μου, συμφωνώ! Και στα σχόλια ξεκαθαρίστηκε ό,τι έπρεπε (κατά την γνώμη μου) να ξεκαθαριστεί. Ετσι αντιλαμβάνομαι πως λειτουργεί την Παντιέρα η Σ.Ε. Αν κάνω λάθος διαψεύστε με, και οκ! γ. Δεν κοιτάς την ουσία, δεν συζητάς για τα θέματα που εγείρει η κριτική στην έννοια «κράτος» και πως την αντιλαμβάνονται κομμουνιστές και αναρχικοί, δεν συζητάς… Διαβάστε περισσότερα »
Τ.Κ

Υπάρχει ένα πρόβλημα στον συγγραφέα ως προς την εξιστόρηση των γεγονότων και τις πηγές του.
Αντιγράφουμε .»..το κίνητρο της ριζικής καταστροφής ήταν η θέληση να μετασχηματιστεί η κοινωνία στη βάση ελευθεριακών κομμουνιστικών αρχών».
Προφανώς μόνο στα όνειρα σας αφού την πλειοψηφία στα σοβιέτ την είχαν οι μπολσεβίκοι οι οποίοι αμέσως μετά άρχισαν να εφαρμόζουν και το πρόγραμμα τους.
Δεν εξηγεί το τεχνικά όπως έγινε ήταν πραξικόπημα,εγώ ξέρω ότι πραξικόπημα πήγε να κάνει ο Μπακούνιν στη Λυών μετά το γράμμα που έστειλε το 1870 στον Ρισάρ,που ζήταγε κομμούνα και που ελάχιστοι τον ακολούθησαν.
Ο Βολίν δεν μπορεί να είναι αξιόπιστη πηγή αφού ο ίδιος αναφέρει ότι είχε σχέσεις με τον χαφιέ παπα Γκαμπόν ο οποίος και τον …γοήτευε.
Ο Αρσίνοφ είναι ο βιογράφος του Μάχνο που με 30 μαχητές και ένα πολυβόλο τα έβαλε τάχα με ένα καλά εξοπλισμενο στρατό 1000 στρατιωτών…απιστευτο.

Left G700
8 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΚΚΙΝΟΜΑΥΡΟ ΟΚΤΩΒΡΗ 1. Ο πιο καλός Ναρίτης είμ’ εγώ! Γιατί ήμουν ο μόνος από όσους μίλησαν (μεταξύ τών οποίων και δύο, τουλάχιστον, Ναρίτες) που άσκησε κριτική στη σύνταξη της Παντιέρας, επειδή η δημοσίευση του άρθρου τού Λένορμαν δεν συνοδεύτηκε από ένα εισαγωγικό σημείωμα, στο οποίο θα χαράζονταν έστω και αδρά οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ τής αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής αναρχίας στον κριτικό αναστοχασμό τής Οκτωβριανής Επανάστασης. Μία τέτοια τήρηση της απόστασης ασφαλείας ήταν επιβεβλημένη σύμφωνα με την υπερψηφισμένη Θέση 38 των Θέσεων της Π. Ε. τού ΝΑΡ στην οποία ορίζεται σαφώς ότι κάθε εγγύτητα με τα πολιτικοποιημένα τμήματα της αναρχίας θα πρέπει να συνοδεύεται από «ταυτόχρονη ολοκληρωμένη ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση». 2. Από την προσεκτική ανάγνωση των σχολίων Ναρίτικου προσανατολισμού (κυρίως αυτών τού «μέλους τού ΝΑΡ») προκύπτει σαφώς ότι για ένα απροσδιόριστο ποσοστό τών μελών και οπαδών τού συγκεκριμένου πολιτικού φορέα η κριτική προς τα στραβά τής Οκτωβριανής αρχίζει και τελειώνει στο πολύ γενικό και θεωρητικό (και γι’ αυτό εύκολο) ούτε-ούτε («ούτε κρατισμός ούτε αναρχισμός»). Χάρηκα πολύ, Λέφτης! Η υποψία ότι άμα τούς ζητήσεις να το κάνουν αυτό πιο συγκεκριμένο θα τα βρουν μπαστούνια, θα ξύνουν το κεφάλι τους με το μολύβι και… Διαβάστε περισσότερα »
Ανώνυμα

Kαλα τώρα, θα βρούμε και πώ ςθαειναι οι κοινωνίες αυτές, όπου αναρχικοί και μαρξιστή θα συζητούν φιλικά .
( εδώ είναι το site για το ski-fi;

Ανώνυμα

Δενμαςλεςκαλυτερααν το πως λειτουργεί τε χωρις καταστατικό και πρόγραμμα;
Και μετα θέλετε να προβλέψουμε πως θα είναι η αλλη κοινωνια;

μέλος του ΝΑΡ

Ο πιο καλός νάρκισσος και εγωϊστής είσαι εσύ λεφτ! ΕΣΥ παράγεις και αναπαράγεις τον άσχημο κα ιειρωνικό κλίμα στις συζητήσεις μας εδώ μέσα, και μετά γκρινιάζεις πως «….συζητάς καλύτερα με αυτούς που σε χωρίζει άβυσσος, παρά, με τους πιο κοντινούς σου»!. Μην ειρωνεύεσαι και μην δογματίζεις, για να μην σε ειρωνεύονται!

1. Μπα; Θα τα βρούμε μπαστούνια άμα προχωρήσουμε περαιτέρω στην κριτική του κράτους; Πολύ εύκολα και επιπόλαια συμπεράσματα βγάζεις φίλε! Οποιος διαβάσει τα σχόλια που έγραψα, καταλαβαίνει!

2. Εξακολουθείς το ίδιο μονότονο λογύδριο: «Επρεπε η ΠΑΝΤΙΕΡΑ να βάλει κριτικό εισαγωγικό σημείωμα». Φίλε μου αδυνατείς να κατανοήσεις πως ο διάλογος γίνεται στα σχόλια. Επίσης αδυνατείς να κατανοήσεις πως οι αναγνώστες της ΠΑΝΤΙΕΡΑΣ δεν είναι γίδια, ούτε πρόβατα όπως αφελώς πιστεύεις!

3. Ακόμα να μας παραθέσεις μια θέση της ΛΑΕ ή του αριστερού ρεύματος για την φύση και τον χαρακτήρα των καθεστώτων του λεγόμενου υπαρκτού.

wpDiscuz